งานเลี้ยงฉลองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

"แก้วคริสตัลเจียระไนราคาแพงระยับใบนี้... ถ้าเอาไปแปลงเป็นเงินสดในตลาดมืดเบلฟาสต์ น่าจะซื้อยาฟื้นฟูมานาเกรดตำนานได้สักสังโฆเชียวนะคะ อาจารย์ว่าอย่างนั้นไหมคะ" เรย์ในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองอร่าม—ซึ่งเป็นสิทธิพิเศษจากการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับหายนะ—เอ่ยกระซิบเบาๆ กับหญิงสาวผมเงินยาวสลวยที่ยืนอยู่เคียงข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสุภาพเรียบร้อยราวกับกุลสตรีในห้องหอ ทว่าสายตาภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบกลับกำลังคำนวณมูลค่าของเครื่องประดับบนตัวขุนนางยศเคานต์ที่เดินผ่านไปมาด้วยความเร็วแสง เซเลสเต้ปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่คนนอกมองว่าช่างสง่างาม แต่สำหรับเรย์แล้ว มันคือรอยยิ้มของเอลฟ์โบราณผู้รู้ทันทุกเล่ห์กล "เลิกทำตัวเป็นพ่อค้าเร่หน้าเงินในงานเลี้ยงน้ำชาของราชสำนักเสียที เดี๋ยวกฎระเบียบมารยาทของชนชั้นสูงก็จะเล่นงานเจ้าเข้าหรอก เจ้าพรีสต์จอมตระหนี่" "แหม อาจารย์คะ ยุคนี้สมัยนี้ เงินตราคือกฎหมายศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าบทสวดของวิหารหลวงเสียอีกนะคะ" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขณะที่มือเรียวสวยยกแก้วแชมเปญฟองละเอียดขึ้นจิบรสชาติหวานอมเปรี้ยวอย่างระมัดระวัง แม้ภายนอกเธอจะดูผ่อนคลายและกลมกลืนไปกับบรรยากาศหรูหราของคฤหาสน์ดยุกแวนเดอร์เบิร์ก แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดระดับฮาร์ดคอร์ของเธอกลับทำงานเต็มพิกัด งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จในการปราบปรามดันเจี้ยนเขตแดนเหนือไม่ได้เป็นเพียงแค่ปาร์ตี้ขอบคุณผู้เล่นระดับท็อป แต่มันคือสังเวียนการเมืองขนาดย่อมในโลก VRMMO ที่ระบบเปิดกว้างจน NPC มีความฉลาดล้ำลึกราวกับมนุษย์จริงๆ ขุนนางชั้นสูง กิลด์ใหญ่ระดับเซิร์ฟเวอร์ และกลุ่มทุนมืดต่างพากันเดินเข้าหาเพื่อชิมลางและหาผลประโยชน์จาก "พรีสต์สายลุย" ผู้สร้างสถิติเคลียร์ดันเจี้ยนด้วยวิธีที่แหวกแนวที่สุดในประวัติศาสตร์เกม "โอ้ แม่นางเรย์แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ช่างเป็นเกียรติเหลือเกินที่ได้พบท่านในค่ำคืนนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเจ้าเล่ห์ดังขึ้นขัดจังหวะ เรย์หันไปมองพบกับชายหนุ่มในชุดสูทปักลวดลายตระกูลขุนนางโบราณ เส้นผมสีบลอนด์ทองถูกจัดแต่งอย่างเนี๊ยบ ดวงตาสีฟ้าคมกริบฉายแววเจ้าชู้และทะเยอทะยาน—บารอนลูคัส ผู้นำกิลด์ "ราชันย์โลหิต" กิลด์แนวหน้าผู้ขึ้นชื่อเรื่องการผูกขาดทรัพยากรในเขตเซาท์เทิร์นเทร์ริทอรี เรย์โค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมผู้ดี รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ "เป็นเกียรติเช่นกันค่ะท่านบารอน ลมอะไรหอบท่านผู้ทรงเกียรติมาสนทนากับพรีสต์ต้อยต่ำอย่างฉันได้ล่ะคะ หรือว่าสินค้าอัปเกรดเกราะเวทมนตร์ของกิลด์ท่านมีปัญหาจนต้องมาพึ่งพาคาถาปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายจากฉันกันคะ?" ประโยคทักทายที่ซ่อนคมดาบเอาไว้อย่างแนบเนียนทำให้มุมปากของบารอนลูคัสกระตุกเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพรีสต์ตรงหน้าไม่ใช่เด็กสาวใสซื่อที่ยอมตกเป็นเบี้ยล่าง การที่เธอสามารถล้มบอสระดับหัวหน้าเขตแดนเหนือได้ด้วยการใช้บัฟสนับสนุนในทางกลับกันเพื่อสะท้อนความเสียหาย เป็นหลักฐานชั้นดีว่าสมองของเธอน่ากลัวยิ่งกว่าไม้เท้าในมือเสียอีก "ฮ่าๆๆ ท่านยังคงคมคายและอารมณ์ขันไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" บารอนลูคัสหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าจมูก "ความจริงแล้ว... ข้าไม่ได้มาเรื่องธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ หรอกค่ะ แต่ข้าสนใจข้อเสนอที่น่าสนใจกว่านั้น กิลด์ราชันย์โลหิตของเรากำลังมองหาที่ปรึกษาด้านกลยุทธ์ระดับแนวหน้า และแน่นอนว่าผลตอบแทนย่อมคุ้มค่าชนิดที่ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องการหาเงินซื้อยาฟื้นฟูไปตลอดชีวิตในเกมนี้เลยทีเดียว" สายตานับร้อยคู่ในห้องโถงใหญ่เริ่มเหลือบมองมาที่พวกเขากลุ่มนี้ เสียงดนตรีบรรเลงจากวงดนตรีคลาสสิกเบาลงราวกับฉากหลังของละครเวที ทุกคนต่างรู้ดีว่ากิลด์ราชันย์โลหิตกำลังพยายามดึงตัวเรย์เข้าสังกัด หากเธอตอบรับ อำนาจของกิลด์นี้จะพุ่งทะยานจนไม่มีใครหยุดได้ แต่ถ้าปฏิเสธ... การสร้างศัตรูในสังคมชนชั้นสูงของเกมย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก เรย์ไม่ได้แสดงอาการลังเลแม้แต่น้อย เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงความเฉียบคม "ช่างเป็นข้อเสนอที่ชวนฝันเสียจริงค่ะท่านบารอน... แต่ว่านะฃคะ ตัวฉันเป็นคนรักสันโดษ ชอบถือศีลภาวนาอยู่ในวิหารเงียบๆ มากกว่าจะไปวิ่งวุ่นทำสงครามชิงอำนาจกับใคร อีกอย่าง..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองแหวนตราสัญลักษณ์รูปงูกัดหางบนนิ้วมือของลูคัส "บาปหนาจากการเอาเปรียบผู้เล่นหน้าใหม่ในเขตชายแดนเมื่อสัปดาห์ก่อน เกรงว่าจะชำระล้างด้วยเงินทองไม่ได้เสียด้วยสิคะ" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที อุณหภูมิในห้องโถงที่อบอุ่นด้วยเตาผิงราวกับถูกความเย็นยะเยือกของเวทมนตร์น้ำแข็งเข้าปกคลุม บารอนลูคัสหุบยิ้มทันที ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองเรย์ด้วยแววตาคุกคาม "ท่านกำลังกล่าวหาอะไรหรือแม่นางเรย์ ระวังคำพูดหน่อย การพูดจาเลื่อนลอยในสังคมชั้นสูงอาจทำให้ท่านไม่มีที่ยืนในเซิร์ฟเวอร์นี้ได้เลยนะคะ" "เลื่อนลอยเหรอคะ?" เรย์เอียงคอมองอย่างน่ารัก แต่แววตาหลังกรอบแว่นกลับเย็นชาไร้ก้นบึ้ง เธอยกมือขึ้นแตะไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่พิงไว้กับเก้าอี้เบาๆ "ระบบบันทึกภาพเหตุการณ์ของกิลด์พันธมิตรยังเก็บไว้ครบถ้วนนะคะท่านบารอน