สัญญาณเตือนภัยจากระบบ

"ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนคนกินยาขมแบบนั้น อีกห้านาทีดาต้าเบสในสมองของเธอก็คงจะระเบิดเพราะความเครียดไปก่อนจะถึงดันเจี้ยนนะคะ เรย์" เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนของเซเลสเต้ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในวิหารร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงเวทมนตร์ เรย์ชะงักมือที่กำลังตรวจสอบค่าสถานะไอเทมในหน้าต่างโปร่งแสง เธอไม่ได้หันไปมองอาจารย์สาวเอลฟ์ทันที แต่กลับจดจ้องตัวเลขค่าความเสียหายที่เด้งขึ้นมาผิดปกติในบันทึกประวัติการต่อสู้เมื่อครู่ "อาจารย์คะ... ในฐานะพรีสต์ที่ควรจะทำหน้าที่แค่ซัพพอร์ต ฉันไม่คิดว่าตัวเองควรจะเห็น 'บั๊ก' ของระบบที่แสดงผลเป็นโค้ดภาษาโบราณแบบนี้หรอกนะคะ" เรย์เอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความนัย เธอหมุนไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือเบาๆ ก่อนจะปัดหน้าต่างระบบทิ้ง "มันไม่ใช่ความผิดปกติของฮาร์ดแวร์ แต่มันเหมือน... การเตือนภัยที่ถูกซ่อนไว้ใต้เลเยอร์ของเกม" เซเลสเต้ที่นั่งพิงเสาหินอ่อนผุพังอยู่ไม่ไกลขยับยิ้มบางๆ สายตาของนางไม่ได้ทอดมองไปที่ทางเข้าดันเจี้ยน แต่กลับมองทะลุผ่านผนังวิหารออกไปสู่ท้องฟ้าสีครามที่ดูสมบูรณ์แบบเกินไปในโลกเสมือนแห่งนี้ "ความบันเทิงน่ะหรือคะ?" เอลฟ์สาวทวนคำ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะถ้อยคำนั้น "สำหรับคนอื่นมันคือความบันเทิง แต่สำหรับ 'ระบบ' ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเจตจำนงที่มากกว่าแค่บรรทัดคำสั่ง... มันคือคุกค่ะ เรย์" เรย์หันขวับ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาจารย์ลึกลับคนนี้พูดจาชวนสงสัย แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป บรรยากาศรอบตัวพวกเธอเริ่มเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อากาศที่เคยเย็นสบายกลับหนาแน่นไปด้วยกระแสมานาที่บิดเบี้ยว ตัวเลขค่าสถานะของเรย์ที่เคยนิ่งสนิทเริ่มกะพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟที่ใกล้ขาด [คำเตือน: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึง Root Directory จากบุคคลภายนอก] [สถานะผู้เล่น: ถูกจำกัดการใช้งานทักษะ 'ฮีล' เป็นเวลา 300 วินาที] "บ้าจริง!" เรย์สบถเบาๆ ก่อนจะรีบคว้าไม้เท้าขึ้นตั้งรับ ทันทีที่ข้อความสีแดงฉานปรากฏขึ้น พลังเวทมนตร์ในร่างของเธอก็เหมือนถูกสูบหายไปในชั่วพริบตา นี่ไม่ใช่กลไกปกติของเกม และแน่นอนว่าไม่ใช่เควสต์เนื้อเรื่องที่เธอเคยอ่านในเว็บบอร์ด "อย่าเพิ่งตกใจไปค่ะ" เซเลสเต้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของนางสง่างามดั่งราชินี แต่นัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นกลับสั่นไหว "มีบางคน... หรือบางอย่างกำลังพยายามจะ 'ลบ' ตัวตนของเธออกจากเซิร์ฟเวอร์นี้ เพราะเธอฉลาดเกินไปที่จะปล่อยให้เป็นแค่ผู้เล่นทั่วไป" "ลบฉันงั้นเหรอคะ? ด้วยเหตุผลแค่เพราะฉันพบรอยร้าวในเกมเนี่ยนะ!" เรย์หัวเราะในลำคอ อารมณ์ขุ่นมัวจากการฟาร์มที่ถูกขัดจังหวะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เย็นเยียบ เธอไม่ได้กลัว แต่เข็มนาฬิกาในใจกำลังหมุนเร่งขึ้น เธอรู้ดีว่าในโลกที่ทุกอย่างเป็นข้อมูล หากเธอไม่อาจใช้พลังได้ เธอก็ต้องใช้ 'สมอง' ในการเอาตัวรอด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมอนสเตอร์ที่ไม่ควรจะมีอยู่บนชั้นนี้ดังขึ้นมาจากความมืดหลังวิหาร มันไม่ใช่เสียงกระแทกของเกราะเหล็กธรรมดา แต่มันคือเสียงการหมุนของฟันเฟืองจักรกลที่ขบกันดังสนั่น "อาจารย์คะ" เรย์ก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ถ้าเซิร์ฟเวอร์นี้มันคือคุก และฉันเป็นนักโทษที่ไม่ได้รับอนุญาตให้รู้ความลับ... งั้นฉันก็คงต้องขอทำลายกำแพงคุกนี้ให้มันพังลงมาด้วยวิธีของฉันเองแล้วล่ะค่ะ" เรย์หยิบขวดโพชั่นสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาดื่ม มันไม่ใช่ไอเทมฟื้นฟูเลือด แต่มันคือ 'บัฟ' เพิ่มค่าสติปัญญาที่เธอปรุงขึ้นเองจากวัตถุดิบหายากที่เคยเก็บได้จากดันเจี้ยนลับ ในวินาทีที่น้ำยาไหลผ่านลำคอ รอยสักรูปไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่ข้อมือของเธอก็เปล่งประกายสีทองอร่าม มันไม่ใช่แสงจากทักษะของระบบ แต่เป็นแสงที่เกิดจากการหักล้างรหัสคำสั่งที่พยายามควบคุมตัวเธอ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงา หน้าต่างระบบสีดำสนิทก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้ง แต่มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนปกติ... มันคือหน้าต่าง 'ข้อความจากผู้ดูแลระบบ' ที่หายสาบสูญไปนานนับปี [คำสั่งพิเศษ: ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลลับขั้นที่ 10 - 'จุดเริ่มของความจริง'] [ตรวจพบการยืนยันตัวตนของ: ผู้ถือครองรหัสผ่านที่สาบสูญ] [ประกาศเตือน: ขณะนี้เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังล่มสลาย และคุณ... คือบุคคลเดียวที่อยู่ในจุดที่ 'ข้อมูล' ทั้งหมดจะบรรจบกัน] เรย์หยุดชะงัก ร่างกายของเธอชาวาบเมื่อพบว่ารายชื่อสหายร่วมรบที่เคยอยู่ในปาร์ตี้ของเธอได้หายไปจากแถบสถานะทั้งหมด เหลือเพียงชื่อของ 'เซเลสเต้' ที่เปลี่ยนสถานะจาก [อาจารย์/NPC] กลายเป็น [พันธสัญญาแห่งความทรงจำ] ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยถามอะไร พื้นที่วิหารเบื้องหน้าก็พังทลายลง เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีม่วงที่เต็มไปด้วยข้อมูลตัวเลขที่ไหลวนดั่งกระแสน้ำ และเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... ร่างที่มีใบหน้าและแววตาเหมือนกับเธอราวกับส่องกระจกเงา ทว่ากลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบ "พรีสต์ที่รัก..." ร่างนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเธอทุกประการ "ขอบคุณที่อุตส่าห์มาเปิดประตูให้ฉันนะ แต่น่าเสียดาย... ที่ในเกมนี้ มีที่ว่างสำหรับ 'ผู้เล่น' ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น" พรีสต์สายลุยคนนี้ไม่เคยกลัวการฟาร์ม แต่เมื่อความตายที่แฝงมาในรูปแบบของตัวเองยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เรย์ทำได้เพียงกำไม้เท้าในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอรู้ดีว่าบทเรียนครั้งนี้ไม่ใช่การเก็บเลเวล แต่คือการต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิทธิในการมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ที่เธอกำลังจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของพรีสต์จอมป่วนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!