ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

"นายพูดบ้าอะไรออกมานะปกรณ์!" เสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ตวัดกร้าวขึ้นทันทีที่สติกลับคืนสู่ร่าง ดวงตาคมกราบกริบราวกับใบมีดหันไปถลึงใส่เพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าลอยชายอยู่บนโซฟาหนังแท้กลางห้องทำงาน ปกรณ์ไหวไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากนั่นกลับกวนประสาทเสียจนน่าเอาแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสักทีสองที ส่วนแทนคุณที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้จากการสำลักน้ำลายจนหน้าดำหน้าแดง ยืนไอโขลกๆ อยู่ริมโต๊ะทำงาน มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าอกตัวเองป้อยๆ พลางส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายไปยังต้นเหตุของเรื่อง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำด้วยความทั้งโกรธทั้งอับอาย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะพ่นคำพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวตำแหน่งซีอีโอ "นี่คุณปกรณ์ สมองส่วนไหนคิดเรื่องไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาครับ คิดว่านี่คือละครหลังข่าวช่องสามหรือไงถึงได้มาจับคู่ผมกับเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้ บ้าไปกันใหญ่แล้ว!" "อ้าว แทนคุณ พูดแบบนี้ผมเสียใจนะ" ปกรณ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "ก็คุณพ่อของคิมกับคุณแม่ของนายเพิ่งนัดทานข้าวคุยเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกันเมื่อวานซืน ท่านเปรยๆ ว่าถ้าได้ดองกันทางธุรกิจแล้วทุกอย่างคงราบรื่นไร้รอยต่อ... ฉันแค่คาดการณ์ล่วงหน้าตามประสากลยุทธ์ทางธุรกิจเท่านั้นเองน่า" "ธุรกิจกับชีวิตคนมันคนละเรื่องกันครับ!" แทนคุณสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสองข้างพราวระยับด้วยไฟโทสะ "ถ้าบริษัทนี้ต้องอยู่รอดด้วยการขายลูกชายเจ้าของบริษัทให้มาแต่งงานกับผม ผมยอมลาออกไปเปิดร้านขายกาแฟยังจะเท่เสียกว่า!" "นายกล้าพูดคำว่าลาออกจากปากอีกรอบสิ แทนคุณ" น้ำเสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นแทรกกลางอากาศทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาประชิดตัวดีไซเนอร์หนุ่ม นัยน์ตาสีเข้มดุจพญาเสือโคร่งจ้องมองคนอวดดีนิ่งสนิท สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แม้ภายนอกจะดูนิ่งขรึมและเยือกเย็น แต่ลึกๆ ในอกเวลานี้กลับร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ ให้ตายเถอะ... แค่ได้ยินคำว่า 'ลาออก' จากปากคนตรงหน้า สมองส่วนเหตุผลของเขาก็แทบจะพังทลายลงในพริบตา แทนคุณช่างสรรหาคำพูดที่ทำให้เขาอยากจะจับมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้เสียจริง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกก็บอกชัดเจนว่า เขาไม่อาจทนให้คนคนนี้เดินหนีหายไปจากชีวิตของเขาได้ง่ายๆ แน่ "ทำไมครับ กลัวผมลาออกแล้วจะไม่มีคนคอยเถียงให้ชีวิตท่านซีอีโอมีสีสันหรือไง" แทนคุณเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ต่อให้ห่างกันแค่คืบเดียวจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ จากตัวอีกฝ่าย เขาก็ยังเลือกที่จะยืนหยัดท้าทายด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ฉันไม่ได้กลัว... แต่ฉันรำคาญ" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหีบปากของคนอวดดี "ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะ แทนคุณ สักวันฉันจะทำให้พูดไม่ออกไปเลย" ปกรณ์ที่นั่งมองสถานการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดตาแล้วส่ายหัวเบาๆ กับความปากแข็งของเพื่อนรัก "ให้มันจริงเถอะคิม นายมัวแต่ฟอร์มจัดแบบนี้ ระวังเถอะ... จะมีคนอื่นมาชิงตัดหน้าไปก่อน แล้วถึงวันนั้นอย่ามานั่งร้องไห้ฟูมฟายทีหลังก็แล้วกัน" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนระอุ ก่อนที่ประตูกระจกบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทแฟชั่นแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ เส้นผมยาวสลวยถูกเซ็ตมาอย่างประณีต และใบหน้าเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบ่งบอกถึงสถานะทางสังคมที่ไม่ธรรมดา "คิมคะ!" เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อซีอีโอหนุ่มลั่นห้อง พร้อมกับร่างบางที่ตรงดิ่งเข้าไปหาคิมหันต์ทันทีโดยไม่สนใจสายตาของคนอีกสองคนที่ยืนอยู่ภายในห้องเลยแม้แต่น้อย มินตราส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่ม พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ต้นแขนแกร่งอย่างสนิทสนม "มินมาเซอร์ไพรส์ค่ะ พอดีเคลียร์งานที่ต่างประเทศเสร็จเร็วกว่ากำหนด ก็เลยบินตรงมาหาคุณที่นี่ทันที คิดถึงจังเลยค่ะไม่ได้เจอกันตั้งนาน" คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ เขาดึงแขนตัวเองออกจากมือของหญิงสาวอย่างแนบเนียน แต่มินตราก็ยังคงทำเนียนขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมราวกับประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าต่อตาคนอื่น แทนคุณยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นแปลบเข้ามาในอก ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากทันที ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายความเจ้าเล่ห์ อ๋อ... คู่หมั้นทางธุรกิจที่ปกรณ์เคยพูดถึงสินะ หน้าตาก็สะสวยดีนี่ แต่เสียดายที่มารยาทในการให้เกียรติสถานที่ดูจะติดลบไปหน่อย "อ้าว ขอโทษด้วยนะครับที่พวกเราทำตัวเป็นก้างขวางC-sectionความรักของคุณสองคนพอดี" แทนคุณเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กัดจิกแสบถึงทรวง พร้อมกับก้าวถอยหลังออกมาสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากคิมหันต์ "ถ้าท่านซีอีโอมีแขกคนสำคัญมา Acknowledge ความสัมพันธ์แบบนี้ ผมขอตัวไปเคลียร์แบบร่างโปรเจกต์ต่อก่อนดีกว่าครับ ไม่อยากอยู่เป็นไฟต์บังคับให้ใครต้องอึดอัด" พูดจบ ดีไซเนอร์หนุ่มก็หันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต "ยืนอยู่ตรงนั้น แทนคุณ!" เสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ตวัดกร้าวขึ้นด้วยความร้อนรน นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นท่าทีเยnชาและการตัดบทอย่างไร้เยื่อใยของอีกฝ่าย ไอ้เด็กดื้อนี่กล้าดียังไงถึงทำท่าทางเหมือนไม่สนใจไยดีเขาแบบนี้! แต่มินตรากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น หญิงสาวหันมามองหน้าแทนคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า รอยยิ้มเหยียดหยามเล็กน้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าฟัง "อ๋อ... นี่คงเป็นดีไซเนอร์คนใหม่สินะคะ หน้าตาก็ใช้ได้นี่นา แต่ท่าทางดูไม่มีสัมมาคารวะเอาเสียเลย คิมคะ ทำไมปล่อยให้คนแบบนี้มาทำกิริยาแย่ๆ ใส่ในห้องทำงานส่วนตัวล่ะคะ หรือว่าที่นี่ไม่มีกฎระเบียบวินัยอะไรแล้ว" แทนคุณหยุดเดินทันที ร่างเพรียวหมุนตัวกลับมาช้าๆ ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคมกริบมองตอบหญิงสาวด้วยความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องกฎระเบียบวินัยในบริษัท ผมเกรงว่าผมจะรู้ดีกว่าคนที่เพิ่งเดินเข้ามาแล้วทำตัวเหมือนเจ้าของบริษัทเสียอีกนะครับ คุณ...เอ่อ... ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นแขกผู้มีเกียรติ (หรือเปล่าก็ไม่รู้) ที่ควรจะเคารพความเป็นส่วนตัวของสถานที่ทำงานมากกว่าจะมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนะครับ" "นี่คุณ!" มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันทีที่โดนตอกกลับหน้าหงาย "กล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" "รู้ครับ... รู้ว่าเป็นคนที่ชอบสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองยืนอยู่ถูกที่และถูกเวลา" แทนคุณลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ก่อนจะหันไปสบตากับคิมหันต์ที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ข้างๆ "ขอตัวทำงานต่อนะครับ ท่านซีอีโอ... เชิญสวีทกับคู่หมั้นตามสบายเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจผม" สิ้นคำพูดนั้น แทนคุณก็หันหลังเดินก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คิมหันต์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกคุกรุ่นที่ระเบิดอยู่ในอก คิมหันต์สะบัดแขนจากการเกาะกุมของมินตราอย่างแรง นัยน์ตาสีเข้มดุจพญาเสือโคร่งจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไป ประกายไฟแห่งความหึงหวงและโมโหผสมปนเปกันจนน่ากลัว ปกรณ์ที่นั่งเงียบมานานถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเพื่อนสนิท มินตรากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่คิมหันต์กลับยกมือขึ้นห้ามเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบหันมามองเธอนิ่งสนิทด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "มินตรา... กลับไปซะ แล้วอย่ามาที่นี่อีกโดยไม่ได้รับอนุญาต" "คิม! นี่คุณไล่ฉันเหรอ เพราะอีเด็กปากดีคนนั้นใช่ไหม..." "ฉันบอกให้กลับไป!" คิมหันต์ตวัดเสียงกร้าวใส่จนหญิงสาวสะดุ้งโหยง ใบหน้าสวยซีดเผือดด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่าซีอีโอหนุ่มจะเด็ดขาดกับเธอถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาสบถในลำคออย่างหัวเสีย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินออกจากห้องทำงานตามทิศทางที่แทนคุณเพิ่งเดินหายไปทันที ทิ้งให้ปกรณ์นั่งยิ้มกริ่มอยู่ที่เดิมพร้อมกับพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "หมาโบ้เอ๊ย... คราวนี้ไม่ได้แค่วิ่งตามธรรมดาแน่ นายโดนเด็กมันเอาคืนจนหัวหมุนชัวร์" คิมหันต์เดินตามมาจนถึงโซนห้องออกแบบดีไซเนอร์ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบเพราะพนักงานคนอื่นต่างก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ร่างสูงกวาดสายตามองหาเป้าหมายก่อนจะพบว่าแทนคุณกำลังยืนหันหลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง เขาไม่รอช้า ก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงรั้งให้ร่างบางหันกลับมาปะทะกับอกแกร่งทันที! "อุ๊ย! อะไร... ปล่อยนะไอ้เจ้านายบ้า!" แทนคุณอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกโดยมีร่างสูงใหญ่กักตัวเอาไว้ในอ้อมแขน คิมหันต์ใช้แขนข้างหนึ่งยันกระจกไว้ ก้มใบลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใส นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงเสียจนแทนคุณต้องหายใจติดขัด "ใครอนุญาตให้เดินหนีฉันตอนที่ฉันยังพูดไม่จบ... หื้ม? แทนคุณ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!