เมื่อพรีสต์กลายเป็นผู้คุมเกม

"ถ้าพวกท่านคิดว่านี่คือจุดสิ้นสุดของดันเจี้ยน... เกรงว่าจะคำนวณพลาดไปสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นกังวานสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของมหาวิหารใต้พิภพ เรย์ในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ปักด้ายทองยืนสงบนิ่งอยู่บนแท่นบูชาเบื้องบน ดวงตาสتคมกริบมองลอดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงนับร้อยที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงเสมือนจริงด้วยความรวดเร็ว ราวกับวาทยกรกำลังควบคุมวงออร์เคสตราขนาดมหึมา เบื้องล่างแท่นบูชา กิลด์ 'อัคคีทมิฬ' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์กำลังยืนตะลึงงันกับภาพตรงหน้า ผู้เล่นระดับท็อปนับร้อยชีวิตถูกตรึงไว้ด้วยอาคมพันธนาการสีทองอร่ามจนขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่หัวหน้ากิลด์อย่าง 'ไททัน' ผู้มีฉายาว่าโล่เหล็กไร้พ่าย ก็ยังทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว "แก... ไอ้พรีสต์นอกรีต! นี่แกใช้เล่ห์กลอะไรวะ!" ไททันคำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องผนังหินแกรนิต "พวกเราอุตส่าห์เคลียร์มอนสเตอร์ระดับบอสมาได้จนถึงชั้นนี้ ทำไมจู่ๆ ระบบถึงล็อกสิทธิ์การเข้าถึง แล้วยกสิทธิ์ผู้คุมดันเจี้ยนให้แกคนเดียว!" เรย์ชะงักมือที่กำลังเลื่อนหน้าต่างระบบเล็กน้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างสุภาพ ดวงตาสีรัตติกาลทอประกายขบขันระคนสมเพช "เล่ห์กลหรือคะ? ต้องเรียกว่า 'สิทธิ์อันชอบธรรม' ตามกลไกของระบบต่างหากล่ะคะ คุณไททัน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังสนทนายามบ่าย "จำบันทึกโบราณที่พวกคุณเผาทำลายทิ้งเพื่อแย่งชิงหีบสมบัติในชั้นที่สิบห้าได้ไหมคะ? นั่นไม่ใช่ไอเทมขยะหรอกนะคะ แต่เป็น 'กุญแจผู้ดูแล' ต่างหาก และบังเอิญว่าดิฉัน... เอ่อ หมายถึงเรย์คนนี้ เป็นผู้ถือกุญแจดอกนั้นในฐานะเควสต์ลับที่พวกคุณมองข้ามไปเองต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องโถงพลันทอความกดดันหนักอึ้ง เซเลสเต้ที่ยืนกอดอกพิงเสาหินโบราณอยู่มุมห้อง ส่งยิ้มบางๆ ให้ลูกศิษย์คนโปรด เอลฟ์สาวโบราณผู้กุมความลับของระบบส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาปนเอ็นดู *‘เจ้าเด็กนี่... ร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆ ปรับแต่งกฎของดันเจี้ยนตามใจชอบแบบนี้ เดี๋ยวระบบส่วนกลางก็ส่งระบบตรวจสอบมาหรอก’* เซเลสเต้ส่งกระแสจิตเตือนด้วยความหวังดี *‘ไม่ต้องห่วงค่ะอาจารย์ เรย์ตรวจสอบช่องโหว่ของแพตช์ล่าสุดมาอย่างดีแล้วค่ะ อีกอย่าง... พวกเขาบังอาจมาขัดขวางเวลาฟาร์มไอเทมหายากของพวกเราเอง สมควรโดนลงทัณฑ์ทางปกครองเล็กๆ น้อยๆ เพื่อความสงบสุขของเซิร์ฟเวอร์นะคะ’* เรย์ตอบกลับในใจด้วยรอยยิ้มพริมใจ ก่อนจะหันกลับมาสนใจหน้าจอควบคุมตรงหน้าอีกครั้ง นิ้วมือเรียวดีดเบาๆ บนอากาศ เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬทุกคน *[ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นได้รับการจัดสรรสถานะใหม่โดย 