รอยยิ้มที่ไม่อยากเห็นคนอื่นมอง

รอยยิ้มของมินตราที่แย้มกว้างอยู่หลังกระจกรถหรูในจังหวะคาบเกี่ยวระหว่างไฟเหลืองและไฟแดง ทำเอาบรรยากาศภายในห้องโดยสารของคิมหันต์ดิ่งวูบลงราวกับติดลบ แทนคุณที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับปรายตามองผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปนอกกระจกแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่ตั้งใจให้คนขับได้ยินชัดเจน "ดูเหมือนคุณมินตราจะมีความพยายามสูงมากเลยนะครับท่านประธาน ขยันเช็คเรตติ้งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่ตารางงานก็ยังอุตส่าห์สืบเสาะหาพิกัดเจอ น่าเอาไปทำโปรเจกต์ติดตามพัสดุตกร่องนะผมว่า" คิมหันต์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มมองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า แต่มือหนาที่กำพวงมาลัยรถกลับออกแรงบีบจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ผมว่าคุณควรเลิกพูดจาประชดประชันแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยดีกว่าครับ เพราะต่อจากนี้ ผมขับรถไม่รับประกันความนุ่มนวลเหมือนขามาแล้วนะ" "อ้าว ทำไมล่ะครับ หรือว่ากลัวคุณมินตราเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเราแอบไปทำอะไรกันสองต่อสอง... เอ๊ะ หรือกลัวผมจะกลายเป็นมือที่สามไปขัดขวางอนาคตคู่ค้าทางธุรกิจของคุณกันแน่" แทนคุณยังคงลอยหน้าลอยตาต่อปากต่อคำ น้ำเสียงเจือความท้าทายที่รู้ดีว่าทำให้อีกฝ่ายสติหลุดได้ง่ายที่สุด เอี๊ยด! เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนดังสนั่นเมื่อคิมหันต์เหยียบเบรกกะทันหันทันทีที่พ้นเขตสี่แยก ก่อนจะหักพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางในซอกตึกที่ค่อนข้างลับตาคน แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของแทนคุณเซไปกระแทกกับเข็มขัดนิรภัยจนจุกเล็กน้อย แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมแสดงอาการตื่นกลัว กลับหันมาเลิกคิ้วมองคนขับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท "ใจเย็นครับท่านประธาน เดี๋ยวหน้าหล่อๆ จะเคล็ดเอาซะเปล่าๆ" คิมหันต์ปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยด้วยมือเดียว ก่อนจะหันมาประชิดตัวจนพื้นที่เบาะโดยสารแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความคุ้นเคยเฉพาะตัวโชยเข้าจมูกจนแทนคุณเผลอชะงัก ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ใกล้ชิดทำให้คำพูดเย้าแหย่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก "คุณคิดว่าผมกำลังเล่นสนุกอยู่ใช่ไหม แทนคุณ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน แววตาของซีอีโอหนุ่มเวลานี้ดุดันราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "ผมเกลียดคนอวดดี... และเกลียดที่สุดคือคนที่ชอบทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความรู้สึกของคนอื่น" "ผมก็ไม่ได้ขอให้คุณมาสนใจความรู้สึกผมนี่ครับ" แทนคุณเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทาย "หน้าที่ของผมในบริษัทคือดีไซเนอร์ ไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์เวลาที่คุณหงุดหงิดเรื่องส่วนตัว... ถอยไปหน่อยครับ หน้าตาคุณใกล้เกินไปแล้ว" "ใกล้แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนปากเก่งอย่างคุณ" คิมหันต์จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ก่อนจะผละตัวกลับไปกระแทกพนักเบาะตามเดิมด้วยความหงุดหงิดที่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า "ลงจากรถครับ" "หะ?" "ผมบอกให้คุณลงจากรถตรงนี้ แล้วไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศเอง ส่วนผมมีธุระต้องไปจัดการ" สั่งเสียงเฉียบขาดโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง แทนคุณหัวเราะในลำคออย่างเหลืออด "ใจร้ายเป็นบ้าเลยนะครับ ขับรถลากผมออกมาทานข้าวกลางวันแล้วเทผมกลางทางแบบนี้ ดีนะที่กระเป๋าเงินผมอยู่ครบ ไม่งั้นคงต้องเดินกลับตึกสำนักงานใหญ่แน่ๆ" ร่างโปร่งเปิดประตูลงจากรถกระแทกปิดเสียงดังสนั่นเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะยืนกอดอกมองรถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปจากซอกตึกด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับเช่นกัน ... บรรยากาศภายในห้องทำงานแผนกดีไซน์ช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความอึดอัด แทนคุณที่หงุดหงิดจากเหตุการณ์เมื่อกลางวันระบายอารมณ์ลงบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยการวาดเส้นสเกลชิ้นงานใหม่อย่างดุดัน จนลูกน้องในทีมไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูกระจกบานใสเรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมอง ร่างสูงโปร่งของลูกค้ารายใหญ่ประจำโปรเจกต์ไตรมาสนี้อย่าง "กรณ์" นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของแบรนด์จิวเวลรี่ชื่อดัง ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจและช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ "สวัสดีครับคุณแทนคุณ พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยถือโอกาสแวะเอาเอกสารแบบร่างชุดเครื่องเพชรมาให้ตรวจสอบเพิ่มเติมครับ... และนี่... ดอกไม้แสดงความยินดีล่วงหน้าสำหรับโปรเจกต์ที่เรากำลังจะร่วมงานกัน" กรณ์วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทางนุ่มนวลสุภาพ แทนคุณกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มรับตามมารยาท "ขอบคุณมากครับคุณกรณ์ จริงๆ ไม่ต้องลำบากเลยครับ ส่งไฟล์ทางอีเมลก็ได้" "ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับคนสำคัญแบบคุณ ผมยินดีเสมอ" กรณ์หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อชี้จุดรายละเอียดบนกระดาษสเกล "ตรงนี้ที่คุณแทนคุณออกแบบไว้ ผมว่ามันงดงามมาก แต่ถ้าเพิ่มเพชรเม็ดเล็กเข้าไปอีกสักแถว น่าจะช่วยขับให้ตัวเรือนโดดเด่นขึ้น คุณคิดว่ายังไงครับ?" ภาพความใกล้ชิดของทั้งคู่ที่พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนมองผ่านกระจกห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นลอย ซึ่งสามารถมองเห็นภาพเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน คิมหันต์ที่เพิ่งกลับจากธุระกับมินตรา (ซึ่งเขาหาข้ออ้างสลัดเธอทิ้งกลางทางอย่างไม่ไยดี) ก้าวเข้ามาในแผนกด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าผู้กำიลกำลังโน้มตัวเข้าหาคนของเขาอย่างสนิทสนม เส้นความอดدทนที่ตึงเปรี๊ยะอยู่แล้ว ขาดผึงลงในวินาทีนั้นเอง! แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานเปิดออกเสียงดังจนทุกคนในแผนกสะดุ้งโ안 คิมหันต์ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยออร่าความเย็นชาที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ท่านประธาน..." พนักงานคนหนึ่งอุทานเสียงสั่น คิมหันต์เดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะทำงานของแทนคุณโดยไม่ชายตาแลใคร ร่างสูงใหญ่หยุดยืนค้ำหัวกรณ์ที่นั่งอยู่ จนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง "ขอโทษนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ที่นี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่ร้านกาแฟหรือห้องรับแขกส่วนตัว ที่ใครจะเอาดอกไม้มาจีบพนักงานของผมตามอำเภอใจ" กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วยิ้มสุภาพ "อ๋อ ขออภัยด้วยครับ พอดีผมกับคุณแทนคุณกำลังคุยเรื่องงานกันอยู่..." "เรื่องงานคุยกันในห้องประชุมหรือช่องทางที่เป็นทางการครับ ไม่ใช่โน้มตัวเข้าไปใกล้จนแทบจะสิงร่างกันแบบนี้" คิมหันต์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเบนสายตากลับมามองหน้าแทนคุณที่ตอนนี้กำลังเลิกคิ้วมองเขากลับด้วยแววตาท้าทาย "ส่วนคุณ..." คิมหันต์ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เอกสารบนโต๊ะเกะกะเกินไปแล้ว และตำแหน่งเก้าอี้ตัวนี้มันฮวงจุ้ยไม่ดี" แทนคุณยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "อ้าวเหรอครับ ผมว่าก็นั่งสบายดีนี่หน่า..." "ผมไม่ได้มาขอความเห็น" คิมหันต์ตวัดสายตาดุดันใส่ ก่อนจะหันไปประกาศกรวดลั่นห้องแผนกดีไซน์ชนิดที่ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ย้ายโต๊ะทำงานของคุณแทนคุณ ขึ้นไปตั้งไว้ที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมบนชั้นบนสุด เดี๋ยวนี้!" สิ้นคำประกาศิตนั้น แทนคุณถึงกับหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คิมหันต์กลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ที่สามารถดึง "ของหวง" ขึ้นไปขังไว้ในอาณาเขตส่วนตัวได้สำเร็จ โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและอินไปพร้อมกัน ขอบคุณจากใจครับ!