เกมหึงที่ไม่มีใครยอมใคร

เสียงหัวρεาะใสๆ ของแทนคุณที่ดังลอดผ่านปลายนิ้วเรียวที่ถือแก้วแชมเปญทรงสูง เป็นดั่งค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอกของคิมหันต์อย่างแม่นยำ ซีอีโอหนุ่มยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรู บรรยากาศรอบตัวรัศมีคุกรุ่นแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อในงานต่างพากันเดินเลี่ยง ไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาไม่ดี แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนที่จดจ้องไปยังเป้าหมายเดียว—ร่างเพรียวในชุดสูทสากลเข้ารูปสีเทาอ่อนกำลังยืนเอียงคอส่งยิ้มพิมพ์ใจให้กับ "พี่กรณ์" รุ่นพี่ดีไซเนอร์มือฉมังจากนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง "น้องแทนสนใจย้ายมาร่วมงานกับพี่จริงๆ ใช่ไหมครับเรื่องโปรเจกต์หน้า? พี่มีโต๊ะทำงานริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ วิวสวยไม่แพ้ตึกสูงฝั่งโน้นแน่นอน" รุ่นพี่ดีไซเนอร์จงใจโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวเนียน พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปแตะข้อศอกของอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมเกินงาม แทนคุณไม่ได้หลบเลี่ยง เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความซุกซน ตั้งใจเหลือบสายตาไปมองยังทิศทางที่เจ้านายจอมเผด็จการยืนอยู่พอดี *ก็ใครใช้ให้เมื่อกี้มาดึงแขนเขาแล้วทำเสียงดุใส่ล่ะครับ... อยากหวงนักใช่ไหม? งั้นก็ชิมลางความหึงระดับสิบสองริกเตอร์ไปก่อนก็แล้วกัน* "ก็น่าสนใจดีนะครับพี่กรณ์ แทนกำลังมองหาความท้าทายใหม่ๆ อยู่พอดี..." แทนคุณจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า พรึบ! ร่างบางยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ข้อศอกที่เคยมีมือคนอื่นแตะอยู่ก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งลากจูงจนตัวเขาเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของไอร้อนจากตัวคนตัวโตพุ่งเข้าปะทะจมูกทันที "อ๊ะ! อะไรเนี่ยคุณ..." แทนคุณอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่วาวโรจน์ดั่งไฟป่า "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ... คุณแทนคุณ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันกระซิบชิดริมฝีปากของเขา น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ คิมหันต์ไม่เปิดโอกาสให้รุ่นพี่ดีไซเนอร์ได้อ้าปากทักท้วง มือหนาอีกข้างรวบเอวบางของคนดื้อรั้นไว้แน่นก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเดินหายเข้าไปในมุมมืดของระเบียงจัดเลี้ยงด้านนอก ซึ่งเป็นโซนสวนหย่อมส่วนตัวไร้ผู้คน ปัง! เสียงผลักบานประตูกระจกปิดลงเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะตัดขาดจากเสียงเพลงบรรเลงด้านนอก แทนคุณถูกดันจนแผ่นหลังแนบติดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ด้านหน้าถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ค้ำยันกำแพงทั้งสองข้าง ดวงตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มจ้องมองลงมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณข้างแก้มจนสั่นสะท้าน "เล่นสนุกมากไหมครับ?" คิมหันต์เปิดฉากถาม น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "คุณหมายถึงเรื่องอะไรล่ะครับ?" แทนคุณเชิดคางขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบตากลับอย่างท้าทาย "ผมก็แค่คุยเรื่องงานกับรุ่นพี่... หรือว่าซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ จะไม่มีปัญญาแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวครับ" "หึ ปากเก่งนักนะ" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ออกจากตัวของคนทั้งคู่ "คุยเรื่องงานเหรอ? สายตาที่คุณมองมัน ท่าทางที่คุณเอียงคอให้มัน... นั่นเขาเรียกว่าอ่อยครับ ไม่ใช่คุยงาน!" "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะครับ?" แทนคุณสวนกลับทันควัน ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความดื้อรั้น "ผมจะเป็นอิสระ จะย้ายไปไหน หรือจะคุยกับใคร มันก็สิทธิ์ของผม คุณเป็นแค่... เจ้านาย ไม่ใช่เจ้าชีวิต!" คำว่า 'แค่เจ้านาย' กระแทกเข้ากลางใจของคิมหันต์อย่างจัง มือหนาที่ค้ำกำแพงอยู่เปลี่ยนเป็นบีบเข้าที่คางมนเบาๆ ไม่ให้เขาเบหน้าหนี ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดระคนหึงหวงอย่างปิดไม่มิด "ใช่... ผมเป็นแค่เจ้านาย" คิมหันต์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าลงอย่างน่าใจหาย "แต่เป็นเจ้านายที่... ทนดูคุณไปยิ้มเรี่ยราดใส่คนอื่นไม่ได้โว้ย!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปากคนที่ปกติรักษามาดขรึมมาตลอด ทำเอาแทนคุณถึงกับชะงัก เปลือกตากระพริบปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึงกับคำพูดดิบเถื่อนที่หลุดมาจากปากซีเนียร์หนุ่มผู้แสนเนี๊ยบ "คุณ... พูดอะไรออกมาเนี่ย" แทนคุณเสียงอ่อนลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น "ผมไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้านายของคุณ... แทนคุณ" คิมหันต์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา มือที่จับคางเปลี่ยนเป็นลูบไล้แก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความซึนเดระ "คุณก็รู้... ว่าผมมองแค่คุณคนเดียว ทำไมต้องแกล้งกันให้ผมหจนแทบคลั่งแบบนี้ด้วย หื้ม?" น้ำเสียงที่อ่อนลงและแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อทำเอาหัวใจของคนปากแข็งยวบยาบลงทันที แทนคุณเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอายที่กำลังลามเลียไปทั่วใบหน้า "ใครใช้ให้คุณปากแข็งก่อนล่ะครับ... ตอนอยู่ในงานคุณยังทำเป็นเมินใส่ผมเลยนี่นา" แทนคุณบ่นพึมพำเสียงเบา คล้ายเด็กน้อยกำลังฟ้องผู้ปกครอง "ผมไม่ได้เมิน..." คิมหันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะขยับตัวเข้าไปแนบชิดยิ่งกว่าเดิมจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ผมแค่... กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการกับเด็กดื้ออย่างคุณยังไงดี ให้หลาบจำ... ว่าห้ามไปอ่อยใครให้อุ่นใจเล่นอีก" "นี่! ผมไม่ได้..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับกลีบปากนุ่มของเขาอย่างไร้การ The warning คิมหันต์ไม่ได้รุกล้ำด้วยความรุนแรง แต่เป็นการจุมพิตที่หนักแน่น ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์ แทนคุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะยกขึ้นดันแผงอกกว้าง แต่แรงสัมผัสที่อ่อนโยนและจังหวะการดูดซับริมฝีปากที่ละมุนละไมกลับทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดระเหิดหายไปในพริบตา ปลายมือที่เคยต่อต้านค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสหวานล้ำละลายความขัดแย้งทั้งหมดลงในความเงียบของค่ำคืน รสชาติของแชมเปญเจือจางลงด้วยความหอมหวานที่ทั้งคู่ต่างมอบให้แก่กัน คิมหันต์ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง ลิ้มรสความหอมหวานที่เขาเฝ้ารอมาเนิ่นนาน มือหนาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายวับไปกับอากาศธาตุ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหอมหวานจนหยดย้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงสนทนาที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก็ทำลายภวังค์ความเคลิบเคลิ้มนั้นลง "คุณคิมหันต์ครับ อยู่แถวนี้หรือเปล่า? ทางผู้บริหารฝั่งนู้นตามหาตัวอยู่นะครับ..." เสียงของปกรณ์ดังแว่วมาจากมุมทางเดินด้านนอก พร้อมกับเงาสلัวของเพื่อนสนิทที่กำลังเดินตรงมายังระเบียงสวนหย่อมแห่งนี้! แทนคุณสะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกของคิมหันต์ให้ออกห่างทันที ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนก ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้ชำระความกับคนดื้อให้สาส姆เลยแท้ๆ แต่ก่อนที่ประตูกระจกจะถูกเลื่อนเปิดออกโดยปกรณ์ คิมหันต์ก็โน้มตัวลงกระซิบชิดริมหิมะของคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... เตรียมตัวรับมือต่อบนรถได้เลยครับ, ที่รัก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินไปด้วยกันนะครับ