ศึกชิงหุบเขาไร้ชื่อ

"ถ้าพวกคุณก้าวเข้ามาในเขตวงเวียนหินนี้อีกเพียงก้าวเดียว อาตมา... หมายถึงดิฉันคงต้องใช้สิทธิ์ในการป้องกันทรัพย์สินของปาร์ตี้ด้วยวิธีการที่ค่อนข้างจะรุนแรงสักหน่อยนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความระอานิดๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบงันของหุบเขาไร้ชื่อ เรย์ ในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ปักด้ายทองอร่าม กำลังยืนพิงไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์หัวรูปกางเขนขนาดยักษ์อย่างสบายอารมณ์ บนพื้นหญ้าเบื้องหลังของเธอคือทุ่งสมุนไพร "ดาราเพลิง" สีฟ้าครามระยิบระยับนับร้อยต้น ซึ่งเป็นวัตถุดิบระดับตำนานที่กิลด์ใหญ่ต่างหมายปอง และตอนนี้มันกำลังอยู่ในช่วงเวลาเก็บเกี่ยวพอดี "หึ พรีสต์เลเวลเจ็ดสิบเศษๆ คนเดียว คิดจะมาต่อกรกับกองกำลังระดับแนวหน้าของกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' อย่างนั้นหรือแม่สาวน้อย?" กริฟฟิน หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนพิเศษของกิลด์ดังกล่าวแค่นิ่นหัวเราะ เขาควงหอกยาวเคลือบเปลวเพลิงสีชาดในมือด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ด้านหลังของเขามีผู้เล่นในชุดเกราะหนักไม่ต่ำกว่าสามสิบชีวิตแผ่จิตสังหารออกมารอบทิศทาง บรรยากาศในหุบเขาอับลมแห่งนี้จึงเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ชวนให้อึดอัด เรย์ถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางกะพริบลงช้าๆ อย่างใช้ความคิด ระบบเกม VRMMO 'New World Online' ในแพตช์นี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและความโหดร้ายของระบบอาณาเขต การที่กิลด์ใหญ่มักใช้วิธีรังแกผู้เล่นอิสระเพื่อฮุบพื้นที่ฟาร์มหายากจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พวกเขากล้ามาหาเรื่องผิดคนเสียแล้ว... เพราะสำหรับเรย์แล้ว การขัดขวางไม่ให้เธอเก็บเกี่ยววัตถุดิบไปอัปเกรดสกิล ก็เท่ากับการประกาศสงครามล้างบางดีๆ นี่เอง "พูดกันดีๆ ไม่ชอบ อยากชิมรสชาติไม้เท้าวาเลนไทน์สินะคะ" เรย์พึมพำเสียงเบา ดวงตาคู่สวยฉายประกายสีทองวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งตามสัญชาตญาณของคลาสลับที่เธอครอบครอง "จัดการมัน! อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก ไอเทมดรอปทั้งหมดเก็บไว้ที่ฉัน!" กริฟฟินออกคำสั่ง เสียงคำรามก้องพร้อมกับหอกเพลิงที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับอสนีบาต ฉากการต่อสู้ไม่ได้ยืดเยื้ออย่างที่กิลด์อัคคีทมิฬคาดคิด ทันทีที่หอกเพลิงพุ่งเข้าประชิด เรย์ไม่ได้หลบหนี เธอเพียงแต่สะบัดข้อมือน้อยๆ ร่ายเวทมนตร์สนับสนุนขั้นสูง *[บาตรสวรรค์สะท้อนเงา]* บับเบิ้ลแสงสีขาวนวลก่อตัวขึ้นรอบกายในเสี้ยววินาที แรงกระแทกจากการโจมตีของกริฟฟินสะท้อนกลับไปยังตัวเขาเองอย่างรุนแรงจนร่างในชุดเกราะหนักกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง "อะไรกันวะเนี่ย! บัฟสะท้อนการโจมตีประเภทไหนกัน!" กริฟฟินสบถลั่น "ก็บัฟของพรีสต์สายซัพพอร์ตธรรมดาๆ นี่แหละค่ะ... เพียงแต่ดิฉันอัปค่าสเตตสติปัญญาและกายภาพตันทุกหลอดแค่นั้นเอง" เรย์ยิ้มหวานหยด เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละน้อย ทุกย่างก้าวที่สัมผัสพื้นหญ้าเกิดวงเวียนเวทมนตร์สีทองจางๆ แผ่ขยายออกไปควบคุมพื้นที่รอบบริเวณ ในขณะเดียวกัน บนชะโงกผาสูงชันเหนือหุบเขา เซเลสเต้ อาจารย์สาวลึกลับในชุดเอลฟ์โบราณกำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาสมุนไพรอย่างใจเย็น ดวงเนตรสีมรกตคู่นั้นมองลงมาเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสนุกสนาน นางเอ่ยพึมพำกับสายลมราวกับกำลังพูดคุยกับระบบเบื้องหลัง "เจ้าเด็กนี่มือหนักขึ้นทุกวันนะ... แบบนี้ระบบความสมดุลของเซิร์ฟเวอร์คงต้องปั่นป่วนอีกรอบแน่ๆ" กลับมาที่เบื้องล่าง เรย์ไม่ได้ปล่อยให้พวกมันตั้งตัว เธอตวัดไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ขึ้นฟ้าแล้วกดลงพื้นอย่างแรง *[มหาคัมภีร์พิพากษา - บทที่สาม: การชำระล้างแห่งอรุณรุ่ง]* แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินราวกับเสาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ กลืนกินร่างของสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬทั้งสามสิบชีวิตเข้าไปในรัศมี ตัวเลขดาเมจสีแดงฉานและสีทองสลับกันพุ่งขึ้นบนอากาศอย่างต่อเนื่อง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและค่าสถานะผิดปกติที่ซ้อนทับกันระเนระนาด ทำให้กองกำลังที่เคยอวดดีต้องคุกเข่าลงกับพื้นทีละคนด้วยความสิ้นหวัง ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที หุบเขาไร้ชื่อที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงไอเทมเรืองแสงระยิบระยับเกลื่อนกลาดตามพื้น และร่างของผู้เล่นกิลด์อัคคีทมิฬที่นอนเรียงรายรอเวลาเกิดใหม่ เรย์ปัดฝุ่นตามชายเสื้อคลุมของตนเองเบื้องหน้ากองไอเทม เธอย่อตัวลงเก็บสมุนไพรดาราเพลิงอย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่แปลกประหลาดก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเธอ... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการเคลียร์เควสต์ปกติ แต่เป็นเสียงกลองศึกทุ้มต่ำที่ดังก้องมาจากใต้พิภพ *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกของ "ผู้พิทักษ์แห่งรากเหง้าโบราณ" (World Boss ระดับ ??) เนื่องจากการใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เกินขีดจำกัดในพื้นที่ต้องห้าม ประตูมิติชั้นที่ศูนย์กำลังจะเปิดออก ณ เบื้องล่างหุบเขาแห่งนี้... ขอให้ผู้เล่นเตรียมรับมือ]* ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหวานจางหายไปทันทีเมื่อเธอมองเห็นรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังฉีกกระชากอากาศเบื้องหน้าเธอออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำให้พื้นดินใต้เท้าพังทลายลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!