คืนวันทำงานล่วงเวลา

นาฬิกาดิจิทัลบนมุมขวาของจอคอมพิวเตอร์ฟ้องเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบสงบของสำนักงานชั้นบนสุดแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกตารางเมตร แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างเพียงจุดเดียว ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน กองเอกสารดีไซน์โปรเจกต์ใหญ่ถูกกางสลอนอยู่เต็มโต๊ะทำงาน แทนคุณขยี้ตา, ปิดเปลือกตาลงช้าๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวจากการจ้องหน้าจอติดต่อกันหลายชั่วโมง เส้นผมสีเข้มที่เคยเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบเริ่มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวและเส้นเลือดจางๆ "ถ้ายังดื้อดึงแก้ดีเทลตรงนี้อีกรอบ ผมเกรงว่าคุณจะต้องย้ายสำมะโนครัวมานอนถาวรที่ออฟฟิศแล้วล่ะครับคุณดีไซเนอร์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ประตู แทนคุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง คิมหันต์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดสูทที่ถอดสูทตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนและเนกไทที่ถูกคลายปมให้หลวมลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงแต่แววตากลับฉายแววตำหนิเจือความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าท่านประธานจะกรุณากลับไปนอนพักผ่อนตั้งแต่เที่ยงคืนเหมือนคนอื่นเขา ป่านนี้ผมคงไม่ต้องมานั่งแก้สไลด์หน้าสุดท้ายนี่รอบที่สี่หรอกครับ" แทนคุณสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความกวนประสาทไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "งานนี้มันเป็นความรับผิดชอบของผม ไม่ใช่ภาระที่คุณต้องมาเดินตรวจตราตอนตีสองหรอกนะครับ" คิมหันต์ถอนหายใจยาว ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ทอดเงาลงมาทับร่างโปร่งที่นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บนเก้าอี้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟดำลอยกรุ่นแตะนาสิกจนแทนคุณต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ดื้อด้านไม่เปลี่ยน" คิมหันต์พึมพำเบาๆ มือหนายื่นออกไปคว้าแท็บเล็ตในมือของอีกฝ่ายมาถือไว้เอง "พอได้แล้ว เลิกตรวจมันสักที สมองคุณตอนนี้ประมวลผลอะไรไม่ไหวแล้ว แทนคุณ" "ผมยังไหว..." "ไหวบ้านคุณสิ หน้าซีดเป็นกระดาษขนาดนั้นแล้วยังจะปากดี" คิมหันต์ขัดขึ้นเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าอ่อนล้าของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ความดื้อรั้นของแทนคุณมักจะทำให้เขานึกอยากจะหยิกแรงๆ สักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกก็คอยแต่จะสั่งให้เขาเข้าไปโอบกอดและปกป้องคนตรงหน้าเสียให้พ้นจากความเหนื่อยล้าเหล่านี้ แทนคุณพยายามจะแย่งแท็บเล็ตคืน แต่ความอ่อนเพลียที่สะสมมาทั้งคืนทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองช้าลงไปถนัดตา จังหวะที่เอื้อมมือคว้า ศอกดันไปปัดโดนแก้วกาแฟที่วางอยู่ริมโต๊ะจนเซถลา โชคดีที่คิมหันต์คว้าไว้ทัน กาแฟไม่หกเลอะเอกสารสำคัญ แต่แรงดึงจากการยื้อยุดทำให้ร่างของแทนคุณเสียหลัก เซถอยหลังพร้อมกับเก้าอี้ล้อเลื่อนที่ไถลไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว "ระวัง!" คิมหันต์พุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้องโดยมีร่างของคิมหันต์คร่อมทับอยู่ครึ่งตัว ส่วนแทนคุณหล่นลงมานอนพาดตักแกร่งของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันในระยะประชิด หัวใจของแทนคุณเต้นรำระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ยังคงโอบประคองเอวของเขาไว้แน่น รวมถึงท่านั่งที่ล่อแหลมเกินกว่าจะควบคุมสติ "อะ... ปล่อยผมได้แล้วครับ" แทนคุณพ,ามขยับตัวถอยหนี ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้ในแสงไฟสลัว "คุณจะทับผมไปถึงไหน" คิมหันต์ไม่ได้ขยับเขยื้อน นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของคนบนตักนิ่งนาน แววตาที่มักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมาandเด็ดขาดในเวลาทำงาน บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความอ่อนโยนและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปากบรรยาย ความเงียบยืดเยื้ออยู่ครู่ใหญ่ แทนคุณที่พยายามจะดันอกแกร่งออกพบว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะขยับ ยิ่งดิ้น ร่างกายยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนน่าอึดอัด ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันประกอบกับความอุ่นสบายจากไอร่างของคนตรงหน้า เริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของดีไซเนอร์หนุ่มทีละน้อย เปลือกตาที่หนักอึ้งเริ่มปิดลงอย่างช้าๆ ความตึงเครียดในสมองคลายตัวลงจนกระทั่งลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอ... แทนคุณเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น โดยมีตักของเจ้านายหนุ่มเป็นหมอนหนุนชั่วคราว คิมหันต์ก้มมองคนที่นอนซบอยู่บนตักนิ่งๆ แพขนตางอนยาวทาบลงบนผิวแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผ่านเนื้อผ้าบริเว็ณต้นขาของเขา ความนิ่งงันและดื้อรั้นที่มักจะใช้ต่อ1ปากต่อคำกับเขาหายวับไป เหลือเพียงความอ่อนโยนเปราะบางที่ทำให้หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร... สั่นไหวอย่างรุนแรง มือหนายื่นออกไปอย่างลืมตัว ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระหน้าผากมนของคนหลับใหลออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสละมุนละไมนั้นทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำรากับกลองศึก คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบทอดมองริมฝีปากที่ยังคงเม้มเข้าหากันเล็กน้อยแม้ในยามหลับ ความรู้สึกที่พยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาพวยพุ่งทะลักจุดเดือด เกินกว่าที่เหตุผลและกำแพงความเย่อหยิ่งจะต้านทานไหว ใบหล่อเหลาโน้มต่ำลงช้าๆ ระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร คิมหันต์หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนของแทนคุณอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน... กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!