ดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นที่ใครก็ไม่กล้าเข้า

"ข้อมูลตัวละครกำลังถูกดึงเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ต้นกำเนิด... สาม... สอง..." เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์สีเลือดสาดส่องลงมาบนม่านตาของดิฉัน ร่างกายของเรย์โปร่งแสงลงชั่วขณะ ราวกับว่าข้อมูลดิจิทัลในตัวกำลังถูกคัดลอกและถ่ายเทไปยังเบื้องลึกที่ไม่มีผู้เล่นคนใดเคยเหยียบย่าก นี่ไม่ใช่บัลลังก์การทดสอบปกติ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นที่ระบบหน้าต่างสีฟ้าเคยหลอกล่อให้ตายใจ แต่มีหรือที่พรีสต์สายลุยผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน จะยอมให้ระบบรวนๆ มาพรากสิทธิ์ในการฟาร์มเลเวลของตัวเองไปได้ง่ายๆ "หนึ่ง..." *คลิก!* เรย์ไม่ได้รอให้ระบบนับศูนย์ให้จบประโยค นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่ม 'ยกเลิกกระบวนการซิงโครไนซ์' ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในเมนูตั้งค่าฉุกเฉิน ซึ่งเป็นฟังก์ชันลับที่ผู้เล่นทั่วไปไม่มีทางมองเห็น ยกเว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะเคยเจาะระบบหลังบ้านของเกมนี้มาแล้ว—และใช่ค่ะ ดิฉันทำมันมาแล้วจริงๆ ถึงระบบจะแจ้งเตือนด้วยตัวหนังสือสีแดงฉานว่า *'ไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งได้'* แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเราจะ ‘หลอก’ ระบบไม่ได้นี่คะ หน้าจอสีแดงเดือดดับวูบลงทันที แทนที่ด้วยความมืดมิดของโถงหินอับชื้น กลิ่นอายความชื้นและกลิ่นดินปืนเก่าๆ ลอยเข้าจมูก เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องกังวานในระยะไกล [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น 'เรย์' ทำการบายพาส (Bypass) เซิร์ฟเวอร์ต้นกำเนิดสำเร็จ สถานะตัวละครถูกจำกัดชั่วคราว: มานาฟื้นฟูช้าลง 50% / ไม่สามารถใช้สกิลฮีลหมู่ได้ แต่... ตรวจพบการปลดล็อก 'อาชีพขั้นที่สอง' ล่วงหน้า: พรีสต์แห่งห้วงมิติ (Dimension Priest)] "ฮh… เล่นเกมกับพรีสต์สายซัพพอร์ตสายบู๊เนี่ย มันต้องมีลูกเล่นกันหน่อยสิคะ" ดิฉันพึมพำเบาๆ พร้อมกับปัดหน้าต่างสถานะทิ้งอย่างไม่ใส่ใจนัก แม้ว่ามานาจะฟื้นฟูช้าลง แต่ทักษะติดตัวใหม่อย่างการดึงพลังจากรอยแยกมิติก็เข้ามาแทนที่ ความเจ๋งมันอยู่ตรงนี้นี่แหละค่ะ! "เจ้าหนู... เจ้ากล้ามากนะที่กล้าปฏิเสธประตูแห่งบรรพกาล" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังก้องขึ้นจากความมืด เซเลสเต้ อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีขาวปักด้ายเงินก้าวออกมาจากเงาของเสาหินโบราณ ดวงตาสีมรกตของเธอพินิจพิเคราะห์เรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก "มีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าปุ่มบายพาสนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยผู้พัฒนาเกม... แต่เจ้ากลับกดมันได้อย่างหน้าตาเฉย" "ถ้ามัวแต่รอให้ระบบพาไปกินแกงกะหรี่ในเซิร์ฟเวอร์ลับ ฉันคงอดไปลงดันเจี้ยนประจำสัปดาห์กับกิลด์พอดีค่ะอาจารย์" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือบางเคาะไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ลงกับพื้นเบื้องล่างเบาๆ เกิดเป็นระลอกคลื่นพลังเวทสีทองจางๆ แผ่ขยายออกไปเพื่อตรวจสอบแผนที่รอบตัว "นี่คือ 'ดันเจี้ยนระเบียงสุสานมังกรโบราณ' ตามข้อมูลหน้าเกมมันคือดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นที่ผู้เล่นใหม่เลเวล 10 มักจะมาเก็บเห็ดและปราบก็อบลินกระจอกๆ" เซเลสเต้เอ่ยต่อ พร้อมกับผายมือไปยังประตูหินบานมหึมาเบื้องหน้า ที่บัดนี้มีอักขระโบราณสีดำสนิทเรืองแสงขึ้นมาทีละตัว "แต่ความจริงก็คือ... มันคือห้องขังของ 'ผู้กล้าที่ถูกลืม' ในอดีต และพวกมอนสเตอร์กระจอกที่เจ้าเห็นในคู่มือ... ถูกแทนที่ด้วยสิ่งนี้แล้ว" สิ้นเสียงของเอลฟ์สาว พื้นหินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! *โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังทะลักออกมาจากรอยแยกของประตูหิน แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แถบHPสีแดงฉานความยาวหลายหลอดปรากฏขึ้นบนหัวของสิ่งมีชีวิตที่ก้าวออกมาจากความมืด—มันคือ 'โกเลมกระดูกมังกรหุ้มเกราะเวท' มอนสเตอร์ระดับบอสลับที่ควรจะอยู่ในดันเจี้ยนเลเวล 90 ไม่ใช่ดันเจี้ยนเริ่มต้นที่ผู้เล่นใหม่เดินเข้ามาเตะฝุ่นเล่น! หากเป็นผู้เล่นทั่วไป ป่านนี้คงเข่าอ่อนล้มพับและกดปุ่มยอมแพ้คาที่ไปแล้วค่ะ แต่สำหรับเรย์... นี่มันคือโอกาสทองในการฟาร์มไอเทมระดับเรร์ชัดๆ! "โอ้โห เกราะหนาใช้ได้เลยนะคะเนี่ย น่าเอามาทำเป็นส่วนผสมตีบวกไม้เท้าจัง" เรย์ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แววตาเป็นประกายวับวาวด้วยความโลภ—เอ๊ย ความกระตือรือร้นในการพัฒนาตัวละคร "เจ้ายังจะมีอารมณ์มาเล่นอีกรึ! เกราะนั่นทานทนแม้กระทั่งเวทมนตร์บทใหญ่ของราชสำนักเอลฟ์เชียวนะ!" เซเลสเต้ขมวดคิ้วมุ่น แม้ปากจะบ่น แต่เธอก็ขยับตัวมายืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังอย่างรู้ใจ โกเลมกระดูกมังกรไม่รอให้ทั้งสองคนได้สนทนากกันต่อ มันเหวี่ยงกรงเล็บขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงลมกรรโชกสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง พื้นหินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา *ตู้มมมมมมมมมมม!* ทว่า เรย์ไม่ได้หลบหนีไปไหน ร่างบางดีดตัวถอยหลังเพียงครึ่งก้าว อาศัยจังหวะที่กรงเล็บพุ่งผ่านหน้าไปไม่ถึงคืบ ร่ายสกิลใหม่อย่างรวดเร็ว [ทักษะ 'ก้าวพริบตามิติ' ทำงาน!] ร่างของเรย์หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ไปปรากฏอยู่บนไหล่ซ้ายของโกเลมกระดูกมังกรในชั่วพริบตา ความเร็วระดับนี้เหนือกว่าที่ระบบประเมินไว้เสียอีก โกเลมส่งเสียงคำรามด้วยความหงุดหงิด พยายามสะบัดไหล่เพื่อสลัดตัวน่ารำคาญออกไป แต่เรย์กลับใช้ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ปักลงไปตรงรอยต่อของข้อต่อกระดูกพอดีเป๊ะ! "ในเมื่อแกชอบความแข็งแกร่งนัก งั้นก็ลองชิม 'บทสวดมนต์ชำระล้าง' ฉบับพรีสต์สายลุยหน่อยเป็นไงคะ!" แสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากปลายไม้เท้า มันไม่ใช่เวทมนตร์ฮีลเพื่อฟื้นฟูเลือด แต่เป็นเวทมนตร์สายสนับสนุนที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็น 'ดาบพลังงานศักดิ์สิทธิ์' เจาะทะลวงผ่านเกราะเวทโบราณเข้าไปตรงจุดอ่อนภายในโดยตรง ค่าความเสียหายสีแดงฉานพุ่งพรวดขึ้นเป็นชุด: *-999,999! -999,999!