กลิ่นอายความอันตราย

ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่แนบอยู่ข้างขมับไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวเท่ากับระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายที่กำลังตรึงร่างเธอไว้กับมุมอับของเซฟเฮาส์ร้าง กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกับกลิ่นอายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยกำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเธอจนแทบเสียการควบคุม คีรินไม่ได้เหนี่ยวไก เขาเพียงแค่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับข้างแก้ม ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยสัมผัสแต่แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ในโลกใต้ดิน บัดนี้กำลังเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "ถ้ากระสุนนัดนี้จะเจาะสมองคุณจริงๆ ริน... ผมคงเป็นคนเดียวในโลกที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อขุดคุณขึ้นมาจากหลุม" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู แฝงความคลั่งรักที่ดิบเถื่อนและอันตรายจนน่าขนลุก รินรดาสบตากับเขา แววตาของอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชน เธอขยับยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ทั้งที่แผ่นหลังแนบติดกำแพงอิฐเปลือยที่เย็นเฉียบ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่ได้ใช้สมองอัจฉริยะของคุณคิดรหัสผ่านครั้งต่อไปนะ คีริน" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ถอยออกไป ห่างจากตัวฉันสามฟุต นั่นคือระยะปลอดภัยที่คุณควรจำให้ขึ้นใจ" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและสั่นพร่าในอกสะท้อนผ่านผิวเนื้อที่แนบชิดกัน เขาไม่ได้ถอยร่นตามคำสั่ง กลับกัน เขากลับใช้มืออีกข้างยันผนังห้องไว้เพื่อกักตัวเธอให้อยู่ในอาณัติอย่างสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังต่อรองของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มันคือความกระหายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น และมันพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อหากมีใครจุดชนวน "ระยะปลอดภัยเหรอ?" คีรินทวนคำ รอยยิ้มมุมปากของเขามีความร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "คุณก็รู้ดีริน ว่าผมไม่เคยเก่งเรื่องการเว้นระยะ... โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ผมตามล่ามาครึ่งค่อนโลกแบบคุณ" เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนแทบจะจุดประกายไฟได้ในความมืด บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นราวกับอากาศในห้องกำลังเบาบางลง รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ มันไม่ใช่ความกลัวจากการถูกไล่าล่าโดยองค์กรลับที่ตามกัดไม่ปล่อย แต่เป็นความตื่นตระหนกที่เกิดจากผู้ชายตรงหน้า—ผู้ชายที่รู้จุดอ่อนของเธอทุกจุด และจงใจโจมตีมันด้วยความหลงใหลที่บ้าคลั่ง เธอยกมือขึ้นแตะแผงอกของเขา ออกแรงผลักเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่มันกลับให้อารมณ์เหมือนการลูบไล้มากกว่าการขับไล่ คีรินชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาเข้มไหววูบก่อนจะเปลี่ยนเป็นลึกล้ำขึ้นไปอีก รินรดาเห็นประกายความต้องการในแววตานั้นชัดเจน และเธอก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายกลับตอบสนองต่อความใกล้ชิดนี้อย่างไม่น่าให้อภัย "เรากำลังหนีตายนะ คีริน ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมจิตวิทยา" เธอกระซิบเสียงพร่า พยายามดึงสติกลับมา "ใครว่าผมเล่นเกม?" คีรินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนริมฝีปากของเธอ "ผมจริงจังที่สุดในชีวิตแล้ว... ริน ถ้าคืนนี้เราต้องตายที่นี่จริงๆ อย่างน้อยผมก็อยากให้คุณจำไว้ว่า คนที่กอดคุณไว้จนวินาทีสุดท้าย ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผม" คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลังราวกับค้อนทุบลงกลางใจ รินรดาชะงักค้าง ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาที่จริงจังจนน่ากลัวของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตที่เคยฝังลึกอยู่ในใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากขึ้นมาปะปนกับความอบอุ่นแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร ก่อนที่เธอจะทันได้กล่าวคำใดโต้แย้ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตูลับ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ บ่งบอกว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาอย่างมิตร และพวกมันใช้เวลาแกะรอยเร็วกว่าที่คาดไว้มาก คีรินผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นที่เคยโอบล้อมหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นชาเฉียบคมของนักล่า เขาดึงปืนพกเก็บเสียงออกจากเอวขึ้นมาปลดล็อกสไลด์ด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาสั่งการ "อยู่ข้างหลังผม" เขาเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความยียวน รินรดาไม่เถียง เธอชักอาวุธประจำกายออกมาเช่นกัน สายตากวาดมองไปยังช่องทางหนีทีไล่รอบห้อง ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ประตูเหล็กบานหนาก็ถูกกระแทกจนเปิดผางด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาสูงใหญ่หลายร่างก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่หยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่จำนวนของมือสังหารที่ตามล่า... รอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายผู้ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้ายต่างหาก ที่ทำให้โลกรอบตัวเหมือนดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