'ผู้คุมดันเจี้ยน (ชั่วคราว)']* *[เงื่อนไขการลงทัณฑ์: ปลดล็อกโหมด 'บทลงทัณฑ์แห่งบาป' - ปรับลดค่าประสบการณ์ลง 50% และริบทรัพย์สินทั้งหมดในกระเป๋าเพื่อเป็นค่าธรรมเนียมบำรุงรักษาวิหาร]* "ไม่! แกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!" เสียงโวยวายดังระงมจากเหล่าผู้เล่นอัคคีทมิฬ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อพวกเขาตระหนักว่า พรีสต์หนุ่มตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่ผู้เล่นสายซัพพอร์ตธรรมดา แต่ตอนนี้เรย์มีอำนาจเสมือน 'แอดมิค' ขนาดย่อมภายในพื้นที่แห่งนี้ เรย์ถอนหายใจเบาๆ อย่างนุ่มนวล ราวกับครูใหญ่กำลังอบรมเด็กนักเรียนที่ทำผิดกฎโรงเรียน "อย่าเสียงดังไปเลยค่ะ การลงโทษครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิดหรอกนะคะ ถือเสียว่าเป็นการจ่ายค่าเรียนรู้มารยาทในการเล่นเกมออนไลน์ก็แล้วกันค่ะ" ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือขวาของเรย์ถูกกระแทกลงกับพื้นเบื้องล่างเบาๆ หนึ่งครั้ง คลื่นพลังงานสีทองบริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง พร้อมกับร่างของสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬที่ค่อยๆ เลือนหายทีละคน กลายเป็นละอองแสงสีขาวถูกส่งตัวกลับไปยังจุดเกิดเหตุในเมืองหลักทันที ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกองไอเทมดรอปมหาศาลที่กองอยู่บนพื้น เรย์ก้มลงมองกองสมบัติด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ความเหนื่อยยากจากการวิ่งเควสต์มาตลอดสัปดาห์ได้รับการชดเชยอย่างคุ้มค่าในพริบตา "เรียบร้อยโรงเรียนพรีสต์ค่ะอาจารย์ แบบนี้สิถึงเรียกว่าการบริหารเวลาที่มีประสิทธิภาพ" เรย์หันไปยิ้มกว้างให้อาจารย์สาวด้วยความภาคภูมิใจ เซเลสเต้เดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวแตะคางลูกศิษย์เบาๆ "เจ้าเล่ห์นักนะเรย์... แต่ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว อย่างน้อยฐานข้อมูลลับที่เราตามหาก็ถูกดาวน์โหลดเข้าสู่ระบบส่วนตัวของเจ้าเรียบร้อยแล้วใช่ไหมล่ะ?" "แน่นอนค่ะทุกอย่างราบรื่น..." *ตู้มมมมมม!* ยังไม่ทันที่เรย์จะพูดจบประโยค พื้นห้องโถงเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ กำแพงหินแกรนิตหนาเตอะด้านหลังแท่นบูชาแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังจนแก้วหูแทบแตกดังทะลุทะลวงเข้ามา พร้อมกับแรงกดดันระดับมหันต์ที่ทำให้ลมหายใจสะดุด เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาสتคมกริบมองไปยังรอยแยกของกำแพงที่ค่อยๆ พังทลายลงมา หน้าจอโฮโลแกรมควบคุมระบบทั้งหมดที่เคยเป็นสีฟ้าใส จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วด้วยข้อความที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในคู่มือเกม *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลระบบ]* *[Entity 00 - ผู้ดูแลที่ถูกลืม กำลังตื่นจากการหลับใหล]* *[ข้อผิดพลาด: คุณไม่ได้เป็นผู้ควบคุมดันเจี้ยนอีกต่อไป...]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความป่วนและไหวพริบของพรีสต์สายลุยเสมอนะคะ!