หายนะเริ่มต้น

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ทั้งที่ความจริงแล้ว เบื้องหน้าของพวกเราคือมหานครลอยฟ้า 'อาร์เคเดีย' เมืองหลวงอันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าปลอดภัยที่สุดในเซิร์ฟเวอร์เสมือนจริงแห่งนี้ “เรย์! ทางทิศใต้แนวป้องกันแตกแล้วค่ะ! ค่าความทนทานของบาเซียร์เวทมนตร์เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะคะ!” เสียงตะโกนของอลิซดังแทรกผ่านเสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ประหลาด เธอหอบหายใจจนตัวโยน เหงื่อกาฬไหลย้อยอาบใบพักตร์เนียนสวย ชุดนักเวทสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและเศษซากปรักหักพัง สายตาของเธอจับจ้องไปยังจอโฮโลแกรมสถานะเมืองที่กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน ดิฉันกวาดสายตามองภาพความโกลาหลเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสุขุมเยือกเย็น แม้ในใจจะแอบถอนหายใจยาวเหยียดกับภาระอันหนักอึ้งที่ระบบเกมนี้จงใจโยนใส่บ่าของพรีสต์สายซัพพอร์ตอย่างดิฉันก็ตามที นี่ไม่ใช่เหตุการณ์มอนสเตอร์บุกเมืองแบบสุ่มทั่วไป... ดูจากร่องรอยการทำลายล้างและค่าสถานะความต้านทานเวทมนตร์ที่ลดฮวบฮوابอย่างไร้เหตุผล นี่คือ "การปิดล้อมระดับยุทธศาสตร์" ที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้โดยเบื้องหลัง “ตั้งสติไว้ค่ะอลิซ อย่าเพิ่งลนลาน” ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือเรียวบางตวัดไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือเบาๆ ร่ายคาถากลุ่ม [Blessing of Sanctuary] คลุมร่างของกองหน้ากิลด์ที่กำลังถอยร่นเข้ามาอย่างสะביสะบอ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายล้างเมือง... แต่พวกมันกำลังเบี่ยงเบนความสนใจของเราต่างหาก” “หมายความว่ายังไงคะเรย์?” อลิซเบิกตากว้าง หันมามองดิฉันด้วยความตกใจ ก่อนที่ดิฉันจะได้อธิบายสมมติฐาน พื้นดินเบื้องใต้ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนผู้เล่นหลายคนเสียหลักล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ท้องฟ้าสีครามเหนือมหานครอาร์เคเดียถูกย้อมจนกลายเป็นสีเลือด เมฆหมอกทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ใจกลางจัตุรัสกลางเมือง ทันใดนั้นเอง... เงาร่างมหึมาที่แผ่ไอทมิฬกดดันจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างก็ปรากฏขึ้นบนยอดหอคอยกลางเมือง มันคือ "เบฮิมอธแห่งความมืด" มอนสเตอร์ระดับบอสตำนานที่ควรจะหลับใหลอยู่ก้นดันเจี้ยนลึกสามหมื่นเมตร ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองลงมายังเหล่าผู้เล่นด้วยแววตาสมเพชเวทนา ราวกับพวกเราเป็นเพียงมดปลวกตัวจ้อยที่รอวันถูกเหยียบย่ำ เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์ ราวกับมันดังมาจากก้นบึ้งของขุมนรก *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นทุกท่านในเขตปลอดภัยอาร์เคเดียเข้าสู่สถานะ "เขตสังหาร" - เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดกั้น]* *[คำเตือน: บอสระดับจักรพรรดิ [เบฮิมอธ ทรราชแห่งความมืด] ปลดผนึกสมบูรณ์]* ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ร่างระหงในชุดเอลฟ์โบราณสีเงินยวงก็ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีดำ เธอยืนอยู่บนซากปรักหักพังของกำแพงเมืองอย่างสง่างาม เส้นผมสีเงินยาวสลวยปลิวไสวไปตามกระแสลมพายุ เซเลสเต้ อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมกุญแจสำคัญของระบบเอื้อมมือไปสัมผัสกับไอหมอกสีดำนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก “ในที่สุด... ประตูบานนั้นก็เปิดออกเสียทีนะคะ เรย์” เซเลสเต้เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามองดิฉัน น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว “เธอคิดว่าพลังสวดมนต์กระจ้อยร่อยของพรีสต์เลเวลเจ็ดสิบ จะเยียวยารอยร้าวของโลกใบนี้ได้ทันกาลจริงๆ หรือคะ?” ดิฉันหรี่ตามองอาจารย์สาวผู้ลึกลับ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเชื่อมโยงระหว่างเบฮิมอธ การปิดล้อมเมือง และโค้ดลับที่เซเลสเต้พยายามซ่อนไว้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือการ "รีเซ็ต" โลกทั้งใบที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า “อาจารย์กำลังจะบอกว่า... การบุกของบอสตัวนี้ เป็นฝีมือของฝั่งผู้ดูแลระบบ เพื่อล้างข้อมูลผู้เล่นทั้งหมดอย่างนั้นสินะคะ?” ดิฉันถามกลับ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยประกายความท้าทายในดวงตา มือที่กำไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์กระชับแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เซเลสเต้หันกลับมาสบตา พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ “ฉลาดมากค่ะศิษย์รัก... แต่สายเกินไปที่จะหยุดยั้งแล้วล่ะนะคะ” สิ้นเสียงคำพูดของเธอ เบฮิมอธเบื้องบนก็คำรามกึกก้องพร้อมกับอ้าปากกว้าง ปลดปล่อยลำแสงแห่งความมืดพุ่งตรงเข้าใส่ใจกลางเมืองที่พวกเรายืนอยู่ทันที! ดิฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว ในเมื่อระบบอยากเล่นเกมเดิมพันสูงนัก ดิฉันในฐานะพรีสต์สายลุยคนนี้ ก็พร้อมจะสวดส่งบอสและผู้สร้างระบบให้กลับไปเกิดใหม่พร้อมกันทีเดียวเลยค่ะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรค และส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยมาโดยตลอดนะคะ!