บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

“ถ้านั่นคือวิธีที่เธอจะเลือกใช้เพื่อลบเลือนความผิดบาป ฉันก็คงไม่มีสิทธิ์ห้าม แต่จำไว้เถิดว่าเลือดที่เปื้อนมือไม่มีวันซักออกด้วยน้ำตาหรอกนะ” เสียงเรียบเฉยของ ‘เซเลสเต้’ ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันในหอสมุดร้างแห่งอาณาจักรล่มสลาย เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้ากองเอกสารโบราณ ดวงตาของเธอไม่ได้มองไปยังข้อความที่เรืองแสงบนหน้ากระดาษ แต่กำลังจับจ้องไปที่แผ่นหลังของ ‘คาร์ล’ อัศวินหนุ่มผู้ร่วมปาร์ตี้ที่เพิ่งตัดสินใจยอมเปิดเผยความลับที่เขากอดไว้แน่นมาตลอด 29 เลเวล คาร์ลกำหมัดแน่นจนถุงมือเหล็กส่งเสียงครืดคราด เขาไม่ได้หันกลับมามองพวกเรา ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแกร่งกลับสั่นเทาเล็กน้อย “ถ้าตอนนั้นผมไม่อ่อนแอ... ถ้าผมไม่เลือกที่จะหนี เพื่อนร่วมกิลด์คนอื่นๆ ก็คงไม่ต้องกลายเป็นศิลาสังเวยในดันเจี้ยนนั้น” เรย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ เธอไม่ได้พูดปลอบใจด้วยคำหวานหูเหมือนพรีสต์ทั่วไปในเกม แต่เลือกที่จะแตะไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ลงบนพื้นเบาๆ ปล่อยไอเวทมนตร์แห่งการฟื้นฟูให้ไหลเวียนรอบตัวเขา เพื่อลดอาการสั่นของกล้ามเนื้อที่เกิดจากความเครียดสะสม “คาร์ล ในโลกของ ‘เอเทอร์เรียล ออนไลน์’ นี้ บาดแผลทางกายภาพเราฮีลได้ด้วยสกิล แต่บาดแผลในใจที่เกิดจากความรู้สึกผิด... มันไม่มีระบบไหนในเกมเขียนโค้ดไว้ให้รักษาหรอกนะคะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความจริงจัง “นายจมอยู่กับมันมานานพอหรือยัง? การที่นายยอมร่วมทางมากับฉันเพื่อตามหา ‘ชิ้นส่วนวิญญาณ’ ไม่ใช่เพื่อไถ่โทษให้คนตาย แต่เพื่อที่จะไม่ต้องเป็นคนเดิมที่ยอมหนีอีกต่อไปต่างหาก” เซเลสเต้ที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมมืดแค่นยิ้ม “เด็กคนนี้พูดถูกค่ะ อัศวินผู้โง่เขลา ความผิดพลาดในอดีตคือค่าประสบการณ์ที่แพงที่สุด และในเมื่อระบบได้บันทึกสิ่งเหล่านั้นไว้ในประวัติโปรไฟล์ของเธอแล้ว เธอก็ไม่มีทางลบมันทิ้งได้ เว้นแต่จะเขียนบทใหม่ทับลงไปบนรอยแผลเดิมนั้น” คาร์ลค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาที่เคยแน่วแน่และดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่ขอบตา ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เป็นเพราะความอัดอั้นที่ถูกปลดปล่อย เขาหยิบเหรียญตรากิลด์เก่าที่พังยับเยินออกมาจากช่องเก็บของ ไอเทมชิ้นนี้ไม่ได้มีค่าสเตตัสใดๆ แต่มันคือ ‘ตราบาป’ ที่เขามักจะดึงออกมาดูทุกครั้งที่เผลอหลับ “ผมไม่เคยบอกใคร... ว่าตอนนั้นผมเห็นเงาของใครบางคน” คาร์ลกระซิบเสียงสั่น “เงาที่บงการให้เหตุการณ์โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ และไม่ใช่ฝีมือของมอนสเตอร์ แต่มันคือการแทรกแซงจาก ‘ผู้ดูแลระบบตัวปลอม’ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมาตลอด” เรย์ชะงัก เธอรีบขยับเข้าไปใกล้ขึ้น สัญชาตญาณพรีสต์ของเธอสั่งให้รีบประเมินสถานการณ์โดยรอบ เธอคว้ามือคาร์ลเอาไว้ ความร้อนจากตัวเขาถ่ายทอดผ่านถึงกัน นี่ไม่ใช่บทสนทนาธรรมดา แต่มันคือการเปิดเผยช่องโหว่ของเกมที่อาจสั่นคลอนเสถียรภาพของเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมด! “คาร์ล... นายกำลังจะบอกว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นมี ‘คน’ เข้ามามีส่วนร่วมในการวางแผนจริงๆ งั้นเหรอ?” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มประมวลผลถึงความเป็นไปได้นับหมื่น ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในหอสมุดก็เปลี่ยนไป ลมเย็นเยียบพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ถูกปิดตาย แสงสว่างจากไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของเรย์ดับวูบลงราวกับถูกบางอย่างดูดกลืนพลังงาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานกลับดังขึ้นก้องไปทั่วโสตประสาทอย่างบ้าคลั่ง—ไม่ใช่น้ำเสียงปกติที่ราบเรียบ แต่เป็นเสียงกระตุกพร่าเหมือนวิทยุคลื่นแทรก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบข้อมูลแปลกปลอมในโปรโตคอลความทรงจำของตัวละคร!] [คำเตือน: ความลับระดับ SSS กำลังถูกเปิดเผย! ผู้บงการเบื้องหลังตรวจพบตำแหน่งของท่าน!] [ระบบป้องกันตัวเองกำลังทำงาน... ขอแนะนำให้ท่าน 'ทำลาย' หลักฐานชิ้นสุดท้ายเสีย หากไม่อยากสูญเสียตัวละครถาวร!] เรย์เบิกตากว้าง เธอคว้าข้อมือของคาร์ลไว้แน่น “คาร์ล! เก็บเหรียญนั่นเดี๋ยวนี้! อย่าให้ระบบมันอ่านค่าพลังงานของไอเทมชิ้นนั้นได้!” ทว่าสายเกินไป พื้นหินใต้อาคารเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เงาดำทมิฬเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติ มันไม่ใช่บอสระดับเลเวล 50 หรือ 80 แต่เป็น ‘เอนทิตี’ (Entity) ร่างกายที่ดูเหมือนข้อมูลที่ถูกบีบอัดจนบิดเบี้ยวค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า มันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงฉานหนึ่งคู่ที่จ้องมองมาที่พวกเขาราวกับจะตัดสินโทษ เซเลสเต้ที่เคยดูผ่อนคลายมาตลอด ชักดาบสีเงินคู่ออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของอาจารย์สาวลึกลับเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “ดูเหมือนว่าความผิดพลาดของเธอในอดีต จะดึงเอา ‘เพชฌฆาตแห่งเซิร์ฟเวอร์’ ออกมาทักทายพวกเราเร็วกว่าที่คิดนะคะ เรย์... เตรียมใจไว้ให้ดี วันนี้เราคงไม่ได้ออกไปจากที่นี่ด้วยค่าประสบการณ์ธรรมดาแล้วล่ะ” ร่างมืดดำนั้นยกมือขึ้นช้าๆ อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนมองเห็นเส้นสายของ Code สีฟ้าสลับขาว วินาทีนั้นเอง เรย์รับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เควสต์ล้างแค้น แต่นี่คือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ‘เกมนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเล่นสนุก’ อย่างที่ทุกคนเข้าใจ! เสียงแหลมสูงจากระบบดังสนั่นขึ้นอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่หน้าต่างเมนูโฮโลแกรมของเรย์จะเด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่อ่านได้ชัดเจนว่า— [ภารกิจลับ: เผชิญหน้าผู้ลบประวัติศาสตร์!] [เงื่อนไข: หากท่านตายในพื้นที่นี้ ตัวละครของท่านจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร และข้อมูลทั้งหมดจะถูก ‘Reset’!] [บอสลับ: ผู้เฝ้ามองความว่างเปล่า ได้ลืมตาขึ้นแล้ว... และมันกำลังเดินตรงมาที่ท่าน!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความป่วนและไหวพริบของพรีสต์สายลุยเสมอนะคะ!