คำสารภาพของแฮกเกอร์

คราบเขม่าดินปืนบนกรอบประตูยังไม่ทันจางหาย กลิ่นอายความตายก็ก้าวเข้ามาทักทายพวกเขาก่อนเจ้าของร่างเสียอีก "ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดผ่านความเงียบงัน ร่างที่ควรจะนอนเน่าเปื่อยอยู่ใต้กองดินและแผ่นปูนซีเมนต์เมื่อสามปีก่อน บัดนี้กำลังยืนหยัดเต็มความสูง รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากนั้นยังคงเป็นเอกลักษณ์เดิม ไม่เปลี่ยนแปลง... 'กรณ์' อดีตคู่หูมือหนึ่งผู้ล่วงลับในหน้าประวัติศาสตร์ความลับของหน่วยงาน รินรดากลั้นหายใจ แววตาที่ปกติมักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาล บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตกตะลึง ปืนในมือของเธอสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณกำลังกรีดร้องว่าโลกใบนี้ไม่มีความจริงเหลืออยู่เลยสักอย่าง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ แขนแกร่งของใครบางคนก็คว้าเข้าที่เอวบางของเธออย่างถือวิสาสะ แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งปกป้อง ลากเธอถอยร่นเข้าไปชิดกับแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังอยู่เบื้องหน้า "ถอยไปอยู่ข้างหลังผมครับ" เสียงกระซิบของคีรินลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้ติดความยียวนกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้าม มันเยียบเย็นและจริงจังจนน่ากลัว สันจักษ์คมกริบของอัจฉริยะหนุ่มจ้องมองผู้มาเยือนราวกับราชสีห์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ มืออีกข้างของเขาควงมีดพับเล่มเล็กในความมืดด้วยความรวดเร็วระดับที่แทบมองไม่เห็นประกายเหล็ก กรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนขนหัวลุก "ไม่เจอหน้ากันนาน ฝีมือปกป้องสาวของคุณยังเร่าร้อนเหมือนเดิมเลยนะ... คีริน หรือฉันควรจะเรียกว่า 'โปรเจกต์ซีโร่' ดีล่ะ?" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเป็นครั้งที่สองในรอบหนาที เธอดันไหล่กว้างของคีรินออกเบาๆ เพื่อมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นคู่หูเฉพาะกิจ "คุณว่าอะไรนะ?" รินรดาหันไปคาดคั้นกับคนตัวสูงที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ "โปรเจกต์ซีโร่... หมายความว่ายังไงคีริน?" คีรินเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาไม่ได้หันมาสบตาเธอ ดวงตาคู่คมยังคงจดจ้องอยู่กับศัตรูเบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวของอัจฉริยะด้านรหัสคอมพิวเตอร์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความขี้เล่นถูกลบหาย กลายเป็นความดุดันและอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ผมบอกคุณแล้วว่าโลกใบนี้ไม่มีใครสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ... ริน" คีรินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความขมขื่นไว้ลึกๆ "รวมถึงตัวผมด้วย" "ถูกต้องครับ" กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนรอยแผลเป็นบนใบหน้าข้างขวาของเขาให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น "เพราะคีริน—เด็กหนุ่มผู้แสนน่าสงสารที่นั่งเขียนโค้ดอยู่ในห้องใต้ดินมืดๆ คนนั้น ไม่ได้บังเอิญเข้ามาพัวพันกับชีวิตเธอเมื่อสามปีที่แล้วหรอกนะ รินรดา" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง เธอกวาดสายตาสลับมองระหว่างกรณ์และคีริน ความเงียบงันระหว่างพวกเขากำลังบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คีริน..." รินรดาเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของชายหนุ่ม "ตอบฉันมาสิ... มันหมายความว่ายังไง?" คีรินหลับตาลงชั่วพริบตา ก่อนจะลืมขึ้นเผยให้เห็นแววตาที่ยอมจำนนต่อความจริงบางอย่าง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก แล้วหันกลับมามองสตรีผู้เป็นเจ้าของหัวใจที่เขาเฝ้าปกป้องด้วยชีวิต "ผมรู้จักคุณ... ก่อนที่คุณจะจำผมได้เสียอีกครับ, ริน" คำสารภาพนั้นหลุดออกมาเรียบง่าย ทว่าทรงพลังยิ่งกว่ากระสุนนัดใดๆ ในห้องนี้ คีรินไม่ได้หลบสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวังจางๆ ในดวงตาคู่สวยของเธอ เขายอมรับมันด้วยความเจ็บปวดที่ฉายชัดผ่านรอยยิ้มฝืนๆ "คุณหมายความว่า..." รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เสียงของเธอสั่นพร่า "วันที่เราเจอกันครั้งแรกที่ศูนย์ข้อมูลใต้ดิน... มันไม่ใช่ความบังเอิญ?" "ไม่มีคำว่าบังเอิญในพจนานุกรมของผมหรอกครับ เมื่อเป็นเรื่องของคุณ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก "ผมเฝ้ามองคุณมานานกว่าที่คุณคิด ตั้งแต่วันที่คุณยังเป็นแค่เจ้าหน้าที่ฝึกหัด จนกระทั่งวันที่กรณ์... เพื่อนสนิทของคุณ 'ตาย' ไปต่อหน้าต่อตาคุณ ผมก็เป็นคน1ในเบื้องหลังที่คอยเก็บกวาดเศษซากความพินาศเหล่านั้นไม่ให้มันกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัว" กรณ์ปรบมือช้าๆ เสียงดัง 'แปะ แปะ แปะ' ก้องกังวานไปทั่วห้องแคบๆ "ซาบซึ้งใจจริงๆ ความรักแบบโรคจิตนิดๆ ของแฮกเกอร์อัจฉริยะนี่มันช่างงดงามเสียจริง" กรณ์ยิ้มเยาะ "น่าเสียดายนะริน ที่ความลับที่พ่อหนุ่มคนนี้ซ่อนไว้ มันไม่ได้มีแค่เรื่องแอบชอบเธอข้างเดียวหรอก... แต่ไอ้เด็กนี่แหละ คือคนออกแบบระบบรักษาความปลอดภัยที่ฉันใช้เจาะระบบองค์กรเมื่อสามปีก่อน!" บรรยากาศในเซฟเฮาส์ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที รินรดาผถอยหลัง1ก้าว ร่างกายสะท้านเฮือก เธอมองหน้าคีรินราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น มากยิ่งกว่าความกลัวต่อความตายหรือกระสุนปืนของกรณ์เสียอีก "ริน... ฟังผมก่อน..." คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือหนายื่นออกหมายจะคว้ามือเธอมาจับไว้ แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบ ปลายกระบอกปืนในมือสั่นระริกหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาแทน "อย่าเข้ามานะ!" เสียงของเธอเฉียบขาดและเย็นชาจนน่าใจหาย "นายเป็นใครกันแน่... คีริน?" คีรินชะงักค้างกลางอากาศ มือที่ยื่นออกไปร่วงตกลงข้างลำตัว ความเจ็บปวดริ้วรอยความร้าวรานปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของอัจฉริยะหนุ่มเป็นครั้งแรก เขายอมให้คนทั้งโลกตราหน้าว่าเขาเป็นอาชญากรโลกใต้ดิน ยอมทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด แต่วินาทีนี้... สายตาที่หวาดระแวงและผิดหวังจากผู้หญิงเพียงคนเดียว กำลังทำลายหัวใจของเขาให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี "ผมเป็นคน... ที่ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องคุณครับ" คีรินกระซิบเสียงเครือ ดวงตาแดงก่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะฆ่าผมด้วยมือคู่นี้... ความจริงข้อเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยก็คือ ผมรักคุณ... รักมาตลอดสามปีที่อยู่ในเงาของคุณ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งเรื่องของกรณ์ ความตายที่ถูกจัดฉาก และความรู้สึกอันบิดเบี้ยวแต่จริงใจอย่างถึงที่สุดของชายหนุ่มตรงหน้า ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงกระแทกประตูเหล็กจนสนั่นหวั่นไหว! กรณ์หุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหันไปมองหน้าคีรินและรินรดาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ" ปัง! เสียงระเบิดทำลายกลอนประตูดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของเงาดำนับสิบที่พรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และในวินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้นำกลุ่มที่ก้าวเข้ามา... คีรินและรินรดาต้องผะหนีบหายใจเข้าพร้อมกันด้วยความตกตะลึงถึงขีดสุด เพราะคนๆ นั้นคือ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเงาดำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!