กำแพงความเข้าใจผิด

"คุณคิดว่าความรู้สึกของคนเรามันเป็นของเล่นในสต็อกที่คุณจะหยิบมาเขี่ยเล่นตอนไหนก็ได้อย่างนั้นเหรอครับ... ท่านประธานคิมหันต์" น้ำเสียงของแทนคุณไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบกลับเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องทำงานกว้างขวางลดฮวบลงทันที เอกสารออกแบบโปรเจกต์ใหญ่ที่เพิ่งเซ็นต์อนุมัติไปเมื่อสัปดาห์ก่อนถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น แทนคุณยืนตัวตรงสง่า สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเจ้านายหนุ่มผู้เพียบพร้อมด้วยรังสีความกดดันอย่างไม่เกรงกลัว คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววไม่พอใจระคนความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายกล้าใช้โทนเสียงแบบนี้กับเขา "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ แทนคุณ สติหลุดไปถึงไหนแล้ว" "ผมมีสติครบถ้วนดีครับ และเพราะมีสตินี่แหละครับ ถึงทำให้ผมรู้ตัวว่าผมกำลังเอาเวลาและหัวใจมาทิ้งไว้กับผู้ชายที่มีเจ้าของอยู่แล้ว..." แทนคุณแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากบาดลึกหัวใจคนมองจนคิมหันต์ต้องผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ภาพถ่ายของคิมหันต์กับมินตราคู่หมั้นทางธุรกิจที่ถูกเผยแพร่ลงบนหน้าสื่อสังคมออนไลน์เมื่อคืนวาน พร้อมแคปชั่นประกาศงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ยังคงติดตาแทนคุณอยู่ ชายหนุ่มพยายามบอกตัวเองว่าเป็นแค่เกมธุรกิจ เป็นแค่ข่าวลือที่ถูกปั่นขึ้นมาเพื่อผลประโยชน์ แต่คำยืนยันจากปากของมินตราที่บุกมาถึงสตูดิโอเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ กลับทำลายกำแพงความอดทนทั้งหมดลงราบคาบ *(“คุณคิมเขาไม่เคยบอกคุณเหรอคะว่าเราตกลงจะแต่งงานกันตั้งแต่เด็ก... สำหรับคุณคิมแล้ว ดีไซเนอร์เก่งๆ อย่างคุณ ก็แค่ของเล่นแก้เบื่อระหว่างรอรับตำแหน่งใหญ่โตเท่านั้นแหละค่ะ”)* คำพูดเยาะเย้ยถากถางของผู้หญิงคนนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แม้คิมหันต์จะปฏิเสธและพยายามอธิบายในเวลาต่อมา แต่สำหรับคนอย่างแทนคุณ... ศักดิ์ศรีสำคัญเหนืออื่นใด เขาไม่อนุญาตให้ใครมาลดทอนคุณค่า และยิ่งไม่อนุญาตให้ตัวเองกลายเป็นมือที่สามในความสัมพันธ์ที่พันTนธนาการไว้แล้ว "คุณกำลังเข้าใจผมผิด แทนคุณ..." คิมหันต์ก้าวเท้าเข้าหา ร่างสูงใหญ่กวาดต้อนดีไซเนอร์คนเก่งจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูห้องทำงาน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูก ทว่าครั้งนี้ไม่มีแววตาพะว้าพะวังหรือความเขินIอายเหมือนทุกที มีเพียงกำแพงความเย็นชาที่แทนคุณสร้างขึ้นมาเพื่อกั้นขวาง "ผมไม่ได้เข้าใจผิดหิตครับ... ภาพมันฟ้อง ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร" แทนคุณเงยหน้าสบตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แรงกดดันจากร่างสูงจะโถมเข้าใส่ "และเพื่อไม่ให้โปรเจกต์นี้เสียหายไปมากกว่านี้ รวมถึงเพื่อความสบายใจของคู่หมั้นคุณ... ผมขอถอนตัวจากสัญญาจ้างงานทั้งหมดครับ" คำว่า *'ขอถอนตัว'* กระแทกเข้ากลางหน้าอกของคิมหันต์ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าเต็มแรง นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและมานะถือดีที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวที่มักจะใช้ปกป้องความรู้สึกถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "คุณกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง แทนคุณ!" มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความสั่นเทาที่เจ้าตัวพยายามควบคุม "สัญญาห้าปี... และความรู้สึกทั้งหมดที่คุณคิดจะโยนมันทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ!" "แล้วจะให้ผมอยู่ตรงไหนล่ะครับ? อยู่ในฐานะ 'เด็กเก็บ' ของคุณไปวันๆ รอให้คุณแต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แล้วผมก็เป็นแค่เงาในความมืดงั้นเหรอ?" แทนคุณสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน ดวงตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย แต่เจ้าตัวก็รีบกะพริบไล่ความอ่อนแอนั้นกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว "ปล่อยครับ..." "ผมไม่ปล่อย!" คิมหันต์ประกาศกร้าว เสียงทุ้มต่ำรAคระคายหูเต็มไปด้วยความดุดันและอาการหึงหวงที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "เรื่องงานแต่งบ้าบออะไรนั่น ปู่ผมกับพ่อแม่มินตราเป็นคนจัดการ ผมไม่เคยเอ่ยปากยอมรับสักคำ! ทำไมคุณถึงไม่หูไวตาไวให้มากกว่านี้ ทำไมถึงเชื่อคนอื่นมากกว่าผม!" "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคลียร์ให้มันชัดเจนตั้งแต่แรกเล่าครับ!" แทนคุณตะคอกกลับบ้าง ความอดทนที่เก็บมานานระเบิดออกมา "ถ้าคุณเด็ดขาดพอ ผู้หญิงคนนั้นจะกล้าเดินเข้ามาประกาศตัวในพื้นที่ของผมเหรอคิมหันต์! คุณเองต่างหากที่กั๊กไว้ทุกทาง คุณอยากได้ทั้งหน้าตาทางสังคม และอยากเก็บผมไว้ข้างตัว... คุณเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!" ประโยคนั้นทำให้คิมหันต์ชะงักงัน ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความจริงที่ว่าเขาจัดการปัญหาทางครอบครัวไม่เด็ดขาดพอ กลายเป็นบูมเมอแรงย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจตัวเองในวันที่สายเกินไป ร่างสูงนิ่งงัน มือที่กุมต้นแขนของแทนคุณค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง แทนคุณเห็นจังหวะนั้นเป็นโอกาส มือเรียวดันแผงอกกว้างออกห่าง บิดลูกบิดประตูเตรียมจะก้าวออกไปจากห้องนี้เพื่อตัดปัญหาทั้งหมดให้มันจบลงเสียที แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้ง ก่อนที่บานไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอรับอนุญาต ร่างเพรียวระหงของมินตราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยเครื่องสำอางราคาแพง กวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างไม่ปิดบัง "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาทำงานสำคัญอะไรหรือเปล่าคะคุณคิม?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับแทนคุณที่ยืนหน้าซีดอยู่ใกล้ประตู "อ้าว คุณแทนคุณ... ยังไม่เก็บของย้ายออกไปอีกเหรอคะ? พอดีฉันเอาการ์ดเชิญงานแต่งงานของเราสองคนมาแจกให้คุณเป็นคนแรกเลยนะ ในฐานะที่เคยร่วมงานกันมา" ซองการ์ดสีขาวครีมประดับด้วยดิ้นทองอร่ามถูกยื่นมาตรงหน้าแทนคุณ บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิมจนแทบหายใจไม่ออก แทนคุณก้มมองการ์ดใบนั้นนิ่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างสมเพชตัวเอง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับคิมหันต์ที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ด้านหลังมินตรา แววตาของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความร้อนรนและคำว่า *'อย่ารับมัน'* ฉายชัดเจนในความเวทนา ทว่าแทนคุณกลับยื่นมือออกไปรับซองการ์ดใบนั้นมาถือไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด "ขอบคุณล่วงหน้านะครับ..." แทนคุณเอ่ยเสียงเรียบ หันไปมองหน้ามินตราตรงๆ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายใส่หน้าคู่หมั้นตัวแสบและเจ้านายจอมซึน "และขอแสดงความยินดีด้วย... ส่วนสัญญาจ้างงานของผมกับบริษัทคุณคิม ผมได้ยื่นเรื่องลาออกอย่างเป็นทางการกับฝ่ายบุคคลเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนเดินเข้ามาที่นี่" สิ้นคำพูดนั้น แทนคุณก็หมุนตัวเดินสวนมินตราออกไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้คิมหันต์ยืนแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ท่ามกลางเสียงเรียกชื่อด้วยความตกใจของมินตราที่ดังไล่หลังมา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังลุกเป็นไฟนี้นะครับ - นาโนบอทมาสเตอร์ -