* พลังป้องกันที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับถูกกัดกร่อนด้วยสวดมนต์บทสดยุคโบราณที่เรย์ร่ายรัวเป็นชุด โกเลมกระดูกมังกรส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างกายยักษ์ใหญ่เริ่มสั่นสะเทือนและร้าวรานจากภายใน "อาจารย์คะ! เปิดประตูมิติทางด้านขวาให้หน่อยค่ะ! ฉันจะส่งมันกลับลงไปนอนใต้ดินแบบถาวรเลย!" เรย์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ราวกับว่าตนเองเป็นผู้บัญชาการสนามรบ หาใช่พรีสต์ตัวน้อยๆ เซเลสเต้ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะแย้มยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ เธอยกมือขึ้นวาดวงเวทสีมรกตขนาดใหญ่ขึ้นทันที "ตามบัญชาเลย แม่สาวน้อยนักป่วน!" ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะปลดปล่อยสกิลปิดฉากและโกเลมยักษ์กำลังจะแตกสลายนั้นเอง... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากบอสตัวนี้ดังแทรกขึ้นมาจากความว่างเปล่า *คลิック—* เสียงประหลาดคล้ายกลไกนาฬิกาโบราณถูกไขลานดังขึ้น [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับวิกฤต: ตรวจพบผู้เล่นคนที่สาม 'นอกเหนือจากระบบ' กำลังแทรกแซงพื้นที่ดันเจี้ยน — เป้าหมาย: ชิงตัว 'เรย์' และทำลายเซิร์ฟเวอร์ต้นกำเนิด] เรย์หรี่ตาลงทันทีเมื่อมองเห็นเงาสลัวของใครบางคนก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ถูกเปิดขึ้นใหม่ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอนิเมะจิ้งจอก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวาบไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก... แต่มันคือชื่อที่ลอยอยู่เหนือหัวของอีกฝ่าย [ผู้เล่นปริศนา: 'ผู้ดูแลระบบ_00 (Admin_00)' — สถานะ: บัญชีต้องห้ามที่ถูกลบไปแล้วเมื่อสามปีก่อน] "เจอตัวสักทีนะ... เจ้าหนูผู้กล้าแหกกฎเกม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "คิดเหรอว่าการเล่นตลกกับระบบเล็กๆ น้อยๆ จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากความจริงที่ถูกซ่อนไว้ได้?" เรย์กระชับไม้เท้าในมือแน่น ความอบอุ่นเฮฮาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาสนอกสนใจและดุดันของนักล่าที่พบเหยื่อชิ้นใหญ่กว่าเดิม "อ้อเหรอคะ..." เรย์ยิ้มมุมปาก ย่อตัวลงเล็กน้อยเตรียมพร้อมรับมือ "งั้นก็ลองเข้ามาดูสิคะ ว่าแอดมินตกกระป๋องอย่างคุณ... จะทนลูกซัดไม้เท้าของพรีสต์สายลุยได้สักกี่น้ำ!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นและป่วนดันเจี้ยนไปพร้อมกับเรย์นะคะ! ❤️ *(ลงชื่อ) พรีสต์สายลุย*