ตบหน้าให้หายแค้น

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลูเซียนที่ดังขึ้นในห้องรับรองกว้างขวางของคฤหาสน์พฤกษาคราม ราวกับเศษแก้วที่จงใจโปรยลงบนพื้นหินอ่อน เพื่อให้เอลีน่าต้องเดินเหยียบย่างด้วยความเจ็บปวด ทว่าหญิงสาวกลับยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มประดับมุมปากอย่างงดงามราวกับดอกกุหลาบเคลือบยาพิษ ดวงตาคู่สวยกวาดมองอดีตคู่หมั้นผู้ทะเยอทะยานที่กำลังหลงระเริงในชัยชนะจอมปลอม ชายหนุ่มกางแขนออกเล็กน้อยเพื่อแสดงถึงความเหนือกว่า พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่เคลือบน้ำตาล "บังเอิญจังนะเอลีน่า... พี่ชายคนนี้อุส่าห์บินข้ามทวีปมาขอซื้อหุ้นทั้งหมดของอาณาจักรดอกไม้พันล้านจากเธอ... เธอยังพอมีโควตาเหลือให้ฉันสักครึ่งหนึ่งไหมล่ะ?" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน จงใจประกาศให้เหล่าบรรดานักลงทุนและแขกผู้มีเกียรติที่มารวมตัวกันในงานประมูลพฤกษศาสตร์ประจำปีได้ยินกันถ้วนหน้า เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันที หลายคนมองเอลีน่าด้วยสายตากล่าวหา บ้างก็สมน้ำหน้า บ้างก็คิดว่าเธอน่าจะยอมจำนนต่อสถานการณ์การเงินที่ย่ำแย่ตามข่าวลือที่ลูเซียนจงใจปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ เอลีน่าไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน เธอยังคงยืนพิงโต๊ะไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวเรียบแตะลงบนกลีบกุหลาบสีม่วงเข้มสายพันธุ์หายากที่เธอเพิ่งเพาะ2พันธุ์ขึ้นมาใหม่ กลิ่นหอมเย้ายวนลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด "หุ้นของอาณาจักรดอกไม้พันล้านอย่างนั้นหรือคะ...?" เอลีน่าทวนคำ น้ำเสียงหวานใสแต่กลับเยือกเย็นจนทำให้ลูเซียนถึงกับชะงักรอยยิ้มค้างไปชั่วขณะ "ทำไมล่ะ กลัวว่าจะไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง?" ลูเซียนเค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่าที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อสบตากับนัยน์ตาสีไพลินที่ดูราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงสันดานดิบของเขา "สำนึกเสียบ้างเถอะว่าถ้าไม่มีตระกูลของฉันคอยอุ้มชูไว้ตั้งแต่แรก เธอก็เป็นแค่เด็กสาวตกอับที่ถูกเนรเทศออกมาจากเมืองหลวงเท่านั้นแหละ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวราวกับรอดูฉากที่นางร้ายตกอับต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตา ทว่า เอลีน่ากลับระบายยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พ่อบ้านชรานำกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำสนิทใบยักษ์มาวางลงบนโต๊ะตรงหน้า เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม "อุ้มชูหรือคะ? น่าขันสิ้นดี... ลูเซียน คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปถนัดใจเลยนะคะ" หญิงสาวเปิดฝากระเป๋าออก เผยให้เห็นเอกสารตราประทับทองคำแท้จำนวนนึกไม่ถ้วน และสมุดบัญชีธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิที่มีตัวเลขยอดเงินฝากยาวเหยียดจนนับแทบไม่ถ้วน "นี่คือบัญชีงบดุลประจำไตรมาสล่าสุดของฉันค่ะ..." เอลีน่าหยิบเอกสารแผ่นแรกขึ้นมาด้วยปลายนิ้วเรียวอย่างใจเย็น "และนี่คือโฉนดที่ดินผืนใหญ่ที่สุดเจ็ดแห่งในเขตเหนือ ซึ่งตอนนี้... ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว โดยมีท่านดยุกคาร์ลอสลงนามรับรองเป็นพยาน" ชื่อของดยุกคาร์ลอสทำให้สีหน้าของลูเซียนเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เป็นไปไม่ได้! ดยุกคาร์ลอสไม่มีทางร่วมมือกับคนอย่างเธอ!" ลูเซียนแผדเสียงดังลั่น พยายามก้าวเข้ามาแย่งเอกสารในมือของเธอ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงกระแทกประตูห้องรับรองเปิดอ้าออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงสีดำสนิทประดับเหรียญตราเกียรติยศระยิบระยับ ดยุกคาร์ลอสปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองลูเซียนด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเอลีน่าอย่างปกป้อง รัศมีอำนาจกดดันมหาศาลทำให้ลูเซียนต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "คนที่เธอว่า... กำลังยืนอยู่ตรงนี้ไงคะ ลูเซียน" เอลีน่าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม "คุณบอกว่าอยากซื้อหุ้นทั้งหมดของฉันใช่ไหมคะ? เกรงว่าเงินในบัญชีของคุณทั้งชีวิต... อาจจะยังซื้อได้แค่เศษดินใต้รากไม้ในเรือนเพาะชำของฉันด้วยซ้ำไปค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ลูเซียนหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกพูดไม่ออกเมื่อหลักฐานทางการเงินทั้งหมดถูกตอกหน้ากลับอย่างเจ็บแสบ ไร้ทางดิ้นรน ทว่า ในวินาทีที่เอลีน่ากำลังจะหยิบเอกสารฉบับสุดท้ายขึ้นมาประกาศชัยชนะครั้งสุดท้ายนั้นเอง... เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานมาจากด้านนอก หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่สะท้อนเงาวัตถุปริศนาที่กำลังร่อนลงจอดลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของคฤหาสน์อย่างอุกอาจ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... ผู้นำตระกูลจักรพรรดิผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบและเอกสารตราประทับลับสุดยอดในมือ "สวัสดีหลานสาว... ดูเหมือนว่าหนี้สินทั้งหมดที่ครอบครัวเก่าของเธอทิ้งไว้... ถึงเวลาต้องชำระคืนด้วยชีวิตและสมบัติทั้งหมดแล้วล่ะมั้ง" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ <3 - ม่านหมอกโรแมนซ์