หรือท่านอยากจะให้ฉันฉายภาพเหตุการณ์นั้นขึ้นกลางงานเลี้ยงให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านได้ร่วม 'ชมภาพยนตร์' เป็นเกียรติประวัติของกิลด์ราชันย์โลหิตดีล่ะคะ?" คำขู่ที่นิ่มนวลแต่เด็ดขาดทำให้บารอนลูคัสหน้าถอดสี เขาขบกรามแน่นจนสันกรามูนนูน แม้จะโกรธแค้นจนแทบคลั่ง แต่เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงให้ชื่อเสียงของกิลด์พังพินาศกลางงานสังคมชั้นสูงต่อหน้า NPC ระดับสูงของอาณาจักร ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงปรบมือช้าๆ และทรงพลังก็ดังขึ้นจากบันไดวนชั้นสอง "ช่างเป็นการเจรจาที่เร้าใจเสียจริง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าในวิหารศักดิ์สิทธิ์จะมีพรีสต์ที่มีฝีปากและมันสมองเฉียบคมขนาดนี้ซ่อนอยู่" ร่างของหญิงสูงวัยในชุดราตรีสีดำสนิทประดับเพชรระยิบระยับก้าวลงมาทีละขั้น บรรยากาศรอบตัวเธอกดดันจนผู้เล่นรอบข้างต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ—ดัชเชสเอเลนอร์ ผู้ทรงอิทธิพลสูงสุดแห่งสภาขุนนางและผู้ดูแลระบบเศรษฐกิจหลักของเซิร์ฟเวอร์ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ข้อมูลของดัชเชสเอเลนอร์ไหลผ่านเข้ามาในหัว นี่ไม่ใช่ NPC ธรรมดา แต่เป็นตัวละครคีย์สำคัญที่กุมกุญแจสู่ดันเจี้ยนลับระดับปรมาจารย์ที่พวกเธอตามหาอยู่ ดัชเชสเอเลนอร์หยุดยืนตรงหน้าเรย์ มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ "เจ้าปฏิเสธบารอนลูคัสได้อย่างงดงามมากแม่นางเรย์... แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่า ความกล้าหาญของเจ้าจะมีมากพอที่จะรับ 'งานเลี้ยง' อีกรูปแบบหนึ่งที่ข้ากำลังจะจัดให้หรือไม่" เซเลสเต้ที่ยืนเงียบมาตลอด ขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์เล็กน้อย สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวของดัชเชส ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีลวดลายอักษรโบราณก็เด้งขึ้นตรงหน้าของเธออย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเตือนจากระบบที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่นเรย์ได้รับการเชิญชวนจาก 'ดัชเชสเอเลนอร์' เข้าสู่ภารกิจลับระดับ SSS: "พิธีสวมมงกุฎแห่งความมืด"] [เงื่อนไขพิเศษ: ท่านมีเวลา 10 วินาทีในการตัดสินใจ หากปฏิเสธ สถานะความสัมพันธ์กับสภาขุนนางจะลดลงสู่ระดับ 'ศัตรูถาวร'] [คำเตือนจากระบบ: ประตูสู่ดันเจี้ยนลับที่แท้จริงของเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกเปิดออก... และไม่มีทางถอยหลังกลับอีกต่อไป] เรย์มองตัวเลขถอยหลังที่กำลังกระพริบเป็นสีแดงฉานบนอากาศ รอยยิ้มหวานหยดถูกระบายขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง—แต่คราวนี้มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้เจอเหยื่อชิ้นใหญ่ที่สุดในรอบปี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความป่วนและไหวพริบของพรีสต์สายลุยของเรานะคะ!