ภารกิจลับระดับ S

“เรย์ ถอยออกมา! อย่าได้แตะต้องแท่นบูชานั้นเด็ดขาด!” น้ำเสียงของเซเลสเต้ที่มักจะเยือกเย็นดุจสายน้ำในลำธารโบราณ กลับสั่นเครือจนเรย์ต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าหา ‘เศษเสี้ยวแห่งความว่างเปล่า’ ที่วางอยู่บนแท่นศิลาสีดำสนิทกลางโถงดันเจี้ยน กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมานั้นไม่ใช่พลังเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือแรงกดดันระดับที่บิดเบือนค่าสถานะบนหน้าต่างระบบของเธอให้กระพริบถี่จนเกือบดับวูบ เรย์กระชับไม้เท้าไม้โอ๊คในมือแน่น ข้อนิ้วของเธอขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด เธอไม่ได้เป็นพรีสต์ที่อ่อนแอ และเธอก็ไม่เคยเป็นคนที่ยอมถอยให้กับอุปสรรคเพียงเพราะความกลัว แต่ความรู้สึกที่ว่า ‘ตัวเธอเอง’ กำลังยืนประจันหน้ากับเงาสะท้อนที่มืดดำกว่านั้น มันทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องออกมา “อาจารย์คะ... ถ้าเราไม่หยิบมันไป ระบบจะลบทิ้งทุกอย่างที่หนูสร้างมา รวมถึงตัวตนของหนูในเซิร์ฟเวอร์นี้ด้วยไม่ใช่หรือไง?” เรย์ถามกลับ เสียงของเธอเรียบนิ่ง หากแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่แม้แต่เซเลสเต้ยังต้องยอมแพ้ “เธอไม่เข้าใจ... สิ่งที่หลับใหลอยู่ตรงนั้นไม่ใช่แค่บอส แต่มันคือ ‘ความผิดพลาด’ ของผู้สร้างที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเซิร์ฟเวอร์ ถ้าเธอมันไปปลุกมันขึ้นมา เธอก็คือเหยื่อรายถัดไปในวงจรการลบข้อมูล!” เซเลสเต้พุ่งเข้ามาคว้าแขนเรย์ไว้ ดวงตาสีมรกตของอาจารย์สาวฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าในจังหวะนั้นเอง อากาศภายในโถงดันเจี้ยนก็พลันแข็งตัว เสียงหึ่งๆ ที่บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงจากระบบ แต่มันคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวของ ‘บางอย่าง’ ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลนับพันปี *ครืน...* พื้นศิลาใต้เท้าเรย์เริ่มร้าวระแหง เส้นสายพลังงานสีม่วงเข้มไหลวนไปตามรอยแตกดุจเส้นเลือดที่สูบฉีดด้วยความโกรธแค้น แท่นศิลาที่เคยว่างเปล่ากลับปรากฏร่างของ ‘เงา’ ที่มีรูปลักษณ์เลือนรางคล้ายกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าในมือของมันไม่ใช่ไม้เท้าพรีสต์ แต่เป็นเคียวแห่งความตายที่แผ่ไอสีดำทมิฬออกมา “มัน... ลอกเลียนแบบหนูเหรอคะ?” เรย์พึมพำ ดวงตาจดจ้องร่างเงาที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น “ไม่ใช่ลอกเลียนแบบ... มันคือ ‘ตัวตนต้นแบบ’ ของคลาสที่เธอถือครองอยู่ต่างหาก” เซเลสเต้ปล่อยมือพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าสวยคมคายบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่นๆ “พรีสต์สายลุยผู้สวดส่งวิญญาณด้วยหมัดและไม้เท้า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือ ‘ความรุนแรง’ ที่แท้จริงของระบบที่ถูกตัดทอนออกไปเมื่อครั้งอัปเดตเวอร์ชัน 1.0” บอสลับ — เงามืดแห่งการพิพากษา — ค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับก้าวข้ามระยะทางเกือบสิบเมตรมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์เพียงเสี้ยววินาที รัศมีพลังที่มันแผ่ออกมาทำให้ชุดพรีสต์สีขาวของเรย์ปลิวสะบัด รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเงามืดนั้นช่างดูเยาะเย้ยและว่างเปล่า