กลยุทธ์สยบมอนสเตอร์ฝูงใหญ่

"ถอยออกไปซะ ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ดงหญ้าวิญญาณพวกนี้" เสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบดังขึ้นจากเงาร่างที่สาม ไม่ใช่ศัตรู และดูเหมือนจะไม่ใช่พันธมิตรที่มาด้วยเจตนาดี เรย์หรี่ตาลง มองทะลุผ่านม่านหมอกควันไปเบื้องหน้า ที่นั่น—มอนสเตอร์ฝูงใหญ่ 'ฝูงอสูรเงาเขี้ยวเงิน' นับร้อยกำลังแยกเขี้ยวเตรียมขย้ำทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้ามาในเขตอาณา "อาจารย์เซเลสเต้... ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะคะ" เรย์กระซิบผ่านระบบแชทส่วนตัวขณะขยับกายไปด้านหลังเสาหินโบราณ เซเลสเต้ในชุดคลุมสีเงินยวงเพียงแค่ปรายตามองเงาร่างนั้นก่อนจะยิ้มมุมปาก "ไม่ใช่แขกหรอกเรย์... นั่นคือ 'ตัวแปร' ที่ระบบพยายามจะกำจัดทิ้งตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน สนใจจะลองใช้ 'บั๊ก' ที่เธอแอบทดลองเมื่อกี้ดูไหมล่ะ?" เรย์ยิ้มหวาน—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของพรีสต์สายป่วน—ดวงตาของเธอเป็นประกายวิบวับยามจ้องมองไปยังพื้นที่ราบต่ำเบื้องหน้า ความคิดของเธอทำงานเร็วเหนือระดับเซิร์ฟเวอร์จะตรวจจับได้ ในเมื่อระบบกำหนดให้สกิล 'แสงศักดิ์สิทธิ์' มีผลแค่การรักษาและทำดาเมจเป็นจุด แต่ถ้าหากเธอใช้บั๊กการซ้อนทับของค่าความต้านทานธาตุในแผนที่นี้ล่ะ? "งั้นคงต้องรบกวนอาจารย์ดึงความสนใจพวกหมาป่านั่นไว้สัก 30 วินาทีนะคะ" เรย์ไม่รอคำตอบ เธอพุ่งตัวออกไปในทิศทางตรงกันข้าม ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการวางแนวหินศักดิ์สิทธิ์ให้เป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนตามจังหวะการสั่นไหวของมานาในอากาศ การใช้บั๊กครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลัง แต่คือการ 'โกง' ค่าพิกัดของเกม มอนสเตอร์ฝูงใหญ่คำรามลั่น พวกมันเริ่มกระโจนเข้าหาเงาลึกลับและเซเลสเต้ แต่ทว่า เรย์กลับนิ่งสงบ เธอเริ่มร่ายมนตร์บทเดิมซ้ำๆ แต่หันปลายไม้เท้าลงสู่พื้นดินแทนที่จะเล็งไปที่มอนสเตอร์ *แจ้งเตือน: ตรวจพบการใช้งานมานาที่ผิดปกติในพื้นที่...* เสียงของระบบเริ่มรวน แถบสถานะสีแดงกระพริบถี่ๆ เรย์ไม่ได้สนใจ เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ระบบบอกว่าทำไม่ได้ แต่ถ้าฉันทำไปแล้ว... จะให้ทำยังไงคะ?" ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดตัวขึ้นจากพื้นดิน ไม่ใช่การระเบิดของสกิล แต่เป็นการสะท้อนกลับของ 'ความร้อนศักดิ์สิทธิ์' ที่ถูกกักขังไว้ในช่องว่างระหว่างรอยต่อของกราฟิก แสงนั้นสว่างจนกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า กลิ่นไหม้ของข้อมูลดิจิทัลอบอวลไปทั่ว ทั้งฝูงหมาป่าเงาถูกขังอยู่ในกรงขังแสงที่บีบอัดจนพวกมันขยับไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ "จบแล้วล่ะค่ะ" เรย์พูดกับตัวเอง ขณะที่ค่าประสบการณ์พุ่งพรวดเหมือนเขื่อนแตก ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบเข้าครอบงำหลังการต่อสู้สิ้นสุด เงาร่างที่สามนั้นก็เดินเข้ามาใกล้เรย์จนระยะประชิด ปลายดาบเล่มเรียวคมกริบชี้มาที่ลำคอของพรีสต์สาวอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "เธอไม่ใช่แค่ผู้เล่นธรรมดา" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่สังเคราะห์มาจากคำสั่งของระบบระดับสูง เซเลสเต้ก้าวเข้ามาขวางหน้าเรย์ไว้ สายตาของอาจารย์สาวเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน "เจ้าข้ามเส้นเกินไปแล้ว 'ผู้เฝ้ามอง' การที่เจ้าปรากฏตัวต่อหน้าเด็กคนนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต... หมายความว่าการล่มสลายของเซิร์ฟเวอร์เริ่มขึ้นแล้วใช่ไหม?" เรย์ชะงัก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดภารกิจนี้ถึงถูกจัดอยู่ในระดับ SSS แต่ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปถึงความลับที่ใหญ่กว่านั้น หน้าจอสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสาม [ประกาศระบบ: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ทำการปลดล็อกเงื่อนไขที่ห้ามแตะต้อง... ดันเจี้ยนลับฉบับตัวตึงกำลังจะเข้าสู่โหมดรีเซ็ต... และคุณ... คือเป้าหมายแรกในการลบข้อมูล!] เรย์มองดูแถบพลังชีวิตของตัวเองที่เริ่มลดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีศัตรูที่ไหนทำ ทั้งที่รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า แต่เหงื่อกาฬกลับไหลซึมออกมาจากขมับ "ดูเหมือนเกมนี้จะสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะคะอาจารย์... ว่าแต่ ถ้าหนูตายในจังหวะที่บั๊กกำลังทำงานอยู่ ร่างที่แท้จริงของหนูข้างนอกนั่น... จะหายไปด้วยไหมคะ?" คำถามของเรย์ทำเอาทั้ง 'ผู้เฝ้ามอง' และเซเลสเต้ต้องชะงักงัน แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบ เสียงหึ่งๆ ที่น่าขนลุกก็ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า พื้นดินที่เคยเป็นฐานของดันเจี้ยนเริ่มแยกตัวออกเผยให้เห็นห้วงมิติสีดำสนิทที่ไม่มีจุดสิ้นสุด—และที่ใจกลางความมืดนั้น ดวงตาสีโลหิตคู่มหึมาก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามที่ทำให้ระบบของทั้งโลกเสมือนสั่นสะเทือน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนในครั้งนี้ของพรีสต์สายลุยนะคะ!