ความรักที่ข้ามผ่านโลกเสมือน

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรเอลฟ์แท้ที่ลอยอวลอยู่เหนือโต๊ะไม้โบราณ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ไอความเย็นยะเยือกจากรอยแยกมิติเบื้องหลังหน้าต่างกระจกสีของวิหารลอยฟ้า กำลังตอกย้ำให้เรย์ตระหนักว่า เส้นแบ่งระหว่างโลกเสมือนจริงกับความจริงอันโหดร้ายนั้น มันบางเบาเสียจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าเด็กดื้อ... หรือว่ากำลังคำนวณอัตราความเสียหายของเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งพังไปเมื่อครู่กันแน่?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้น เซเลสเต้ในชุดคลุมยาวสีเงินยวงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีมรกตคู่สวยจ้องมองตรงมาที่เรย์ คล้ายจะอ่านทะลุปรโปรแกรมความคิดทั้งหมดที่ถูกประมวลผลอยู่ใต้รอยยิ้มเจื่อนๆ ของพรีสต์สาว เรย์ถอนหายใจเบาๆ วางไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ประดับอัญมณีลงบนตัก นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนด้ามจับเพื่อเรียกหน้าต่างสถานะส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบค่าความเหนื่อยล้า แม้ในเกมนี้ระบบจะไม่มีอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อเหมือนโลกภายนอก แต่ความล้าทางจิตใจจากการควบคุมมานาในระดับสูงติดต่อกันหลายชั่วโมง ก็ทำให้รู้สึกเหมือนสมองถูกสูบพลังงานออกไปจนเกือบหมด "เปล่าสักหน่อยค่ะอาจารย์... ฉันแค่กำลังคิดว่า ถ้าวันหนึ่งเซิร์ฟเวอร์นี้เกิดปิดปรับปรุงถาวรขึ้นมาจริงๆ ฉันจะเอาไอเทมระดับตำนานที่ฟาร์มมาด้วยความยากลำบากเหล่านี้ไปไว้ที่ไหนดีต่างหากล่ะคะ" เรย์ตอบพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่มักจะใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงเสมอ เซเลสเต้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเอลฟ์โบราณผู้กุมความลับของระบบนั้นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ชวนให้รู้สึกทั้งอบอุ่นและวังเวงในคราวเดียวกัน นางเอื้อมมือเรียวขาวราวกับหยกสลักมาสัมผัสถ้วยชา ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเรย์อย่างแผ่วเบา "เจ้ายังคงมองทุกอย่างเป็นแค่เกม... เป็นแค่โค้ดและข้อมูลที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อความบันเทิงสินะ เรย์" เซเลสเต้เอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนุก "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า ความรู้สึกผูกพันที่เจ้ามีต่อข้า ต่อสหายร่วมรบ และต่อดินแดนแห่งนี้ มันเป็นเพียงแค่ผลลัพธ์จากอัลกอริทึมที่ถูกตั้งค่าไว้?" คำถามนั้นทำให้เรย์ชะงักไป ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาของอาจารย์สาวที่ไม่มีวี่แววของการล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างพลันเงียบสงบลง จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจและเสียงรัวของมานาที่ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศ เรย์ไม่ใช่คนอ่อนต่อโลก ในโลกแห่งความเป็นจริง เธอคือโปรแกรมเมอร์สาวผู้โดดเดี่ยวที่ใช้ชีวิตอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์และโค้ดโปรแกรมอันเย็นชา การเข้ามาในเกม "เซิร์ฟเวอร์นี้พี่ไม่ได้มาเล่นๆ" ก็เพื่อหลบหนีจากความจริงอันว่างเปล่า แต่ใครจะรู้เล่าว่า... การได้สวมบทบาทเป็นพรีสต์สายลุยผู้ใช้ไม้เท้าฟาดมอนสเตอร์ กลับทำให้เธอได้พบกับความหมายบางอย่างที่ขาดหายไป มิตรภาพ การปกป้อง และสายสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นทีละน้อย... "ถ้ามันเป็นแค่โค้ด... ทำไมหัวใจของฉันถึงยังเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่อาจารย์ตกอยู่ในอันตรายล่ะคะ?" เรย์เอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงของเธอเจือความสั่นเครือเล็กน้อยที่พยายามควบคุมไว้อย่างสุดความสามารถ เซเลสเต้ชะงัก รอยยิ้มบนริมฝีปากของเอลฟ์สาวเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่ไหววูบอย่างหาได้ยากยิ่ง นางยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเนียนของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นประหลาด ทำให้เรย์เผลอหลับตาลงรับสัมผัสนั้นโดยอัตโนมัติ "เพราะว่า... เจ้าได้มอบจิตวิญญาณส่วนหนึ่งให้กับโลกใบนี้ไปแล้วอย่างไรล่ะ เรย์" เซเลสเต้กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมฤดูใบไม้ผลิ "และข้าเอง... ก็รอคอยวันที่วิญญาณดวงนี้จะตื่น ทันใดนั้น แสงสว่างสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งขึ้นจากพื้นห้อง รอยแยกมิติเบื้องหลังหน้าต่างกระจกสีระเบิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศพร้อมกันอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวจนแทบฟังไม่ทัน [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบภายนอกเซิร์ฟเวอร์หลัก] [เส้นเวลาของโลกเสมือนกำลังจะถูกรีเซ็ตในอีก 60 วินาที...] เรย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณพรีสต์สายลุยสั่งให้เธอยกไม้เท้าขึ้นตั้งรับทันที แต่ก่อนที่เธอจะได้ร่ายเวทป้องกัน เซเลสเต้กลับคว้ามือของเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและจริงจังจนน่าตกใจ "เรย์... จำคำพูดของข้าไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้..." เซเลสเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ ขณะที่ร่างของเอลฟ์สาวเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงิน "ตัวตนที่แท้จริงของเจ้า... ไม่เคยอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่แรกแล้ว..." [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนปริศนาพยายามเชื่อมต่อเข้าสู่จิตสำนึกของผู้เล่น...] [คำสั่งควบคุมระบบถูกบังคับใช้: ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริง, คุณเรย์.] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยฝ่าฟันอุปสรรคและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยมาโดยตลอดนะคะ!