มิตรภาพท่ามกลางสมรภูมิ

"ยึดแนวป้องกันรูปสามเหลี่ยมไว้! อย่าปล่อยให้พวกมันแทรกซึมเข้ามาทางแนวหลังเด็ดขาด!" เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความตื่นตระหนกดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีของดันเจี้ยนระดับกลาง ท่ามกลางประกายไฟสีส้มที่สาดกระเซ็นและกลิ่นฉุนของกำมะถันที่ลอยคละคลุ้ง กลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังถอยร่นด้วยสภาพที่สะביงสะบอม เสื้อผ้าเกราะป้องกันขาดวิ่นและแถบพลังชีวิตของแต่ละคนลดฮวบลงจนเหลือเพียงสีแดงก่ำ พวกเขามีกันอยู่เจ็ดคน... ไม่สิ ตอนนี้เหลือเพียงหกคนแล้วเมื่อแทงก์แนวหน้าเพิ่งถูกซัดกระเด็นทะลุกำแพงหินและกลายเป็นแสงสีขาวหายไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้เหล่าผู้เล่นหน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาสัมผัสความโหดร้ายของเกมเวอร์นุVirtual Reality MMORPG นี้เป็นครั้งแรกต้องเผชิญหน้ากับฝูง 'มังกูสอัคนี' เลเวลห้าสิบที่พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติด้วยความกระหายเลือด เรย์ (พรีสต์สายลุย) กวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นตาอินเตอร์เฟซระบบที่สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประเมินสถานการณ์อย่างสุขุม เธอกระชับไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ประดับคริสตัลสีขาวบริสุทธิ์ในมือแน่น ในขณะที่เซเลสเต้ อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมยาวสีเงินยวงกำลังยืนกอดอกพิงผนังถ้ำด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ราวกับกำลังชมละครเวทีในโรงละครชั้นนำมากกว่าจะอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย "อาจารย์คะ ดูเหมือนว่าเด็กๆ กลุ่มนั้นจะไม่ได้พกมันสมองมาพร้อมกับค่าประสบการณ์นะคะ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฉายแววซุกซน เซเลสเต้ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ก็แค่พวกมือใหม่ที่หลงเข้ามาในเขตแดนต้องห้ามของบอสลับ... เจ้าสนใจจะยื่นมือเข้าไปช่วยหรือ แค่ปล่อยให้พวกเขากลายเป็นปุ๋ยในดันเจี้ยน ก็นับว่าเป็นการคัดกรองประชากรในระบบที่ยอดเยี่ยมแล้วไม่ใช่หรือไง เรย์" "ความตายในเกมอาจจะแค่เกิดใหม่ที่จุดเซฟ... แต่ความรู้สึกที่พยายามแทบตายแล้วทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา มันเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดเกินไปสำหรับก้าวแรกนะคะ" เรย์กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายรองเท้าแตะเบาๆ บนพื้นหิน แต่วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายลมสีขาวที่แหวกผ่านความมืดมิด! *ฟิ้ว—ตูม!* มังกูสอัคนีตัวมหึมาที่กำลังจะอ้าปากพ่นเปลวเพลิงใส่เด็กหนุ่มผู้เล่นใหม่ที่ล้มกองอยู่กับพื้น ต้องชะงักกึกเมื่อไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของเรย์ฟาดเข้าที่กรามของมันอย่างแม่นยำและรุนแรง แรงกระแทกมหาศาลจากทักษะ [Holy Smash] ส่งผลให้ร่างยักษ์น้ำหนักกว่าสามร้อยกิโลกรัมปลิวถอยหลังไปหลายเมตร สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้เล่นหน้าใหม่ที่กำลังรอความตาย "นะ... นั่นมันผู้เล่นคลาสพรีสต์จริงเหรอวะ?" เด็กหนุ่มผู้เล่นใหม่คนหนึ่งอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ เมื่อเห็นพรีสต์สาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ไม่ได้ยืนหลบอยู่แนวหลังเพื่อร่ายเวทมนตร์รักษาตามตำรา แต่เธอกลับพุ่งเข้าประชิดตัวมอนสเตอร์ระดับสูงด้วยลีลาการต่อสู้ที่ดุดันและงดงามราวกับนักรบผู้เชี่ยวชาญ "อย่ามัวแต่อ้าปากค้างค่ะ ลุกขึ้นแล้วถอยไปตั้งหลักที่แนวหลังซะ ถ้ายังไม่อยากกลับไปเกิดใหม่!" เรย์เอวดุเบาๆ แต่เปี่ยมด้วยเมตตา มือขวาของเธอสะบัดออก ละอองแสงสีทองอบอุ่นก็โปรยปรายลงมาคลุมร่างของทุกคนในกลุ่ม [Heal Area & Bless of Sanctuary] ทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ แถบพลังชีวิตที่เคยเป็นสีแดงฉานค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาเป็นสีเขียวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบัฟเพิ่มพลังป้องกันที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ "พี่สาวคนนี้... โคตรเท่เลย!" เสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นจากเด็กสาวผมสั้นที่เป็นเมจประจำกลุ่ม เธอพยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีเรย์คอยใช้ไม้เท้าปัดป้องการโจมตีจากด้านข้างให้ เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสมาธิทั้งหมดไปที่ระบบพลังงานมานาในร่างกาย การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและเป็นระบบ ทุกย่างก้าวคำนวณผ่านการวิเคราะห์รูปแบบการโจมตีของมอนสเตอร์อย่างแม่นยำ ไม่มีความสูญเปล่า ไม่มีความลังเล เมื่อฝูงมังกูสอัคนีพยายามระดมโจมตีเข้ามาพร้อมกัน เรย์ก็หมุนตัววาดไม้เท้าสร้างม่านบาตรแสงศักดิ์สิทธิ์รูปวงกลมขึ้นมารับแรงกระแทกได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะสวนกลับด้วยเวทมนตร์โจมตีธาตุแสง [Flash Judgement] ที่สาดประกายเจิดจ้าจนพวกมันต้องถอยร่นด้วยความเจ็บปวด ท ่ามกลางเสียงคำรามของมอนสเตอร์และประกายไฟที่ปะทุขึ้นทั่วบริเวณ ภาพของพรีสต์สาวที่ยืนหยัดอยู่แถวหน้า ปกป้องผู้เล่นหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ได้ถูกบันทึกภาพไว้โดยระบบบันทึกอัตโนมัติของเกม และกระจายออกสู่หน้าจอถ่ายทอดสดของเซิร์ฟเวอร์หลักในเวลาต่อมาอย่างรวดเร็ว "เฮ้ ดูนั่นสิ! พรีสต์คนนั้นเดี่ยวกับมังกูสอัคนีเลเวลห้าสิบด้วยตัวคนเดียวแถมยังช่วยเด็กใหม่อีก!" "นั่นมัน 'เรย์' พรีสต์สายลุยเจ้าของฉายาไม้เท้ามรณะนี่นา เธอกลับมาอาละวาดที่ชั้นนี้อีกแล้วเหรอ!" "สุดยอด... นี่มันไม่ใช่พรีสต์สายซัพพอร์ตแล้ว แต่นี่คือยอดฝีมือระดับท็อปชัดๆ!" เสียงซุบซิบและเสียงชื่นชมจากผู้เล่นรอบข้างที่เฝ้ามองเหตุการณ์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แต่เรย์ไม่ได้สนใจเสียงภายนอกเหล่านั้น เธอกำลังก้มลงมองเด็กหนุ่มผู้เล่นใหม่ที่เธอเพิ่งช่วยชีวิตไว้ ซึ่งเขากำลังมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและศรัทธา "ขอบคุณ... ขอบคุณมากๆ เลยนะครับพี่สาว ถ้าไม่ได้พี่ ผมคง..." เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เรย์แย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้เล็กน้อย เธอเอื้อมมือไปตบไหล่เขาเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ครั้งหน้าก็ระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ เกมนี้ไม่ได้ใจดีกับคนที่ประมาทหรอกนะคะ" ทันใดนั้นเอง ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและผู้เล่นหน้าใหม่กำลังกล่าวคำขอบคุณยกใหญ่ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในโถงถ้ำดิ่งฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นมาจากรอยแยกมิติเบื้องล่างอีกครั้ง ดวงตาสีโลหิตคู่มหึมาที่เคยหลับใหล บัดนี้เบิกโพรงกว้างขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงที่กดทับร่างของทุกคนจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ระบบอินเตอร์เฟซตรงหน้าของเรย์และทุกคนกระพริบเป็นสีแดงฉานรัวเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่นของบอสลับขั้นวิกฤต "ราชันย์มังกรทมิฬแห่งห้วงนรก" - ระดับความอันตราย: SSS]* *[คำเตือน: ผู้เล่นทั้งหมดในรัศมีหกสิบกิโลเมตรจะไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายหนีได้ การต่อสู้ครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิตและความเป็นความตายของเซิร์ฟเวอร์!]* เรย์หันขวับไปมองเซเลสเต้ทันที แต่อาจารย์สาวกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกย่องเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ผ่านกระแสจิตที่ส่งตรงถึงหูของเรย์ "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะเล่นสนุกเกินไปหน่อยจนมันตื่นขึ้นมาเต็มตาแล้วนะ เรย์ ทางรอดเดียวตอนนี้ คือการเปิดประตูมิติผนึกมันอีกครั้ง... พร้อมหรือยังล่ะ?" *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยของเรามาโดยตลอดนะคะ!