ล็อกอินเข้าสู่หายนะ

“ถ้าคุณก้าวเท้าซ้ายออกไปในตอนนี้ อัตราการรอดชีวิตของคุณจะเหลือศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ค่ะคุณเรย์” เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและละอองแสงสีฟ้าครามที่กำลังแตกตัวเป็นระลอกคลื่น เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทเคาะลงกับด้ามไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์เบาๆ เป็นจังหวะ ท่วงท่าของเธอนิ่งandสุขุม ราวกับกำลังยืนจิบชาอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ มากกว่าการติดอยู่ในห้องทดลองใต้ดินของเกม VRMMO เสมือนจริงที่เพิ่งเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้เพียงสิบนาที “ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งก็ยังแปลว่ามีทางรอดใช่ไหมคะ เซเลสเต้” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวๆ บนหน้าจออินเทอร์เฟซ ระบบกำลังรวนอย่างหนักหลังจากเกิดเหตุการณ์ ‘ความผิดพลาดระดับวิกฤต’ ในเซิร์ฟเวอร์หลัก *ติ๊ง! [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลชีวมิติ ผู้เล่น ‘เรย์’ เชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ต้องห้าม ‘มหาวิหารแห่งความสูญเปล่า (Forgotten Cathedral)’]* *ติ๊ง! [ระบบกำลังกำหนดคลาสเริ่มต้น... เกิดข้อผิดพลาด! ไม่พบข้อมูลคลาส ‘นักรบเวทมนตร์’ ในฐานข้อมูลหลัก]* *ติ๊ง! [ระบบทำการจัดสรรคลาสสำรองอัตโนมัติ: ‘นักบวช (Priest)’ — ระดับความเข้ากันได้: เกินขีดจำกัดระบบ]* เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นักบวชอย่างนั้นหรือคะ? ในขณะที่ผู้เล่นคนอื่นกำลังวิ่งวุ่นเลือกคลาสโจมตีระยะประชิดหรือนักเวทธาตุไฟที่อัดแน่นไปด้วยดาሜจมหาศาล เธอกลับถูกโยนเข้ามาในดงมอนสเตอร์ระดับบอสด้วยคลาสสายสนับสนุนที่ขึ้นชื่อว่า ‘เปราะบางที่สุด’ ในประวัติศาสตร์เกมออนไลน์ “คุณกำลังสนุกสินะคะ” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังมาจากร่างโปร่งแสงของเอลฟ์สาวโบราณ เซเลสเต้ปรากฏตัวขึ้นจากกลุ่มละอองแสง ชุดคลุมนักบวชโบราณปักดิ้นทองของเธอกระพือเบาๆ แม้เธอจะเป็นเพียง NPC ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้รับเควสต์เริ่มต้น แต่แววตาคู่คมสีมรกตคู่นั้นกลับฉายแววระריบระยับราวกับมีชีวิตจิตใจจริงๆ “จำไว้ให้ดีว่าไม้เท้าในมือคุณไม่ได้มีไว้แค่สวดมนต์ให้ดวงวิญญาณไปสู่สุคติหรอกนะคะ ถ้าไม่อยากรีเซ็ตตัวละครกลับไปเลเวลศูนย์ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มฟาร์ม คุณควรจะฟังคำแนะนำจากเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์ตนนี้บ้าง” เรย์ปรายตามองอาจารย์สาวลึกลับที่ชอบทำตัวเหนือกว่าอยู่เสมอ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน “ถ้าฉันเชื่อคุณตั้งแต่ตอนที่บอกว่าทางเดินด้านขวาปลอดภัย ป่านนี้ฉันคงโดนหุ่นยนต์ยามเหล็กกล้าบดขยี้เป็นปุ๋ยไปแล้วล่ะค่ะ เซเลสเต้” บรรยากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหว เสียงคำรามต่ำทุ้งดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องล่าง พื้นหินอ่อนโบราณใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว ละอองไอสีดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยก กลิ่นอายของความตายและความเสื่อมสลายแผ่ซ่านเข้ามาจนทำให้ระบบอุณหภูมิจำลองในเกมลดฮวบลงทันที เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ฃซึมซับข้อมูลสภาพแวดล้อมทั้งหมดเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว ในฐานะเกมเมอร์สายวางแผน เธอย่อมรู้ดีว่าการปะทะกับมอนสเตอร์ระดับสูงในเลเวลหนึ่งเป็นเรื่องที่ ‘เป็นไปไม่ได้’ หากใช้กำลังเข้าแลก แต่สำหรับเกมนี้… ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีช่องโหว่ซ่อนอยู่เสมอ โดยเฉพาะระบบคลาส ‘พรีสต์’ ที่เพิ่งถูกยัดเยียดให้เธอเมื่อครู่ *ติ๊ง! [ปลดล็อกสกิลพิเศษเฉพาะตัว: ‘พรแห่งความมืด (Dark Benediction)’ — สกิลประเภทซัพพอร์ตที่จะพลิกผลลัพธ์ของการรักษา (Heal) ให้กลายเป็นความเสียหายศักดิ์สิทธิ์ (Holy Damage) ตามสัดส่วนความมืดในจิตใจของผู้ใช้]* ดวงตาสีิลนิลของเรย์เป็นประกายวาววอขึ้นมาวับหนึ่ง นี่สินะ… บั๊กที่แท้จริงของเซิร์ฟเวอร์นี้ คลาสพรีสต์ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฮีลเพื่อนร่วมปาร์ตี้ แต่มีไว้เพื่อส่งพวกมันไปยมโลกด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนต่างหากล่ะคะ “ดูเหมือนว่าการฟาร์มรอบแรกของเราจะน่าสนใจกว่าที่คิดแล้วล่ะค่ะ” เรย์กระชับไม้เท้าในมือมั่น แสงสีขาวนวลบริสุทธิ์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอมดำที่ปลายไม้เท้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยกำลังพุ่งตรงเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องหน้า ทว่าไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัวบนใบหน้าของหญิงสาว มีเพียงความตื่นเต้นระคนท้าทายที่ฉายชัดอยู่ในแววตา ทว่า ในวินาทีที่เงาร่างมหึมาของบอสประจำดันเจี้ยนก้าวพ้นม่านหมอกออกมา เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งมายังพวกเธอ หน้าจอระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ *ติ๊ง! [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบผู้เล่นแปลกปลอม ‘รหัสลับ 001’ กำลังแทรกแซงระบบเซิร์ฟเวอร์]* เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากด้านหลังของเรย์… เป็นเสียงฝีเท้าที่ไม่มีอยู่ในแผนผังดันเจี้ยน และก่อนที่เธอจะทันได้หันกลับไปมอง ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันค่ะ… คุณพรีสต์ตัวปลอม” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาผจญภัยไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!