คนทรยศในกลุ่มเพื่อน

คราบเลือดสีฟ้าเรืองแสงของมอนสเตอร์ระดับบอสยังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนปลายไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ในยามนี้ไม่ใช่ค่าประสบการณ์มหาศาลที่เด้งขึ้นรัว ๆ บนหน้าต่างอินเทอร์เฟซ หากแต่เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดไปจากธรรมชาติของ 'ลูคัส' สมาชิกแนวหน้าผู้ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานแรมเดือน "นายถอยออกไปจากจุดนั้นเถอะค่ะ ลูคัส" เสียงหวานใสเอ่ยเตือนด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เหลืออยู่ ร่างบางในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของพรีสต์ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว สายตาคมกริบวิเคราะห์ความผิดปกติของมานาที่กำลังรั่วไหลจากคริสตัลอัญเชิญในมือของชายหนุ่ม "การป้อนพลังงานเวทมนตร์ระดับนั้นเข้าสู่ใจกลางดันเจี้ยน มันไม่ได้ช่วยปิดประตูมิติอย่างที่นายปากพล่อยอ้างหรอกนะคะ แต่มันกำลังปลุก 'บางสิ่ง' ที่ถูกผนึกไว้ใต้รากไม้นิรันดร์ต่างหาก" ลูคัสชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าคมคายที่มักจะสวมหน้ากากมิตรภาพมาตลอดทาง เขาสบตากับเรย์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง "เธอฉลาดเกินไปแล้วนะ เรย์... ฉลาดจนบางทีฉันก็รู้สึกหมั่นไส้พรีสต์สายซัพพอร์ตที่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่อยู่เรื่อย" ลูคัสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งแล้งนั้นสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอับชื้น "โลกเสมือนจริงใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาให้พวกเราเล่นสนุกไปวัน ๆ หรอกนะ ค่าตอบแทนจากการส่งพิกัดของพวกเธอให้ 'กิลด์เงาสวรรค์' มันมากพอที่จะทำให้ฉันซื้อบ้านหลังโตในโลกความจริงได้สบาย ๆ เลยล่ะ" บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงทันตาเห็น เสียงหอบหายใจของสมาชิกคนอื่นในปาร์ตี้ดังประสานกันด้วยความตกใจ 'มีอา' นักธนูสาวผู้เคยไว้ใจลูคัสถึงกับมือไม้สั่น ธนูในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินเสียงดังสนั่น "ลูคัส... นายทำแบบนี้ทำไม เราเป็นเพื่อนกันนะ!" มีอาตะโกนถาม น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น "เพื่อนเหรอ? ในเกมนี้ไม่มีเพื่อนแท้หรอก มีแต่คนโง่กับคนฉลาดต่างหากล่ะ" ลูคัสตวัดมือขวา บังคับให้คริสตัลในมือระเบิดพลังงานสีดำทมิฬพุ่งทะยานเข้าใส่เสาผนึกใจกลางห้องโถง แรงสั่นสะเทือนระดับมหาศาลกรีดร้องก้องกราบ แผ่นดินใต้เท้าแยกตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นไอหมอกสีเลือดที่พวยพุ่งขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง เรย์ไม่รอช้า ร่างเพรียวบางพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่ายามปกติ ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือส่องแสงสีทองเจิดจ้าเพื่อร่ายเวท [โซ่ตรวนแห่งแสง] หมายจะตรึงร่างของคนทรยศเอาไว้ แต่ทว่า... ความเร็วนั้นยังช้ากว่ากลไกของระบบที่ลูคัสเตรียมการมาเป็นอย่างดี ม่านพลังสีดำสนิทกางกั้นขึ้นปกป้องลูคัสไว้ในพริบตา ชายหนุ่มยกย่องมุมปากส่งยิ้มเยาะเย้ยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกลืนหายไปกับประตูมิติทางหนีฉุกเฉินที่ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้า "คิดเหรอว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของพรีสต์สายลุยคนนี้ไปได้ง่าย ๆ น่ะคะ?" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันและเพื่อนร่วมทีมกำลังขวัญเสีย แต่แววตาของเธอกลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นอย่างไร้ขีดจำกัด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง เงาดำทะมึนของกองทัพมอนสเตอร์ระดับย่อยนับร้อยตัวกำลังแห่กันเข้ามาตามกลิ่นอายของพลังงานความมืดที่ลูคัสเพิ่งปลดปล่อยออกมา และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องล่างที่บ่งบอกว่า บอสลับประจำชั้นนี้กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน "อาจารย์คะ... ดูท่าว่างานนี้ลูกศิษย์คนโปรดคงต้องออกแรงเหนื่อยเป็นพิเศษเสียแล้วล่ะค่ะ" เรย์เอ่ยเบา ๆ กับตัวเอง พลางเหลือบมองหน้าต่างสถานะที่ปรากฏเงาร่างของ 'เซเลสเต้' เอลฟ์สาวลึกลับผู้เป็นอาจารย์ ซึ่งกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่มุมจอ ระบบแจ้งเตือนสีแดงสดใสปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวจนน่าปวดหัว: [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุก "ราชาแห่งความมืด - มัลโกฮอร์" (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้เล่นเรย์ถูกตราหน้าว่าเป็น "ผู้ทรยศต่อพันธมิตร" เนื่องจากอยู่ในพื้นที่เหตุการณ์ และต้องเผชิญหน้ากับกองทัพโลกันตร์แบบตัวคนเดียวเป็นเวลา 10 นาทีเต็มก่อนที่ระบบช่วยเหลือจะปลดล็อก!] [คำเตือน: HP ของสมาชิกปาร์ตี้ทั้งหมดถูกล็อกไว้ที่ 1% หากผู้เล่นเรย์พลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนจะถูกลบตัวละครออกจากเซิร์ฟเวอร์อย่างถาวร!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความป่วนและไหวพริบของพรีสต์สายลุยของเรานะคะ!