แสงสุดท้ายก่อนพายุใหญ่

"ต่อให้เจ้าเอาแร่เหล็กดารามาหลอมทับกันอีกสักสามชั้น ค้อนของเจ้าก็ไม่มีวันตีทะลุเกราะเวทมนตร์ของกองพลทหารรับจ้างเงาอัคคีได้หรอกค่ะท่านเคานต์..." น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันเล็กๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันอย่างกึกก้องภายในโรงตีเหล็กใต้ดินของเมืองหลวง เรย์ ในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายรูนเวทสีทองอร่าม กำลังใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษผงมานาที่หลงเหลือจากการอัปเกรดไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ *‘พิพากษาอรุณรุ่ง’* เลเวล 85 ของเธอ ดวงตาคู่สวยกวาดมองหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนอัตราความคงทนของไอเทมอย่างพึงพอใจ แม้ภายนอกเธอจะดูผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งจิบชาชมสวนดอกไม้ แต่หากมองลึกลงไปในแววตาคู่นั้น จะพบความคำนวณและสัดส่วนตัวเลขยุทธวิธีนับร้อยที่วิ่งวนอยู่ในหัวสมองอย่างรวดเร็ว "เจ้าเด็กนี่... ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะแม่พรีสต์ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้มีกล้ามเป็นมัดและคราบเขม่าดินปืนเต็มใบหน้าดังขึ้น เขาคือช่างตีเหล็กหลวงระดับตำนานที่เรย์อุตส่าห์ทำเควสต์ระดับ S ลากตัวลงมาช่วยงานลับๆ ในครั้งนี้ "ข้าแค่กำลังทดสอบความเหนียวแน่นของโลหะผสมต่างหากเล่า สงครามระดับเซิร์ฟเวอร์กำลังจะระเบิดขึ้นในอีกไม่ถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า ใครเขาจะเอาเวลามานั่งเล่นขายของกัน" "ใครว่าฉันเล่นล่ะคะ..." เรย์หุบหน้าต่างระบบลง รอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนเรียวปาก "ฉันกำลังเตรียม *'ของขวัญ'* ไว้ต้อนรับกิลด์ใหญ่อย่าง *'ราชันย์โลหิต'* ต่างหาก พวกเขาคิดว่าการกุมพื้นที่ดันเจี้ยนลับชั้นที่ 50 ไว้จะทำให้ผูกขาดทรัพยากรของเซิร์ฟเวอร์นี้ได้ตลอดไปเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี..." บรรยากาศภายในห้องตีเหล็กพลันอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน แสงไฟสีส้มจากเตาหลอมกะพริบไหวราวกับหวาดกลัวต่อจิตสังหารจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของพรีสต์สาวสายซัพพอร์ตผู้ขึ้นชื่อเรื่องการ 'สวดส่ง' มอนสเตอร์และผู้เล่นอื่นด้วยไม้เท้าคู่ใจ นี่ไม่ใช่เรย์ผู้เล่นมือใหม่ที่วิ่งวุ่นเก็บสมุนไพรในป่าเริ่มต้นเมื่อหลายเดือนก่อนอีกแล้ว แต่เธอคือผู้เล่นแถวหน้าที่กุมความลับของระบบและมีสถิติการเคลียร์ดันเจี้ยนอย่างไร้รอยต่อสูงที่สุดในปัจจุบัน "แล้วทางนั้นล่ะคะ... เรียบร้อยดีไหม?" เรย์หันไปเอ่ยถามเงาสูงโปร่งที่ยืนพิงเสาหินลับมุมมืดอยู่เงียบๆ เซเลสเต้ก้าวเท้าออกจากเงาแสงไฟ เอลฟ์โบราณผู้มีเรือนผมสีเงินยววงและนัยน์ตาสสีมรกตลึกลับแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับภาพวาดแต่ก็ชวนให้รู้สึกราวกับยืนอยู่ริมหน้าผาอันไร้ก้นบึ้ง มือเรียวยาวถือคัมภีร์หนังโบราณที่สוกเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ตลอดเวลา "รากฐานของระบบโคדดิ้งในชั้นที่ 50 ถูกแก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะคุณเรย์..." เสียงหวานกังวานราวกับเสียงกระซิบของสายลมในป่าโบราณเอ่ยขึ้น "แนวป้องกันอัตโนมัติที่พวกกิลด์ใหญ่ภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้ถูกผนวกเข้ากับเงื่อนไขภารกิจลับของฉันเรียบร้อย ทันทีที่สงครามเริ่มขึ้น... โค้ดคำสั่งทั้งหมดจะพลิกกลับตาลปัตร ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจะไม่เพียงแต่สูญเสียบัฟสนับสนุน แต่พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับ *'ระบบลงโทษอัตโนมัติ'* ที่ถูกเซ็ตไว้สำหรับผู้บุกรุกเซิร์ฟเวอร์โดยเฉพาะ" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ สมองส่วนหน้าประมวลผลแผนการทั้งหมดในหัวอีกครั้งอย่างรอบคอบ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ราวกับหมากบนกระดาน องค์ที่ 2 ของมหากาพย์การต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะปิดฉากลงด้วยความพร้อมที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีจุดบอด เหลือเพียงแค่การรอเวลาให้เข็มนาฬิกาของระบบนับถอยหลังสู่มหาสงครามชี้ชะตา "ดีมากค่ะอาจารย์..." เรย์เอื้อมมือไปคว้าไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันช่างพอดีมือและเต็มไปด้วยพลังงานมานาอันบริสุทธิ์ที่พร้อมระเบิดออกทุกเมื่อ "ในเมื่อพวกเขารอไม่ไหวที่จะเปิดฉากความวุ่นวาย เราก็แค่จัดงานเลี้ยงต้อนรับที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกมนี้ให้พวกเขาก็แค่นั้นเองค่ะ" เธอเดินไปที่ระเบียงหินของป้อมปราการ มองออกไปเบื้องล่างที่ทอดonยาวสู่หุบเขามืดมิด เมฆหมอกสีดำทะมุนเริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันถูกกลืนหายไปด้วยความมืดมิดของรัตติกาลที่กำลังคืบคลานเข้ามา ราวกับผืนฟ้าเองก็กำลังสูดหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนที่พายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศอันตึงเครียดก่อนพายุจะมาถึงนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติทั่วไปของเควสต์หรือไอเทม แต่มันเป็นเสียงก้องกังวานต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ โทนเสียงสีแดงฉานแผ่ขยายครอบคลุมหน้าต่างจอภาพทั้งหมดจนกลายเป็นสีเลือด **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด (CRITICAL SYSTEM ALERT)]** **[ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจาก IP ปริศนา - สิทธิ์การเข้าถึงระดับ 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด (Administrator)' ถูกเปิดใช้งานโดยไม่ทราบสาเหตุ]** **[คำเตือน: สิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลหลัก กำลังแทรกแซงเข้าสู่ดันเจี้ยนลับชั้นที่ 50 ในขณะนี้...]** เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอสีแดงฉาน *[รหัสผู้ใช้งานปริศนา: 'ZERO' ได้ทำการล็อกอินเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์เรียบร้อยแล้ว... เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว, ผู้เล่นเรย์]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยมาโดยตลอดนะคะ!