ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดคือตัวเราเอง

"ถ้าความโลภยังควบคุมจิตใจของเธอไม่ได้ ต่อให้มีไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์อีกสักกี่อัน เจ้าก็เป็นได้แค่พรีสต์ตกอับที่วิ่งหนีมอนสเตอร์ไปวันๆ เท่านั้นแหละ เรย์" น้ำเสียงนั้น... เย็นชา เรียบเฉย และก้องกังวานเสียจนเรย์ต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้า เบื้องหน้าของพรีสต์สาวไม่ใช่กำแพงศิลาของดันเจี้ยนชั้นที่ห้าสิบอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เป็นห้องโถงกระจกเงาขนาดยักษ์ที่สะท้อนภาพเงาทุกกระเบียดนิ้ว ทว่า ภาพสะท้อนในกระจกบานกลางกลับไม่ได้ทำตามท่าทางของเธอ ร่างจำลองในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักด้ายทองอร่ามเช่นเดียวกัน ก้าวออกมาจากเงาสะท้อนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความอ่อนโยนแบบที่เรย์พยายามรักษาไว้เสมอเวลาเยียวยาผู้เล่นคนอื่น แต่มันคือแววตาของนักล่าผู้ไร้ความปรานี เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่อยู่ที่มุมขวาบนของลานสายตา *[ระบบดันเจี้ยนพิเศษ: กระจกแห่งอัตตา กำลังดำเนินการ]* *[เงื่อนไข: เอาชนะ "ตัวตนที่สมบูรณ์แบบกว่า" ของผู้เล่นให้ได้ภายในเวลาที่กำหนด]* "พูดจาได้น่าหมั่นไส้ไม่เปลี่ยนเลยนะ... ตัวฉันอีกคน" เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ พลางกระชับด้ามไม้เท้าในมือมั่น แม้ปากจะพูดทีเล่นทีจริง แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นตามไรผม ความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างจำลองนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันคือตัวตนที่ไม่มีข้อผิดพลาด ไม่มีจุดอ่อนด้านความเหนื่อยล้า และที่สำคัญ... มันมีสถิติสกิลที่รีดเริดกว่าเธอถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ *ตึง!* ยังไม่ทันที่เรย์จะได้ตั้งท่า ร่างจำลองก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนิดที่เรียกว่าฉีกกฎฟิสิกส์ของสายอาชีพพรีสต์ ประกายแสงสีทองแห่งบาเรียพุ่งทะลวงผ่านอากาศมาพร้อมกับค้อนแห่งการลงทัณฑ์ที่ถูกเงื้อขึ้นสูง เรย์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการเหวี่ยงค้อนเฉี่ยวปลายจมูกจนเธอรู้สึกชาหนึบ พื้นหินแกรนิตเบื้องหลังแตกละเอียดเป็นจุลในพริบตา "ช้าไปเจ็ดเสี้ยววินาที" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนที่ร่างจำลองจะหมุนตัววาดวงสวิงกลับมาซัดเข้าที่สีข้างของเรย์เต็มแรง *เปรี้ยง!* เรย์ยกไม้เท้ารับการโจมตีไว้ได้ทันท่วงที แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างของเธอกระเด็นถอยหลังไปไกลหลายเมตร เท้าไถลขูดกับพื้นห้องเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ ความเจ็บปวดระดับเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์จากระบบประสาทเสมือนจริงแล่นพล่านไปทั่วร่างจนต้องกัดฟันกรอด "ให้ตายสิ นี่ฉันเคยปากดีและมือหนักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะปัดฝุ่นตามเนื้อตัว พลางใช้หางตาวิเคราะห์รูปแบบการโจมตี ในโลกของ VRMMO การต่อสู้กับบอสทั่วไปอาจอาศัยแทกติกและการโจมตีจุดอ่อน แต่การต่อสู้กับ "ตัวเอง" ที่ถูกยกระดับความสามารถให้เหนือกว่าทุกด้าน คือบททดสอบทางจิตวิทยาที่โหดร้ายที่สุด ร่างจำลองนี้รู้ทุกย่างก้าว รู้ว่าเธอชอบร่ายบัฟอะไรก่อน และรู้ว่าจุดบอดทางสายตาของเธออยู่ตรงไหน "เธอมัวแต่ห่วงคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็เปราะบางที่สุดยังไงล่ะ" ร่างจำลองก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งในพริบตาเดียว คราวนี้มาพร้อมกับเวทมนตร์บทหนัก 'หัตถ์พิพากษาแสง' ที่ถูกร่ายรวดเร็วจนแทบไม่ต้องท่องบท เรย์ตระหนักได้ทันทีว่าการตั้งรับมีแต่จะนำไปสู่ความตาย เธอเปลี่ยนกลยุทธ์ในเสี้ยววินาที ร่ายสกิล 'ก้าวพริบตาแสงจันทร์' วาร์ปหลบรัศมีวงเวทออกไปด้านข้าง พร้อมกับตวัดไม้เท้าซัดกระสุนแสงสวนกลับไปในมุมอับสายตา แต่ร่างจำลองกลับยิ้มเยาะ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยราวกับอ่านทางออกทะลุปรอท มันยกโล่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นรับกระสุนแสงได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยแทบไม่เสียจังหวะการเดินเท้า "คิดจะใช้มุกเดิมๆ กับคนที่คิดค้นมันขึ้นมาเนี่ยนะ ช่างน่าสมเพชเสียจริง" "ถ้ามั่นใจนัก ทำไมไม่ลองรับนี่ดูหน่อยล่ะ!" เรย์ไม่โกรธ เธอยกยิ้มมุมปากกลับบ้าง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายความเจ้าเล่ห์ ทันทีที่ร่างจำลองพุ่งเข้ามาประชิดเพื่อปิดฉาก เรย์กลับไม่ได้ถอยหนี เธอยอมเสี่ยงปล่อยให้ค้อนศักดิ์สิทธิ์เฉี่ยวไหล่ซ้ายจนเลือดในหลอดพลังลดฮวบลงไปแถบแดง แต่แลกกับการที่เธอสามารถเอื้อมมือไปแตะเข้าที่หน้าอกของร่างจำลองได้พอดี "สกิลลับที่เธออาจจะลืมใส่ใจ... 