อรุณสวัสดิ์ที่ห้องนอนซีอีโอ

เสียงกริ๊กรถถังปลดล็อกของคีย์การ์ดดิจิทัลดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องนอนที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ แต่สิ่งที่ตรึงร่างเพรียวระหงของมินตราเอาไว้จนแข็งค้างราวกับถูกสาป ไม่ใช่ความเงียบงันของห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูหรา หากแต่เป็นภาพความจริงอันน่าตกตะลึงที่สาดเข้าใส่ดวงตากลมโตคู่สวยอย่างจัง บนเตียงนอนคิงไซส์กว้างขวาง ร่างโปร่งของแทนคุณกำลังขยับตัวลุกขึ้นจากหมอนใบโต เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงราวกระรอกตื่นนอน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคู่หมั้นสาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือวงแขนแข็งแกร่งของคิมหันต์—ซีเอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่ารักความสมบูรณ์แบบและหวงแหนความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าสิ่งใด—กำลังพาดกอดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปไหน สภาพของท่านประธานหนุ่มในยามนี้ไร้ซึ่งมาดนักบริหารผู้เย็นชา เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยกระดุมเม็ดบนหลุดรุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยยับย่นที่ฟ้องชัดเจนว่าผ่านค่ำคืนอันยาวนานมาด้วยกัน "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะคิม!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวหลุดลอดริมฝีปากอิ่มของมินตราทันทีที่ตั้งสติได้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ สลับมองร่างของดีไซเนอร์คู่ปรับกับคู่หมั้นหนุ่มที่เพิ่งรู้ตัวและกำลังลืมต้างขึ้นมาสบตากัน แทนคุณสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนและแรงกระชับที่เอว สัมผัสแรกที่ปลุกให้ประสาทสัมผัสตื่นเต็มตาคือกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ ของคนที่นอนหนุนซบอยู่ใกล้กัน และเมื่อสายตาคมกริบของคิมหันต์กะพริบปรับโฟกัส แวว่างงงวยในตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียวทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญยืนอยู่ปลายเตียง "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนี้... มินตรา" เสียงทุ้มต่ำติดแห้งพากย์ผ่านลำคอของคิมหันต์ในยามเช้าช่างทรงพลังและเย็นเยียบจนคนฟังต้องสะท้าน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ โดยที่แขนข้างหนึ่งยังคงขวางเอวของแทนคุณไว้ไม่ยอมปล่อย เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของโดยสัญชาตญาณที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจไม่ทันรู้ตัว แต่สายตากลับจ้องมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดันระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ "มินตรามีคีย์การ์ดสำรองค่ะ! แล้วนี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรทำไมดีไซเนอร์คนนี้ถึงมานอนอยู่บนเตียงของคิมได้!" มินตราพุ่งเข้ามาใกล้เตียงด้วยความลืมตัว ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาชี้ตรงมาที่แทนคุณซึ่งกำลังขยับถอยหลังหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่เอวอย่างรวดเร็ว แทนคุณสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองสภาพตัวเองแล้วนึกฉุนขาด ทำไมเขาถึงมานอนอยู่ในอ้อมกอดของเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้ได้วะเนี่ย! เมื่อคืนจำได้รางๆ ว่าเคลียร์งานกันจนดึกดื่น แล้วหลังจากนั้น... "คุณช่วยปล่อยแขนออกจากเอวผมก่อนเถอะครับ ท่านประธาน" แทนคุณกระซิบเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเรียบตึงแต่ใบหูกลับแดงก่ำด้วยความเคอะเขินที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ชวนเข้าใจผิด คิมหันต์เหลือบสายตาลงมองคนตัวเล็กในอ้อมแขน แววตาคมกริบฉายประกายความระแวงระวังปนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ แต่โดยดี ทว่ายังไม่วายส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอราวกับหมาป่าหวงก้าง "ตื่นมาก็เรื่องมากเลยนะคุณ" "ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายหงุดหงิด!" แทนคุณตวัดสายตากลับไปมองคิมหันต์อย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับมินตราที่กำลังยืนอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ "คุณมินตราครับ กรุณาใช้สมองไตร่ตรองดูก่อนจะโวยวาย นี่คือคอนโดฯ ของท่านประธาน และเรื่องที่เรามาอยู่ตรงนี้ มันเป็นเรื่องของงานล้วนๆ ไม่มีเรื่องชู้สาวน่ารังเกียจอย่างที่คุณกำลังจินตนาการแน่นอนครับ" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉานและสุภาพแต่เชือดเฉือนคมกริบ สมกับเป็นดีไซเนอร์มือฉมังที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร "งานเหรอคะ? งานดึกดื่นจนต้องมานอนกอดกันกลมบนเตียงเนี่ยนะ! อย่ามาแถให้มันมากนักเลยค่ะคุณแทนคุณ หน้าด้านที่สุด!" มินตราตบะแตกกรีดเสียงแหลมสูงด้วยความริษยาและคับแค้นใจ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นจนย่นเป็นปม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นอีกหลายเท่า ความอดทนของซีอีโอหนุ่มผู้รักความสงบขาดผึ่งลงทันทีเมื่อมีคนกล้ามาตะCโกนเสียงดังในอาณาจักรส่วนตัวของเขา แถมยังกล้าต่อว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาด้วยถ้อยคำดูถูก "พูดจาให้มันระวังปากหน่อย มินตรา" คิมหันต์ก้าวลงจากเตียง ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนไม่ได้นอนที่ยุ่งเหยิงยิ่งขับเน้นออร่าความน่าเกรงขามจนคู่หมั้นสาวต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนใครในห้องของฉัน และไม่มีสิทธิ์มาตัดสินเรื่องส่วน ตัวของฉันด้วย ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งระบบความปลอดภัยเกรดทหารโยนเธอออกไปจริงๆ" "คิมไล่มินเหรอคะ? เพราะผู้ชายคนนี้เนี่ยนะที่คุณกล้าไล่มิน!" มินตราน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ เธอมองหน้าคิมหันต์สลับกับแทนคุณด้วยความอาฆาตมาดร้าย "คุณพ่อต้องรู้เรื่องนี้แน่ค่ะคิม! คุณทำแบบนี้กับมินไม่ได้!" "เชิญฟ้องคุณลุงตามสบายครับ เพราะผมเองก็เบื่อเต็มทีกับการที่ใครบางคนคิดจะเข้าออกห้องผมเมื่อไหร่ก็ได้เหมือนกัน" คิมหันต์ตอบกลับเสียงเรียบเย็น ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนแทบระเบิด ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงเข้าสู่เพนต์เฮาส์ก็ส่งเสียง "ติ๊ง" ดังสนั่นขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ร่างหนาของปกรณ์—เพื่อนสนิทและที่ปรึกษาคนสนิท—ก็ก้าวย่างเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ โดยมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสในตอนแรก ก่อนจะแข็งค้างเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า "อ้าว... ผมมาขัดจังหวะเข้างานแต่งหรือเปล่าครับเนี่ย ทำไมหน้าตาแต่ละคนเคร่งเครียดกันจัง" ปกรณ์กวาดสายตามองมินตราที่กำลังสะอื้นฮัก คิมหันต์ที่ยืนหน้ายักษ์แผ่รังสีอำมหิต และแทนคุณที่กำลังนั่งกอดอกมองบนอย่างระอา แทนคุณถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ดีเลยครับคุณปกรณ์ ช่วยลากตัวคุณมินตราออกไปอธิบายทีว่าเมื่อคืนพวกเราทำงานจนสลบคาคอมพิวเตอร์ ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่อย่างที่เธอมโนไปเอง" ปกรณ์กะพริบตาปริบๆ หันไปมองหน้าเพื่อนรักที่กำลังส่งสายตาพิฆาตมาให้ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตาเดียว "เอ่อ... คือว่านะคุณแทนคุณ เรื่องงานน่ะผมเชื่อครับ..." ปกรณ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมาให้ทุกคนดูหน้าจอ "แต่ปัญหาคือ... ตอนนี้ภาพที่คุณคิมกอดคุณแทนคุณบนเตียงเมื่อกี้... มันหลุดเข้าไปอยู่ในกรุ๊ปไลน์ผู้บริหารและบอร์ดบริหารของบริษัทเรียบร้อยแล้วครับ!" สิ้นคำพูดของปกรณ์ คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกในชีวิต ส่วนแทนคุณถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าตาตื่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบซึนๆ ของท่านประธานกันนะครับ