รหัสสุดท้ายที่ขาดหาย

นิ้วเรียวยาวของคีรินหยุดชะงักเหนือแป้นพิมพ์ มอนสเตอร์สีฟ้าบนหน้าจอหลักแสดงสถานะเคาท์ดาวน์ถอยหลัง สีหน้าที่มักจะฉาบด้วยรอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่บัดนี้ตึงเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน "ถ้ารหัสพาสเวิร์ดเซ็ตสุดท้ายไม่ถูกป้อนภายในสามนาทีนี้ ระบบป้องกันตัวเองของเซฟเฮาส์จะล็อกดาวน์ถาวร และพวกเราจะกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ดินนี่ด้วยกัน... โรแมนติกดีนะครับว่าไหม" รินรดาไม่ตอบ เธอปรายตามองหน้าจอที่มีตัวเลขวิ่งลดลงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองนิ่งสนิท ทว่ามีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ภายใน ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดิน มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอก "คุณรู้อยู่แล้ว" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอจะกดดันให้อีกฝ่ายต้องยอมจำนน "ว่ารหัสชุดสุดท้ายไม่ใช่ชุดคำสั่งทางคอมพิวเตอร์ แต่มันคือข้อมูลที่ถูกฝังไว้ในตัวฉัน... ตั้งแต่แรก" คีรินถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ เขาไม่ได้แก้ตัว รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นบางเบาอย่างจนมุม "ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยริน... ถ้าเลือกได้ ผมอยากเก็บคุณไว้ดูคนเดียวในมุมที่ไม่มีใครเข้าถึง ไม่ใช่เอาความทรงจำบ้าๆ ในอดีตพวกนั้นมาแลกกับความปลอดภัยของเรา" "คีริน" รินกดเสียงต่ำลง ขยับตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "อย่ามาทำเป็นเล่นในเวลาแบบนี้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสำออยที่คุณต้องคอยปกป้องด้วยการโกหก... บอกวิธีดึงมันออกมา เดี๋ยวนี้" คีรินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตากวนประสาทมลายหายไป เหลือเพียงความคลั่งรักและความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานาน เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ ไม่แน่นหนาพอจะเรียกว่ากักขัง แต่สัมผัสอุ่นจัดนั้นกลับทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ "มันเจ็บนะริน... ข้อมูลชุดนั้นฝังอยู่ใกล้กับเส้นประสาทความทรงจำที่คุณพยายามจะลืมมันมาตลอด หากดึงมันออกมาตอนนี้ คุณอาจจะต้องทนเห็นภาพวันนั้น... วันที่คุณสูญเสียคู่หูไปอีกครั้ง" คีรินกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงความเจ็บปวดของเธอ "ผมไม่อยากเห็นคุณร้องไห้... ถึงแม้คุณจะเก่งแค่ไหนก็ตาม" รินนิ่งงันไปชั่วขณะ ความทรงจำสีเทาหม่นจากอดีตแวบเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก ความรู้สึกผิด ความโดดเดี่ยว และกลิ่นคาวเลือด แต่เมื่อเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีริน ความกลัวเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาด "ถ้าฉันไม่ทำ... เราก็ตายคู่ที่นี่" เธอยิ้มเยาะที่มุมปาก มืออีกข้างยกขึ้นทาบลงบนแก้มสากของคีรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้อัจฉริยะหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกับลมหายใจสะดุด "เลือกเอา คุณอยากเห็นฉันตาย หรืออยากให้ฉันรอดไปกวนประสาทคุณต่ออีกหลายๆ ปีล่ะ หึ" คีรินหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นนั้นชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่ตัดสินใจเด็ดขาด เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนร่างของทั้งคู่แนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน "ก็ได้... แต่คุณต้องสัญญา" คีรินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลับตาแล้วนึกถึงแค่ผม... ห้ามมองกลับไปข้างหลังเด็ดขาด" รินพยักหน้ารับช้าๆ แววตาสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะสงบนิ่ง เธอยื่นปลายแขนขวาให้เขา ซึ่งมีรอยแผลเป็นจางๆ ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า คีรินหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อขนาดเล็กขึ้นมา ปลายเข็มโลหะแวววาวสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บขึ้นมาทันทีที่ปลายเข็มเจาะผ่านผิวหนัง รินกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา มือข้างที่ว่างกำเสื้อของคีรินแน่นจนยับยู่ยี่ ภาพความทรงจำในอดีตไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เสียงระเบิด เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดที่เธอพยายามฝังกลบมาหลายปี คีรินเห็นร่างบางเริ่มสั่นเทา เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด—เขาโน้มใบหน้าลงประกบจูบับริมฝีปากอุ่นร้อนของเธอทันที รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เป็นดั่งกำแพงมนุษย์ที่คอยโอบอุ้มและดึงสติเธอให้ออกมาจากขุมนรกแห่งความทรงจำนั้น รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง ยอมรับสัมผัสวาบหวามที่เข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดทั้งหมด หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่งเสียงแจ้งเตือนดัง *ปิ๊ป!* รหัสสุดท้ายถูกถอดและป้อนเข้าระบบสำเร็จ ระบบล็อกดาวน์ถูกยกเลิก ไฟฉุกเฉินสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวปกติ ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ถอนจูบออกจากกันเพื่อพักหายใจ เสียงปรบมือช้าๆ จากมุมมืดของห้องควบคุมก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... เจ้าหน้าที่รินรดา กับแฮกเกอร์นอกกฎหมาย" ร่างสูงโปรดของชายปริศนาก้าวออกมาจากเงาดำ ปืนเก็บเสียงในมือกระชับมั่น ปลายกระบอกปืนหันตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนอย่างเลือดเย็น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครทุกท่าน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!