ถอนรากถอนโคน

"ถ้าพวกท่านคิดว่าการตัดเส้นทางการค้าของ 'อาณาจักรดอกไม้พันล้าน' จะทำให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกท่านคำนวณตัวเลขในบัญชีผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกของเอลีน่า ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับรองสีทองอร่ามของสภาขุนนาง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปปักลวดลายดอกกุหลาบสีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังจ้องมองกลุ่มขุนนางรุ่นใหญ่หน้าซีดเผือดราวกับพวกเขากำลังยืนอยู่บนลานประหาร เบื้องหลังของเธอ ร่างสูงสง่าของดยุกคาร์ลอสในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงสีนิลคมกริบกวาดตามองเหล่าขุนนางที่เคยกร่างคับสภาทีละคน ราวกับพญาอินทรีที่กำลังเลือกเหยื่ออันโอชะ กลิ่นอายกดดันระดับขั้วอำนาจทหารทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ท่านหญิงเอลีน่า! อย่าสามหามให้มากนัก!" เคานต์บาร์โธโลมิว ขุนนางเฒ่าผู้มีอิทธิพลควบคุมเส้นทางขนส่งสินค้าทางเรือ ทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในดวงตา "พวกเราคือกฎหมายแห่งดินแดนนี้! การที่เจ้าผูกขาดตลาดพฤกษศาสตร์เวทมนตร์และดอกไม้เรืองแสง ถือเป็นการทำลายเศรษฐกิจส่วนรวม! โควตาการค้าของเจ้าถูกระงับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!" รอยยิ้มมุมปากของเอลีน่าปรากฏขึ้นมาช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อดี จังหวะที่ดังขึ้น *Tack... Tack...* ราวกับเสียงนับถอยหลังเวลาชีวิตของพวกมันเอง "กฎหมายอย่างนั้นหรือคะ..." เอลีน่ายกชาขึ้นจิบรสชาติเข้มข้นอย่างใจเย็น ก่อนจะวางถ้วยลงกระทบจานรองเบาๆ "ท่านเคานต์บาร์โธโลมิวเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือคะว่าสิ่งที่ท่านถืออยู่คืออำนาจทางกฎหมาย... ไม่ใช่ใบเสร็จรับเงินใต้โต๊ะจากตระกูลลูเซียนที่ตอนนี้ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดิน?" เพล้ง! เสียงแก้วไวน์ในมือของบารอนอีกคนร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้น สีหน้าของเหล่าขุนนางกลุ่มนั้นเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวเหมือนกระดาษทันที ข่าวการจับกุมตัวลูเซียนอดีตคู่หมั้นของเธอเกิดขึ้นเมื่อวานซืน แต่พวกมันไม่คิดว่าเอลีน่าจะสาวไส้มาถึงเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับพวกมันได้รวดเร็วขนาดนี้! "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไร! หลักฐานไม่มี อย่ามาปรักปรำนะ!" บารอนแฟรงค์ละล่ำละลักปฏิเสธ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้ายับย่น "หลักฐานน่ะหรือคะ?" เอลีน่าหัวسระเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นคมกริบเปล่งประกายความมั่นใจขั้นสุด "ฉันไม่เคยทำงานแบบเด็กๆ ที่ต้องมานั่งเถียงกับคนแก่สมองทึบหรอกค่ะท่านบารอน..." เธอผายมือไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ดยุกคาร์ลอสเป็นผู้ส่งสัญญาณพยักหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้น ประตูบานคู่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยกำลังพลในชุดเกราะสีเงินวาววับของหน่วยอัศวินชายแดน! ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งถูกโยนลงมากองกับพื้นเบื้องหน้าโต๊ะประชุมอย่างไม่ใยดี สภาพของเขาเนื้อตัวมอมแมมและหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา—เขาคือ 'หัวหน้าเสมียนคลังหลวง' ผู้กุมความลับเส้นทางการเงินทั้งหมดของพวกขุนนางกบฏนั่นเอง! "อ๊ะ... ท่านเคานต์! ช่วยผมด้วย! ท่านหญิงเอลีน่ารู้หมดแล้ว พวกบัญชีลับในห้องใต้ดิน... ถูกยึดไปหมดแล้วครับ!" เสมียนคนนั้นร้องคร่ำครวญเสียงหลง พลางชี้มือไปยังกลุ่มขุนนางที่หน้าถอดสีจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคำเดียว แรงกดดันจากอำนาจเงินมหาศาลและกองกำลังทหารในมือของดยุกคาร์ลอสบดขยี้ความทะเยอทะยานของพวกมันจนแหลกละเอียดในชั่วพริบตา เอลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางระหงก้าวเข้าไปใกล้เคานต์บาร์โธโลมิวทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงก้าวเดินของมัจจุราช "ทีนี้..." เอลีน่าโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของขุนนางเฒ่า น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ "ท่านยังอยากจะระงับโควตาการค้าของ 'อาณาจักรดอกไม้พันล้าน' ของฉันอยู่อีกไหมคะ... หรือจะให้ฉันเปลี่ยนที่ดินศักดินาของพวกท่านทั้งหมด ให้กลายเป็นแปลงเพาะพันธุ์กุหลาบหนามพิษเพื่อเป็นการไถ่โทษดีล่ะคะ?" เคานต์บาร์โธโลมิวทรรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เขาพ่ายแพ้แล้ว... พ่ายแพ้ต่อหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงคุณหนูตกอับผู้โชคร้ายคนหนึ่งอย่างราบคาบ! ทว่า ในขณะที่ความสะใจกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเอลีน่า และเธอกำลังจะเอ่ยปากประกาศยึดทรัพย์สินทั้งหมดของพวกมันเพื่อล้างบางให้สิ้นซาก— *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายดังกระหน่ำมาจากระเบียงด้านนอกอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างบานยักษ์ที่แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิดเวทมนตร์สีม่วงเข้ม! คาร์ลอสชักดาบออกจากฝักในเสี้ยววินาทีพร้อมกับดึงเอลีน่าเข้ามาหลบด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาสีนิลคมกริบหวาดระแวงพุ่งตรงไปยังกลุ่มควันหนาทึบที่กำลังพวยพุ่งเข้ามาจากหน้าต่าง ร่างเงาดำทมิฬนับสิบคนกระโดดทะยานเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้ามที่รุนแรงจนชวนคลื่นไส้ และตรงกลางกลุ่มเงาดำเหล่านั้น... ร่างสูงโปร่งของชายสวมหน้ากากเงินก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดหน้ากากออกมาทำเอาดวงตาของเอลีน่าต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ "น่าประทับใจจริงๆ ครับ ท่านหญิงเอลีน่า... แต่ Unfortunately (น่าเสียดาย) ที่เกมกระดานนี้ คุณไม่ได้เป็นคนเดินหมากคนสุดท้ายหรอกนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