คำสารภาพที่กลืนหายไป

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้เจือจางผสมกับไอฝนจางๆ จากเครื่องปรับอากาศในรถยนต์คันหรู ลอยวนอยู่ในพื้นที่จำกัดซึ่งแคบลงถนัดตาเมื่อเบาะฝั่งข้างคนขับถูกครอบครองโดยดีไซเนอร์ปากเก่ง ประโยคประกาศิตจากตอนที่แล้วยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศ ทว่าตอนนี้ ประตูรถถูกล็อกอัตโนมัติเรียบร้อยแล้วด้วยฝีมือของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้เกมพลิกหลุดมือ "ล็อกรถทำไมครับคุณคิมหันต์" แทนคุณเลิกคิ้วถาม ร่างเพรียวขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชิดติดกับประตูรถฝั่งซ้ายโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะยังเก่งและเชิดหน้าท้าทาย แต่ดวงตากลมโตที่ไหวระริกเล็กน้อยนั้นไม่สามารถซ่อนความประหม่าเอาไว้ได้เลย คิมหันต์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวมักใส่เวลาอ่านเอกสารยาวๆ แต่ตอนนี้มันถูกถอดออกและวางไว้คอนโซลหน้ารถ) จ้องมองคนตรงหน้าด้วยประกายไฟที่สุกสกาวเสียยิ่งกว่าแสงไฟจากตึกสูงริมถนนยามค่ำคืน "ก็บอกแล้วไงครับว่าเรื่องของเรา... ยังไม่จบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำพAร่าพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูป คิมหันต์ขยับกายเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงทาบทับพื้นที่กึ่ง1นกึ่งนั่ง พื้นที่ระหว่างเบาะถูกย่อให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้บริหารหนุ่มโชยเข้าปะทะนาสิกจนแทนคุณต้องกลั้นหายใจชั่วขณะ "คุณคิม ถอยไปหน่อยครับ มันแคบ" แทนคุณเอ่ยเตือน เสียงห้วนที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวกลับสั่นพร่าอย่างน่าประหลาด เมื่อปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน แล้วเชยขึ้นเบาๆ บังคับให้ดวงหน้าหวานต้องเงยขึ้นสบตา "แคบตรงไหนครับ... ผมว่ากำลังพอดีต่างหาก" คิมหันต์กระิบชิดริมฝีปาก สายตาคมปลาบกวาดมองพวงแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่ออย่างพึงพอใจ ความซึนเดระที่เคยพعاکเกราะป้องกันตัวมลายหายไปจนสิ้น ยามนี้หลงเหลือเพียงหมาโบ้ตัวโตที่จ้องจะตะครุบเหยื่อด้วยความคลั่งรักแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แทนคุณเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองเพล ปากที่เคยไวและทันคนกลับหนักอึ้งขึ้นมาเฉียบพลัน ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นจนแทบหลอมละลายทำให้สติปัญญาที่เคยเฉียบคมกระเจิงไปคนละทิศละทาง "คุณมัน... เอาแต่ใจที่สุด" แทนคุณพึมพำลอดไรฟัน พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่รั้งไว้มั่น "ครับ ยอมรับ" คิมหันต์ตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความร้ายกาจทำเอาคนมองใจสั่นสะเทือน "โดยเฉพาะกับเรื่องของคุณ... ผมเอาแต่ใจมากกว่าที่คุณคิดเสียอีก, แทนคุณ" บรรยากาศภายในรถเงียบงันลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่สอดประสานกัน ความเร่าร้อนจากความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือนกำลังปะทุขึ้นทีละน้อย สายตาของทั้งคู่ประสานกันลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยายใดมาทดแทน คิมหันต์ไล่สายตาจากดวงตากลมโตลงมาที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า ความรู้สึกโหยหาและอยากครอบครองตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบระเบิด ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น คิมหันต์หลับตาลงช้าๆ เตรียมจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านสัมผัสที่รอคอยมานาน "แทน... คือว่าผม..." เสียงทุ้มต่ำเอื้อAนเอ่ยคำสารภาพที่กล Sั้นอยู่ในใจออกมาด้วยความจริงจัง น้ำเสียงที่มักจะแข็งกระด้างยามสั่งงานกลับนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อยในห้วงอารมณ์นี้ แทนคุณหลับตาลงรับรู้ถึงสัมผัสอุ่นที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เตรียมพร้อมจะรับฟังคำตอบที่รอคอย *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาขัดจังหวะวิกฤตการณ์หัวใจอย่างไม่รู้กาลเทศะ คิมหันต์ชะงักกึก ดวงตาคมลืมตาขึ้นด้วยความหงุดหงิดระAคายเคืองอย่างถึงที่สุด เขากัดกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ขณะที่แทนคุณสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังกลับไปชิดประตูรถทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนคอนโซลรถสว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏหรา [มินตรา] ดวงตาของคิมหันต์หรี่แคบลงด้วยความกรุ่นโกรธ เขากดตัดสายตาทิ้งอย่างไร้เยื่อใย แต่ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา... เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ แทนคุณสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ "รับสายก่อนเถอะครับ... คุณมินตราอาจจะมีเรื่องสำคัญ" คิมหันต์มองหน้าดีไซเนอร์คนเก่งสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุด ความหงุดหงิดฉายชัดในแววตา เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยท่าทีฮึดฮัด ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างที่พร้อมจะระเบิดใส่ปลายสายทันที "มีอะไร!" ("คิมคะ... อยู่ไหนคะเนี่ย คุณพ่อท่านบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ต้องคุยกับคุณตอนนี้เลยค่ะ รบกวนมารับมินที่คอนโดหน่อยนะคะ พอดีรถมินเสีย...") เสียงหวานใสของมินตราเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองแทนคุณที่นั่งกอดอกตีสีหน้านิ่งเรียบกลับมาทันที ความซวยที่เข้ามาขัดจังหวะในวินาทีสำคัญทำให้เขาอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก่อนที่คิมหันต์จะทันได้เอปากปฏิเสธเสียงแข็ง แทนคุณก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ไปเถอะครับ... คู่หมั้นของคุณรออยู่" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังพุ่งทะยานนี้นะครับ