เรย์ไม่รอให้มันเป็นฝ่ายเริ่ม เธอรวบรวมพลังมานาทั้งหมดที่มีไว้ที่ไม้เท้า “ในเมื่อฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นพรีสต์ที่แสนดี งั้นก็ลองสัมผัสพรีสต์สายลุยเวอร์ชัน ‘ดับเครื่องชน’ ดูหน่อยเป็นไง!” เธอกระแทกไม้เท้าลงกับพื้น สร้างอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์สีทองสว่างจ้าที่ทำเอาผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน ทว่าแทนที่จะเป็นเวทฟื้นฟูตามปกติ เรย์กลับบิดเบือนกฎของระบบด้วยทักษะ ‘ภาวนาล้างบาง’ ที่เธอคิดค้นขึ้นเอง การโจมตีด้วยคลื่นกระแทกพุ่งเข้าปะทะกับเงามืดอย่างจังจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท ทว่า... ร่างเงานั้นเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดเคียวในมือออกไป แสงสีม่วงพุ่งทะลุอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ของเธอราวกับแทงผ่านอากาศธาตุ! [คำเตือน: ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง! ระบบกำลังประเมินสถานะการคงอยู่ของตัวละคร ‘เรย์’] [ภารกิจลับระดับ S ถูกกระตุ้น: ‘การทดสอบแห่งผู้ถูกลืม’ - จงพิสูจน์ว่าตัวตนที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ มีค่าพอที่จะอยู่เหนือกว่าความผิดพลาดของระบบ!] ตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานพุ่งขึ้นบนหัวของเรย์จนน่าตกใจ เลือดของเธอลดฮวบลงไปถึง 40% ในการโจมตีเดียว เงามืดก้าวเข้ามาประชิด เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตวิญญาณ แต่นั่นกลับทำให้เรย์หัวเราะออกมาเบาๆ “ถ้าอยากได้ตัวตนของฉันคืนนัก... ก็ลองดูว่าแกจะรับมือกับ ‘พรีสต์สายลุย’ ที่มีแต้มพอยต์เหลือศูนย์เพราะเอาไปอัปแต่ค่าสถานะความถึกได้ไหม!” ในวินาทีที่เงาสมบูรณ์แบบเตรียมจะฟาดเคียวลงมาปลิดชีพ เรย์กลับทิ้งไม้เท้าลงพื้นแล้วเปลี่ยนเป็นตั้งท่าเตรียมพร้อมด้วยมือเปล่า ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความบ้าคลั่งที่เซเลสเต้ถึงกับต้องปิดตาลง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงก่ำก็เด้งขึ้นมาบังทัศนวิสัยทั้งหมด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นจนหูอื้อ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘ผู้ดูแลระบบระดับสูง’... ภารกิจถูกยกระดับเป็น SSS] [เป้าหมายใหม่: กำจัด ‘ร่างจำลองแห่งความพินาศ’ และยึดครองสิทธิ์ในการควบคุมดันเจี้ยนลับนี้!] [คำเตือน: หากล้มเหลว บัญชีผู้เล่นของท่านจะถูกลบทิ้งอย่างถาวรโดยไม่มีการกู้คืน!] เงาสีดำหยุดชะงัก ร่างของมันเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองสีเทา ก่อนที่ละอองเหล่านั้นจะพุ่งเข้ามารวมตัวกันที่หน้าอกของเรย์! ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอทรุดลงกับพื้น สติเริ่มเลือนลาง แต่ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะมืดดับไป เธอเห็นใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของบอส... ใครบางคนที่มีใบหน้าเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน แต่เป็นเธอ... ในเวอร์ชันที่ดูเย็นชาและเปื้อนคราบเลือด “ในที่สุด... ก็หาทางกลับมาจนได้นะ ‘ตัวฉัน’ อีกคนหนึ่ง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันบ้าคลั่งของพรีสต์สายลุยคนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!