บททดสอบจากพระเจ้าในเกม

“ถ้าก้าวขาซ้ายลงไปตอนนี้ อัตราการรอดชีวิตของเราจะเหลือศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์ค่ะ อาจารย์ว่าเราควรหาทางเลี่ยง หรือจะให้ฉันสวดส่งพวกมันล่วงหน้าดีคะ?” เสียงหวานใสที่เจือแววประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอันน่าอึดอัดของดันเจี้ยนระดับนรก «หุบผานิจรันดร์» ชั้นที่สามสิบแปด เรย์ในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ทว่าบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำและเศษซากของมอนสเตอร์ ยืนถือไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องแสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ ปลายเท้าของเธอห่างจากเหวไร้ก้นบึ้งเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่พื้นที่ราบสำหรับเดินทัพ แต่เป็นสะพานหินผุกร่อนที่ลอยอยู่กลางอากาศ เหนือมหาสมุทรแห่งลาวาเดือดพล่านที่ส่งกลิ่นกำมะถันแสบจมูก ทุกๆ สามวินาทีจะมีกระแสลมพายุทอร์นาโดธาตุไฟพัดผ่านจุดนี้ด้วยความเร็วสูง ซึ่งระบบเกมได้คำนวณไว้ชัดเจนแล้วว่า มันคือกลไกการกวาดล้างผู้เล่นแบบกวาดเรียบ ไม่ว่าผู้เล่นคนนั้นจะมีค่าพลังป้องกันสูงระดับแทงค์เกราะเหล็กกล้าก็ตามที เซเลสเต้ อาจารย์สาวลึกลับในชุดเอลฟ์โบราณที่ชายผ้าคลุมยังคงพลิ้วไหวราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากแรงโน้มถ่วงหรือความร้อนรอบตัว ยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาคู่สวยสีมรกตมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับกำลังชมการแสดงละครสัตว์ริมถนนมากกว่าจะเผชิญหน้ากับความตาย “เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ ปากเก่งขึ้นทุกวันที่ลงดันเจี้ยนลึกขึ้นสินะคะ” เซเลสเต้ปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบเล็กน้อย มุมปากของเอลฟ์สาวกระตุกยิ้มบางๆ “ตัวเลขศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์นั่น เจ้าคำนวณจากสูตรเวทมนตร์บทไหนกันคะ? ถ้าข้าจำไม่ผิด สติปัญญาของเจ้าในตอนนี้ น่าจะคำนวณพลาดไปราวๆ สองเปอร์เซ็นต์เต็มๆ เสียด้วยซ้ำ” “ความผิดพลาดสองเปอร์เซ็นต์ของฉัน คือการเผื่อใจไว้ว่าระบบเซิร์ฟเวอร์อาจจะเออเรอร์แล้วส่งเรากลับจุดเซฟฟรีๆ ต่างหากล่ะคะอาจารย์!” เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำแซวของอาจารย์เลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อมผ่านระบบวิเคราะห์เนตรพรีสต์ ในโลก VRMMO แห่งนี้ การจะก้าวข้ามดันเจี้ยนระดับนรกที่ขึ้นชื่อว่า "สุสานผู้เล่น" ไม่ใช่เรื่องที่จะใช้แค่กำลังเข้าแลกได้ เรย์เรียนรู้บทเรียนนี้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในเกม ข้อมูลทุกชิ้น ตำแหน่งของกลไก และอัตราการฟื้นฟูมานากลายเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงชีวิตของเธอ การดึงดันเข้าไปโดยไร้แผนการก็เหมือนกับการเอาเงินเติมเกมไปละลายน้ำเล่น ซึ่งเป็นสิ่งที่พรีสต์สายงกอย่างเธอไม่มีวันยอมทำเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่เธอกำลังคำนวณองศาการตกกระทบของลมพายุไฟรอบถัดไป จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนอุณหภูมิความร้อนจากลาวาแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ดังขึ้นมาจากก้นเหว *กรรรมมมมมมมมม—!* แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนหน้าต่างสถานะของเรย์กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าทันทีโดยไม่ต้องรอให้เธอเรียกใช้งาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่นของบอสลับประจำชั้นที่ 38 "มังกรเพลิงทมิฬ อิกนิสราชาแห่งความมืด" (ระดับภัยพิบัติ SSS)] [คำเตือน: ผู้เล่นอยู่ในเขตพื้นที่อาณาเขตแห่งความตาย การฟื้นคืนชีพทั้งหมดจะถูกระงับชั่วคราว!] เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาดำขนาดมหالهพุ่งแหวกทะลลาวาขึ้นมา เกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟราวกับเพชรนิลจินดาและปีกที่แผ่กว้างจนบดบังท้องฟ้าของดันเจี้ยนจนมืดมิด นั่นไม่ใช่บอสที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เล่นกลุ่มใหญ่รุมสลัม แต่มันคือ "ข้อบกพร่องของระบบ" ที่ตั้งใจถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลบตัวละครของผู้เล่นทิ้งถาวรหากทำผิดเงื่อนไข “อาจารย์คะ... แบบนี้เขาเรียกว่าเซอร์ไพรส์ต้อนรับวันหยุดหรือเปล่าคะเนี่ย?” เรย์ถามเสียงเรียบ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมแล้วก็ตาม “หึๆๆ ดูท่าทางวันนี้ เจ้าจะได้ใช้สกิลซับพอร์ตที่ร่ำเรียนมาทั้งหมดแบบไม่ต้องพักเลยล่ะค่ะ เรย์” เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด ร่างเพรียวบางของอาจารย์สาวก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับจะเปิดทางให้ลูกศิษย์ได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and ปลดปล่อยมานาสีทองอร่ามออกจากร่างจนรัศมีสว่างวาบไปทั่วสะพานหิน ในเมื่อหนทางข้างหน้าถูกปิดตาย และเบื้องหลังคือมังกรระดับภัยพิบัติที่กำลังอ้าปากเตรียมพ่นเปลวเพลิงสีฟ้าแผดเผาทุกสิ่ง เธอก็มีทางเลือกเดียวเท่านั้น... ไม้เท้าในมือถูกปักลงกับพื้นหิน เสียงสวดมนตร์บทโบราณดังขึ้นจากริมฝีปากของพรีสต์สาวด้วยความเร็วและแม่นยำ “ในนามแห่งพรีสต์ผู้ดูแลกฎระเบียบของเซิร์ฟเวอร์นี้... ฉันจะขอรีเซ็ตความซ่าของแกให้ราบคาบเลยค่ะ เจ้ากิ้งก่าไฟปีกหัก!” สิ้นเสียงประกาศกร้าว แสงสว่างเจิดจ้าก็พุ่งทะยานสวนทางกับลูกไฟมรณะที่กำลังพุ่งเข้าใส่— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้สกิลต้องห้าม "พิพากษาเทพยดา" ประสานกับบัฟระดับเทพของเซเลสเต้...] [คำเตือนขั้นวิกฤต: สภาพจิตใจของบอสและผู้เล่นกำลังเชื่อมต่อกัน... เกิดข้อผิดพลาดปริศนา...!] [คำขอร้องจากผู้เล่นปริศนา: "ช่วยเปิดประตูห้องลับชั้นที่ 39 ให้ฉันที..." เสียงกระซิบดังขึ้นจากความว่างเปล่า...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความป่วนและไหวพริบของพรีสต์สายลุยเสมอนะคะ!