'คำสาปพลิกผันวิญญาณ' ยังไงล่ะคะ" แสงสีม่วงเข้มแผ่ซ่านออกจากปลายนิ้วของเรย์ ลุกลามไปทั่วร่างของเงาสะท้อนในพริบตา สกิลนี้เป็นสกิลระดับสูงที่เธอเพิ่งดรอปได้จากดันเจี้ยนลับเมื่อสัปดาห์ก่อน และเก็บเป็นไพ่ตายมาตลอด ไม่เคยเอาออกมาใช้ให้ใครเห็น แม้แต่ในบันทึกข้อมูลของระบบก็ยังไม่อัปเดต! ร่างจำลองชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก พลังเวทที่เคยไหลเวียนอย่างไร้ที่ติกลับตีกลับเข้าหาตัวมันเองจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว "อึก... เป็นไปไม่ได้ ข้อมูลทั้งหมดของเธอ... ฉันมีครบถ้วนทุกไบต์!" ร่างจำลองคำรามด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ร่างโปร่งแสงเริ่มแตกร้าวราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย เรย์ยืนหอบหายใจโยนไม้เท้าพิงไหล่ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนเรียวปาก แม้เนื้อตัวจะสะביินสะบอมและหลอดเลือดจะเหลือเพียงน้อยนิด แต่แววตาของเธอกลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "เธอลืมไปอย่างหนึ่งนะ... ตัวฉัน" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังจะสลายไป กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "ข้อมูลมันอัปเดตตามตัวเลขได้ แต่ความสามารถในการ 'เติบโต' นอกเหนือจากระบบน่ะ... มันเป็นของจริงที่สร้างไม่ได้ด้วยโค้ดโปรแกรมหรอกนะคะ" สิ้นเสียงของพรีสต์สาว ร่างจำลองทั้งหมดก็แตกละเอียดกลายเป็นละอองแสงสีทองระยิบระยับลอยเคว้งคว้างไปทั่วห้องโถงกระจก เรย์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งอก เธอหยิบโพชั่นฟื้นฟูขึ้นมาดื่มเพื่อรักษาแผลฉกรรจ์บนร่างกาย ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง บานกระจกบานใหญ่ที่เคยสะท้อนภาพการต่อสู้ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลึกเข้าไปในความมืดมิด ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอกลับไม่ใช่ทางเดินนั้น กลางห้องโถงที่ว่างเปล่า ปรากฏกล่องสมบัติสีดำสนิท ลวดลายสลักด้วยอักษรอันโบราณที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันส่งเสียงหึ่งต่ำๆ คล้ายกับมีชีวิต และเหนือกล่องใบนั้น มีหน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งใสสีทองอร่ามลอยเด่นอยู่... *[ยินดีด้วย! ผู้เล่นผ่านบททดสอบ "กระจกแห่งอัตตา" สำเร็จ]* *[ระบบกำลังปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษขั้นที่สอง...]* *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากตัวตนภายนอกเซิร์ฟเวอร์หลัก IP Address: 0.0.0.1 - ผู้ดูแลระบบ "เซเลสเต้" กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่...]* เรย์เบิกตากว้างโดยสัญชาตญาณ มือที่ถือขวดโพชั่นชะงักค้างกลางอากาศ ความหนาวเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลังเมื่อบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นของการชนะศึก เป็นความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่บอสระดับโลกยังเทียบไม่ติด เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกกระทบพื้นศิลา ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างของอาจารย์สาวลึกลับที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีนิลอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีมรกตคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ทำได้ดีนี่ เรย์..." เสียงหวานกังวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธออย่างชัดเจน "แต่เธอกำลังจะรู้ความจริง... ว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอให้มาติดอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่แรก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยมาโดยตลอดนะคะ!