เลเวลอัปแบบไม่เกรงใจใคร

“สี่ร้อยล้าน... เจ้าเด็กนี่มันทำลายสมดุลเศรษฐกิจของเซิร์ฟเวอร์หลักไปเรียบร้อยแล้วค่ะท่านเซเลสเต้” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงวิหารโบราณ เรย์สะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อปิดหน้าต่างระบบการประมูลไอเทมดรอปจากดันเจี้ยนระดับนรกที่เพิ่งเคลียร์ไปเมื่อครู่ เม็ดเงินจำนวนมหาศาลไหลเข้าสู่คลังส่วนตัวจนตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลแทบจะล้นออกนอกกรอบ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของพรีสต์สายป่วนอย่างเธอเต้นแรงเท่ากับความรู้สึก ‘อิ่มเอม’ เวลาได้เห็นเกจประสบการณ์พุ่งทะยานขึ้นแบบก้าวกระโดด เรย์ในร่างพรีสต์สาวผมยาวสลวยเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอกำไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่นขึ้นนิดหน่อย ยามนึกถึงสีหน้าของกิลด์ใหญ่หลายกิลด์ที่ต้องเสียหน้าให้กับผู้เล่นอิสระตัวคนเดียวอย่างเธอ “เงินทองเป็นของนอกกายค่ะ แต่ถ้ามันไม่มีใช้ ชีวิตในโลก VRMMO นี้ก็คงจะแห้งแล้งน่าดูจริงไหมคะอาจารย์” เรย์หันไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับร่างโปร่งแสงของเอลฟ์โบราณที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์หินอ่อน เซเลสเต้ปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาระคนเอ็นดูและระอาในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวยาวเคาะเบาะที่พักแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “เจ้าอย่าเพิ่งลำพองใจไปเลยเรย์ ดันเจี้ยนระดับนั้นเป็นเพียงแค่สนามเด็กเล่นสำหรับทดสอบระบบ ดินแดนเบื้องบนที่แท้จริง... พวกมันเริ่มขยับตัวกันแล้วนะ” คำเตือนแฝงนัยลึกลับจากอาจารย์สาวไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดเปิดหน้าต่างกระดานสนทนาสาธารณะและกระดานจัดอันดับโลกที่ตอนนี้กำลังลุกเป็นไฟราวกับโดนน้ำมันราด ชื่อของ ‘เรย์-พรีสต์สายลุย’ ไม่ได้อยู่อันดับท้ายๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ บนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางเมืองหลวง แถบรายชื่อผู้เล่นที่มีเลเวลสูงสุดในเซิร์ฟเวอร์เวลานี้ ปรากฏชื่อของเธอพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับที่ 12 ของโลกอย่างเป็นทางการ ทิ้งห่างหัวหน้ากิลด์ชื่อดังระดับท็อปที่ใช้เวลาเก็บเลเวลมานานนับปีไปหลายช่วงตัว ช่องแชทส่วนตัวและข้อความเชิญเข้ากิลด์ส่งเข้ามาถล่มทลายจนเสียงแจ้งเตือนดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี “โห... เลเวล 85 ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ แบบนี้เขาเรียกว่าเลเวลอัปแบบไม่เกรงใจใครจริงๆ สินะคะเนี่ย” เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มขบขัน ขณะใช้นิ้วเรียวปัดกวาดข้อความรบกวนเหล่านั้นทิ้งอย่างไร้เยื่อใย สำหรับเธอแล้ว มิตรภาพปลอมๆ จากกิลด์ใหญ่ไม่มีค่าเท่ากับไอเทมเพิ่มอัตราดรอปและค่ามานาที่รีเจนเร็วขึ้นหรอกค่ะ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาในวิหาร แรงกดดันมหาศาลจากระบบส่วนกลางแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เซเลสเต้หุบยิ้มทันที ดวงตาคมกริบของเอลฟ์โบราณมองตรงไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนจากสีครามเป็นสีเลือด “ดูเหมือนว่าระบบจะไม่ยอมให้เจ้าสงบนานนักหรอกนะ เรย์... มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนาน” เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสุขุมลุ่มลึก เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นจัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะกระชับไม้เท้าในมือมั่น พลังศักดิ์สิทธิ์สีทองเรืองรองขึ้นรอบกายเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีขอบเป็นลวดลายอักษรโบราณก็ดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอโดยปราศจากสัญญาณเตือนล่วงหน้า เสียงระบบสังเคราะห์ที่เคยราบเรียบ กลับมีคลื่นความสั่น **[ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบผู้เล่น ‘เรย์’ มีอัตราการเติบโตทะลุขีดจำกัดของเซิร์ฟเวอร์]** **[เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ดันเจี้ยนบรรพกาล ‘หอคอยแห่งบาปพันปี’ ชั้นที่ 1 เปิดทำการอย่างเป็นทางการ]** **[คำเตือน: การก้าวเข้าไปในพื้นที่นี้ จะทำให้สถานะตัวละครของท่านถูกจับตาโดย ‘ผู้ดูแลระบบระดับสูง’ และไม่สามารถย้อนกลับได้จนกว่าจะเคลียร์สำเร็จ]** เรย์จ้องมองตัวหนังสือสีเลือดเหล่านั้นนิ่งนาน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตาส่งประกายความท้าทายอย่างที่เซเลสเต้คุ้นเคย “น่าสนใจดีนี่คะ... ส่งคำเชิญมาแบบนี้ คงต้องไปทักทายเขาสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ” (ลงชื่อ) พรีสต์สายลุย