เมื่อความหวานเริ่มแปรเปลี่ยน

"ถ้าคิดว่ากุหลาบพันธุ์ 'ซิลเวอร์ดอว์น' จะยอมเติบโตในดินเลวๆ แบบนี้ได้ ท่านก็คงต้องทบทวนความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ของตัวเองใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะค่ะ ท่านดยุก" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของเอลีน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเรือนกระจกหลังใหญ่ กลิ่นหอมเย็นเยือกของดอกไม้ตระกูลออคิดผสมผสานกับกลิ่นดินชื้นยามค่ำคืน ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีขาวกำลังบรรจงใช้กรรไกรเงินแต่งกิ่งก้านของดอกไม้หายากอย่างใจเย็น โดยไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่ไม่ไกล ดยุกคาร์ลอส ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ดุดัน และไม่เคยไว้หน้าใครในดินแดนชายแดนอันแห้งแล้งนี้ ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ขณะพิจารณาร่างระหงที่กำลังงดงามราวกับภูตแห่งพฤกษา ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ข่าวลือเรื่องคุณหนูตกอับผู้ถูกเนรเทศอย่างเอลีน่าพลิกฟื้นผืนดินรกร้างให้กลายเป็นอาณาจักรดอกไม้พันล้านเริ่มแพร่สะพัดไปทั่ว แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับ "ความสามารถ" ที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอ่อนหวานของเธอ "เธอช่างกล้านักนะ เอลีน่า..." คาร์ลอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานและทรงพลังจนคนฟังต้องสั่นสะท้อน "กล้าแม้กระทั่งต่อรองกับข้า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าที่นี่คือเขตปกครองของใคร และใครคือกฎของที่นี่" เอลีน่าชะงักมือเล็กน้อย เธอวางกรรไกรลงบนโต๊ะไม้สักช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยประกายท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของท่านดยุกผู้ไร้พ่ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "กฎเหรอคะ? น่าเสียดายนะคะท่านดยุก ที่ดินแดนแห่งความมั่งคั่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจากปลายนิ้วของฉัน... ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจกฎเกณฑ์คร่ำครึของใครสักเท่าไหร่ ยิ่งเป็นกฎของผู้ชายที่เอาแต่ยืนมองความพ่ายแพ้ของคนอื่นด้วยความเย่อหยิ่งแล้วล่ะก็... ฉันยิ่งไม่ให้ค่าเลยค่ะ" *ฉับ!* คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ ทว่าคาร์ลอสกลับไม่โกรธเคืองดังเช่นเคย ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ความดื้อรั้นที่เปี่ยมไปด้วยมันสมองและสัญชาตญาณนักธุรกิจของเธอกำลังดึงดูดใจเขาอย่างรุนแรง ชนิดที่ผู้หญิงคนไหนก็เทียบไม่ติด ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างกดดัน ความสูงใหญ่ของเขาทำให้เอลีน่าต้องแหงนหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ปากคอเราะร้ายนักนะ... แต่อาณาจักรดอกไม้พันล้านที่เธอคุยนักคุยหนาเนี่ย จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของลูเซียนที่กำลังส่งคนมาตรวจสอบบัญชีพรุ่งนี้เช้าได้จริงหรือเปล่าล่ะ หืม?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศที่ทรงอำนาจโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง เอลีน่าหัวใจเต้นรัวระริกด้วยความตื่นตระหนก แต่ภายนอกเธอยังคงรักษารอยยิ้มเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน "เรื่องนั้น... ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ" เอลีน่ากระซิบตอบเสียงเบา ทว่ามั่นใจเต็มเปี่ยม ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลกาฬของเขา "เพราะฉันเตรียม 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ไว้ต้อนรับอดีตคู่หมั้นผู้แสนดีคนนั้นเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าเขาจะต้องจดจำวันนี้ไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหลอมรวมเป็นความเร่าร้อนอันตราย เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นทำลายความเงียบจากด้านนอกเรือนกระจก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวและเสียงหอบหายใจของพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ท่านดยุกครับ! คุณหนูเอลีน่า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" พ่อบ้านละล่ำละลักพูดด้วยใบหน้าซีดเผือด "รถม้าตราสัญลักษณ์ราชสำนัก... พร้อมกับราชองครักษ์พิเศษบุกมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วครับ! พวกเขาบอกว่าได้รับพระราชโองการด่วนที่สุด ให้จับกุมตัวคุณหนูเอลีน่าในข้อหา... ลักลอบค้าเวทมนตร์ต้องห้าม!" ดวงตาของคาร์ลอสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างของเขาทันที ส่วนเอลีน่ากลับหน้าถอดสี รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา เมื่อประตูเรือนกระจกถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับร่างของชายในชุดเกราะเงินตราสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางใหญ่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน และบุคคลที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ลูเซียน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความรักและเกมธุรกิจอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ — ม่านหมอกโรแมนซ์