เหยื่อที่กลายเป็นนักล่า

เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบกันดังกึกก้อง ประตูเหล็กนิรภัยหนาตันที่ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ในวินาทีที่แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของบุคคลผู้มาเยือน นัยน์ตาคู่สวยของอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย "ช้ากว่าที่ฉันคิดไว้นาทีเศษนะ คีริน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมหลัก รินยืนไขว้หลังอยู่หน้าแผงวงจร ปืนพกกระบอกงามในมือถูกปลดเซฟไว้นานแล้ว รอยยิ้มเยียบเย็นที่ปรากฏบนมุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เธอกลัวแม้แต่น้อย มันกลับเป็นสัญญาณเตือนภัยที่จุดไฟนักล่าในตัวเธอให้ลุกโชนขึ้นต่างหาก ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มนั้นชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบกวาดตามองสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักไว้ในคราวเดียวกัน "รู้ทั้งรู้ว่าผมจะมา แต่คุณก็ยังเลือกที่จะยืนรออยู่ตรงนี้คนเดียว... ใจกล้าเกินไปแล้วนะครับ ริน" คีรินก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นเหล็กดังเป็นจังหวะที่กดดันประสาทสัมผัส "หรือว่า... คุณจงใจรอต้อนรับผมกันแน่?" "ฉันแค่ให้โอกาสคุณได้อธิบายว่าทำไมรหัสผ่านของฉันถึงถูกแฮกจากข้างนอก ทั้งที่เซฟเฮาส์หลังนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว" รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอก้าวสวนทางเดินหน้าเข้าหาผู้บุกรุกด้วยท่าทีคุกคามไม่แพ้กัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของคีริน ทั้งกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นของโลกใต้ดินปะทะเข้ากับปลายจมูก คีรินหยุดเดิน ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทของหญิงสาว แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความดื้อรั้นและประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล และนั่นแหละ... คือสิ่งที่ทำให้เขาคลั่งไคล้เธอยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "คุณฉลาดเกินไป ริน" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าอย่างน่าอันตราย "โลกใต้ดินไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่อยากได้ตัวคุณ... และคนที่เปิดประตูเข้ามาเมื่อกี้ ก็คงไม่ใจดีพูดคุยกับคุณด้วยเหตุผลเหมือนผมแน่ๆ" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงก็ดับวูบลงทัน2ตา ทิ้งให้ห้องควบคุมหลักตกอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงสว่างสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังทำงานอยู่ รินรดdาสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านท้ายทอย สัญชาตญาณดิบของนักล่ากรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง *ฟรึบ!* ร่างบางไหวตัวเร็วกว่าความคิด รินก้มตัวต่ำพร้อมกับหมุนตัวกลับหลังอย่างรวดเร็ว ศอกซ้ายกระแทกเข้าใส่ลำตัวของเงาดำที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างแม่นยำ เสียงกระแทกเนื้อหนักๆ ดังขึ้นตามด้วยเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดของผู้บุกรุกปริศนา "ระวังหน่อยครับที่รัก ทางนั้นมีมีดสั้นนะ!" คีรินตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขากำลังยืนดูภาพยนตร์แอคชั่นรอบปฐมทัศน์ที่มีผู้หญิงที่เขารักเป็นนางเอกบู๊ระห่ำ รินรดาไม่สนใจเสียงกวนประสาทนั้น ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาดำที่พยายามตั้งหลักสู้กลับ แสงไฟกระพริบจากหน้าจอเผยให้เห็นใบหน้าของมือสังหารสวมหน้ากากครึ่งซีก มันพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้งด้วยความเร็วสูง คมมีดสะท้อนแสงไฟวับวาวเฉียดปลายจมูกเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แต่นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ของมัน รินเอี้ยวตัวหลบคมมีดอย่างเฉียดฉิว มือเรียวคว้าจับข้อมือของฝ่ายตรงข้ามไว้แน่น บิดหมุนด้วยเทคนิคการล็อกข้อต่อระดับสูงที่ใช้ในหน่วยข่าวกรอง เสียงกระดูกลั่นเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันที ก่อนที่ร่างของมือสังหารจะถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับแผงควบคุมหลักอย่างแรงจนหมดสติไปในพริบตา ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง รินรดายืนหอบหายใจเบาๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เส้นผมที่หลุดลุ่ยไม่ทำให้เธอดูอ่อนแอลงเลย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นให้เธอดูลึกลับและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม คีรินปรบมือช้าๆ สองสามครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด สายตาที่มองเธอมันร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ "งดงามมากครับ... สมกับที่เป็นอดีตมือหนึ่งของหน่วย" คีรินก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวที่ยืนหอบอยู่ ชายหนุ่มถือวิสาสะใช้มือข้างหนึ่งปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของรินออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นแตะโดนผิวเนียนแผ่วเบาจนรินต้องตวัดสายตาดุๆ กลับมามอง "อย่าล้ำเส้น คีริน" รินปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี แต่คีรินกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เข้มข้นและลึกซึ้งยิ่งขึ้น "เราไม่ได้มีเวลามาเล่นเกมตบจูบกันนานนักหรอกนะ ริน" คีรินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหีบใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความยียวน "เพราะคนที่ส่งไอ้นี่มา... มันไม่ได้มาแค่คนเดียว และเป้าหมายที่แท้จริงของมันไม่ใช่เซฟเฮาส์หลังนี้... แต่มันคือตัวคุณ" รินชะงักไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประมวลผลคำพูดของชายหนุ่ม "หมายความว่ายังไง?" คีรินไม่ตอบทันที เขายื่นมือถือเครื่องเล็กหน้าจอเปิดค้างไว้ให้เธอดู หน้าจอนั้นแสดงพิกัด GPS นับร้อยจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาโอบล้อมเซฟเฮาส์แห่งนี้จากทุกทิศทุกทาง และที่น่ากลัวที่สุดคือ... สัญลักษณ์สีแดงฉานที่กะพริบอยู่ใจกลางแผน่อมบอกชัดเจนว่า ประตูห้องนิรภัยชั้นนอกสุดกำลังถูกระเบิดทำลายด้วยซีโฟร์ ก่อนที่รินรดาจะได้พูดอะไรต่อ คีรินก็คว้ามือเธอไว้แน่น ออกแรงดึงให้วิ่งตามไปที่ทางลับหลังห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว "ถ้าไม่อยากโดนฝังกลบอยู่ที่นี่ ก็จับมือผมไว้ให้แน่นๆ นะครับ... เพราะต่อจากนี้ ผมจะพาคุณไปเจอของจริง" ทางขอบคุณจากใจ: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความแสบและคลั่งรักของคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