เคลียร์ใจแบบตาต่อตา

เสียงปิดประตูกระจกนิรภัยดัง *ปัง* สนั่นห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริหารบริษัท คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อย—เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ลูกน้องหรือแม้แต่หุ้นส่วนคนสำคัญกล้าแสดงกิริยาไร้มารยาทใส่เขาถึงเพียงนี้ แต่คนที่ยืนหายใจหอบโยนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ไม่ใช่คนอื่นไกล... แทนคุณ ดีไซเนอร์มือฉมังผู้กุมสติสัมปชัญญะของเขาไว้ครึ่งหนึ่งของชีวิต กำลังยืนจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาสั่นระริก ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี ทว่าขอบตากลับแดงก่ำอย่างน่าใจหาย "คุณจะเล่นเกมนี้ไปถึงไหนครับท่านประธานคิม" น้ำเสียงของแทนคุณไม่ได้สั่น แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาเนิ่นนานจนระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ คิมหันต์ที่กำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดเย็นชาตามนิสัยเดิม ชะงักค้างไปทันทีเมื่อเห็นหยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่นั้น ความเย่อหยิ่งทระนานของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครพังทลายลงในเสี้ยววินาที "ผมไม่ใช่หุ่นเชิดในแผนธุรกิจของคุณนะ!" แทนคุณก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนแทบจะชิดอกแกร่ง นิเรียวเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "อยากให้ผมเข้าหาเพื่อกลบข่าวฉาวกับมินตรา ผมก็ทำ! อยากให้ผมอยู่ห่างๆ เวลาตระกูลผู้ดีนั่นมาเยือน ผมก็หลบ! แล้วนี่อะไร... จู่ๆ ก็ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำหน้าหึงหวงอย่างไร้เหตุผลจนผมตามอารมณ์คุณไม่ทันแล้วนะ!" "ผมไม่ได้..." คิมหันต์พยายามจะปฏิเสธ เสียงของเขาแหบพร่าอย่างน่าประหลาด "ไม่ต้องมาปฏิเสธครับ!" แทนคุณสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรง "คุณคิดว่าผมมีความรู้สึกรึเปล่า? คิดว่าหัวใจผมทำด้วยเหล็กกล้าเหมือนที่คุณปั้นหน้าใส่ผมตลอดเวลาหรือไง? ถ้าคุณรำคาญผม ถ้าการมีผมอยู่ใกล้ๆ มันทำให้คุณอึดอัดนัก ทำไมไม่ไล่ผมออกไปให้พ้นๆ ชีวิตซะตั้งแต่แรก! จะเก็บผมไว้ทรมานเล่นทำไม!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับเสียงสะื้นเบาๆ ที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้สุดชีวิต แทนคุณเบือนหน้าหนี ซ่อนหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม ร่างบางสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจากการต้องวิ่งตามเกมความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ของคนตรงหน้า ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจหอบสะท้านของคนทั้งคู่ คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่จนจุกพูดไม่ออก ภาพของแทนคุณที่มักจะยิ้มหยัน ปากเก่ง และหาทางเอาคืนเขาได้เสมอในทุกสถานการณ์... หายไปไหนหมด เหลือเพียงคนตัวเล็กที่กำลังแตกสลายจากความเอาแต่ใจของเขาเอง หัวใจของซีอีโอหนุ่มกระหน่ำรัวด้วยความตื่นตระหนก ความกลัวชนิดหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความกลัวที่ว่า *'คนคนนี้กำลังจะเดินออกไปจากชีวิตเขาจริงๆ'* คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แทนคุณจะทันได้หันหลังเดินหนี มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวทันที "ปล่อยนะ!" แทนคุณสะบัดข้อมือหนีอย่างแรง พยายามดันแผงอกแกร่งออกห่าง "บอกให้ปล่อยไง! คุณยังสนุกไม่พออีกเห... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคิมหันต์ตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็คาดไม่ถึง—ริมฝีปากหยักกดทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อว่าต่อขานเขาอย่างเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการกระทำที่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม ความตื่นตระหนก และความโหยหาที่อัดแน่นจนระเบิดออกมา คิมหันต์บดTheล0คลึงเคล้นเรียวปากนุ่มด้วยความสั่นเทา มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปในอากาศ แทนคุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงฮึดต่อต้านที่มีมลายหายไปในพริบตา กลิ่นAromaประจำตัวของคิมหันต์ผสมผสานกับลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ทำให้เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เคมีเดือดพล่านที่ปะทะกันมาตลอดหลายเดือนนี้พุ่งทะยานถึงจุดเดือดในจังหวะเดียว ร่างบางพยายามทุบอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่กลับกลายเป็นการเพิ่มความเร้าใจให้ซีอีโอหนุ่มได้ใจยิ่งขึ้น คิมหันต์ค่อยๆ ผ่อนปรนสัมผัสให้ลึกซึ้งและนุ่มนวลขึ้น ยามที่เรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าไปเกี่ยวพัน รสชาติหวานล้ำที่เขาโหยหามาตลอดทำให้สติของชายหนุ่มขาดผึ่ง เขาขาดอีกฝ่ายไม่ได้... เพิ่งจะวินาทีนี้เองที่คิมหันต์ตระหนักรู้ได้อย่างแจ่มชัดว่า แทนคุณไม่ใช่แค่ลูกน้อง ไม่ใช่เครื่องมือกลบข่าว แต่คือลมหายใจและคือความสุขเดียวในโลกที่แห้งแล้งของเขา เมื่อคิมหันต์ยอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย หน้าผากของเขายังคงชนเข้ากับหน้าผากของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้กันจนแทบเป็นลมหายใจเดียวกัน ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิท บัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและความสำนึกผิดอย่างชัดเจน "อย่าพูดว่าจะไล่ผมไปไหนอีก..." เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาของหมาโบ้ขี้อ้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ซีอีโอผู้เย็นชาเผยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "และอย่าพูดว่าผมไม่รู้สึกอะไร... แทนคุณ" แทนคุณหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายและโกรธปะปนกัน เขากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ยามสบตากับแววตาจริงจังที่คาดเดาไม่ได้คู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ก่อนที่แทนคุณจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้อะไรกลับไป... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งร้อน ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาตจากเจ้าของห้อง "คุณคิมคะ มินมีเรื่องด่วนต้อง... อุ๊ย!" ร่างบางในชุดเดรสหรูของมินตราหยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจกำลังยืนโอบกอดดีไซเนอร์คนสนิทในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าแทบจะสิงร่างกันอยู่รอมรอมกลางห้องทำงานส่วนตัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยกันนะครับ!