สกิลที่ไม่มีใครอยากได้

“ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันค่ะ… คุณพรีสต์ตัวปลอม” เสียงหวานกังวานที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์ที่แม้แต่แสงจันทร์ยังไม่กล้าสาดส่องเข้ามาถึง เรย์ กะพริบตาปริบๆ มองหน้าเอลฟ์โบราณผู้มีเรือนผมสีเงินยววงและดวงตาสสีมรกตราวกับอัญมณีล้ำค่า—เซเลสเต้ อาจารย์สาวผู้ซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลังคราบ NPC รับเควสต์ริมทาง ให้ตายเถอะค่ะ นี่เธอกำลังถูกระบบเล่นตลก หรือกำลังโดน AI เจ้าเล่ห์ตัวนี้แกงหม้อใหญ่กันแน่? “ตัวปลอมอะไรกันล่ะคะท่านอาจารย์ ฉันก็ถือไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์อยู่โต้งๆ แบบนี้ หรือสายตาของเอลฟ์โบราณเริ่มฝ้าฟางตามอายุขัยในระบบเกมกันแล้วคะ” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไหล่บางไหวเบาๆ อย่างไม่ยี่ห้อ ขณะที่สายตาคู่คมกวาดมองหน้าต่างสถานะสีฟ้าเรืองแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ เป็นชุด [ระบบตรวจพบความผิดปกติของคลาสอาชีพ: ‘พรีสต์สายลุย’] [ท่านได้รับการยืนยันสิทธิ์จาก ‘ผู้ดูแลระบบชั้นสูง: เซเลสเต้’] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ‘สาส์นจากเบื้องบน’ (Level EX)] เซเลสเต้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงินในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาเรย์ต้องหรี่ตามองอย่างระแวดระวัง “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ เรย์จัง… เอาล่ะ ในเมื่อเธออยากจะใช้ชีวิตในเซิร์ฟเวอร์นี้แบบไม่เหมือนใครนัก งั้นเรามาลองทดสอบของเล่นชิ้นใหม่ที่ฉันเพิ่ง ‘ปรับแต่ง’ ให้เธอกันหน่อยดีกว่าค่ะ” ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธ พื้นหินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! ครืนนน—! กลุ่มควันสีดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน กลิ่นอายความตายและกลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มอนสเตอร์ระดับมินิบอส ‘ออร์คแม่ทัพโลหิต’ (Blood-Red Orc Commander) สูงสามเมตร สวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมและถือขวานยักษ์ที่อาบไปด้วยพิษร้าย ผุดขึ้นมาจากหลุมพรางด้วยดวงตาสีแดงฉาน มันคำรามก้องจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน [มินิบอส ‘ออร์คแม่ทัพโลหิต’ เลเวล 75 ปรากฏตัว!] [คำเตือน: นี่คือมอนสเตอร์ที่ถูกปรับแต่งความยากเพิ่มขึ้น 300% ตามคำสั่งของ ‘เซเลสเต้’] เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เลเวลของเธอตอนนี้เพิ่งจะแตะ 30 เท่านั้น การปะทะกับมินิบอสเลเวล 75 โดยตรงด้วยสกิลฮีลธรรมดา มีแต่จะกลายเป็นฝ่ายถูกสับเป็นชิ้นๆ ภายในสามวินาทีอย่างแน่นอน แต่ทว่า… บนหน้าต่างสกิลของเธอกลับมีบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป สัญลักษณ์ของสกิล ‘ฮีล’ (Heal) แบบเดิมถูกแทนที่ด้วยไอคอนสีทองอร่ามขอบดำทมิฬ ชื่อสกิลใหม่ปรากฏหรา: **[การพิพากษาแห่งแสงโลหิต (Divine Blood-Curse Heal)]** คำอธิบายสกิลสั้นกระชับแต่ทรงพลัง: *‘เปลี่ยนพลังฟื้นฟูชีวิตทั้งหมดให้กลายเป็นดาบสองคม พลังรักษาจะสร้างความเสียหายทางเวทมนตร์บริสุทธิ์ทวีคูณตามอัตราคริติคอลของผู้ใช้ หากเป้าหมายเป็นศัตรู ผลลัพธ์คือการสลายร่างในพริบตา’* เรย์มุมกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เซเลสเต้ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “อ๋อ… นี่สินะคะที่เรียกว่า พรีสต์สายลุยตัวจริง” เรย์พึมพำเบื้องหน้า ออร์คแม่ทัพโลหิตไม่ปล่อยให้เหยื่อได้ตั้งตัว มันเหวี่ยงขวานยักษ์ผ่าอากาศพุ่งตรงเข้ามาหมายจะผ่าร่างของพรีสต์ตัวน้อยให้ขาดเป็นสองท่อน แรงกดดันจากคมขวานมหาศาลทำให้เส้นผมสีดำสนิทของเรย์ปลิวสยาย แววตาของเธอไม่ปรากฏความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความตื่นเต้นของการคำนวณตัวเลขในหัว ในเสี้ยววินาทีที่คมขวานห่างจากใบหน้าเพียงคืบเดียว เรย์ก้าวเท้าหลบฉากอย่างงดงามด้วยเทคนิคการเคลื่อนไหวระดับโปรเพลเยอร์ ขวานยักษ์ฟาดลงพื้นหินจนแตกกระจายเศษหินปลิวว่อน และนั่นคือจังหวะของเธอ! เรย์ยกไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ขึ้นชี้ตรงไปที่แผ่นหลังหนาของออร์คแม่ทัพโลหิต แสงสีทองเจิดจ้าผสมผสานกับประกายสีแดงเลือดพวยพุ่งออกมาจากปลายไม้เท้า ร่างกายของเธอเปล่งออร่าแห่งการฟื้นฟูอันอบอุ่น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนอากาศแทบหยุดนิ่ง “ในนามของพรีสต์ผู้ใจบุญ… ขอให้เธอไปสู่สุคติด้วยการรักษานี้นะคะ” [ผู้เล่น ‘เรย์’ ใช้สกิลพิเศษ: *การพิพากษาแห่งแสงโลหิต*] [คำนวณค่าสถานะINT (ความฉลาด) และ LUK (โชค)…] [อัตราคริติคอลทะลุขีดจำกัด: 100%!] [คริติคอลแดเมจ: x50 เท่า!] ตูมมมม—! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางใจเมือง แสงสีทองสว่างวาบจนกลบความมืดมิดทั้งหมดในดันเจี้ยน มันไม่ใช่แสงแห่งการรักษาที่นุ่มนวล แต่เป็นลำแสงเลเซอร์ทำลายล้างที่พุ่งทะลวงร่างของออร์คแม่ทัพโลหิตจนทะลุเป็นรูโบ๋ มินิบอสตัวยักษ์ชะงักค้าง ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่มันไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว ร่างกายขนาดมหึมาของมันเริ่มแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เปล่งแสงสีทองสว่างจ้าก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวหายวับไปกับตา ราวกับว่าตัวตนของมันไม่เคยมีอยู่จริงในดันเจี้ยนนี้ตั้งแต่แรก! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่รัวระเบิดขึ้นติดต่อกันจนหน้าจอแทบพัง [ท่านได้สังหาร ‘ออร์คแม่ทัพโลหิต’ เลเวล 75 (โหมดปรับแต่งพิเศษ)] [ได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล! เลเวลอัปจาก 30 สู่ 52!] [ได้รับไอเทมระดับตำนาน: ‘คฑาแห่งเซเลฟิน’] เรย์ลดไม้เท้าลงอย่างนุ่มนวล เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับเซเลสเต้ที่ยืนนิ่งค้าง เผลออ้าปากค้างเล็กน้อยอย่างลืมภาพลักษณ์เอลฟ์โบราณผู้สูงส่งไปชั่วขณะ “แบบนี้… พอจะผ่านเกณฑ์การทดสอบของอาจารย์หรือยังคะ?” เรย์เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ไม่แพ้กัน เซเลสเต้หุบปากลง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ทว่ามุมปากของเอลฟ์สาวกลับกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เธอกำลังจะเอ่ยปากชมลูกศิษย์ตัวแสบคนนี้ แต่ทว่า… ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วทั้งดันเจี้ยน หน้าต่างระบบทั้งหมดของเรย์และเซเลสเต้ดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างข้อความสีดำสนิทและตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัว [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้เล่นภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต] [‘เขตหวงห้ามชั้นที่ 0’ กำลังถูกปลดผนึกโดยบุคคลปริศนา…] [คำเตือน: ผู้ที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลไม่ใช่บอสธรรมดา… แต่คือผู้สร้างระบบที่แท้จริงซึ่งถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์] เรย์หุบยิ้มทันที สายตาคมกวาดมองข้อความตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังวาบ ในขณะที่เซเลสเต้หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เอลฟ์สาวหันขวับมามองทางทางเข้าดันเจี้ยนที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ… ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในดันเจี้ยนป่วนๆ นี้ด้วยกันนะคะ!