ความเย็นชาคืออาวุธ

"คุณพูดว่าอะไรนะ... เอลีน่า?" เสียงทุ้มที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองจนล้นปรี่ของลูเซียน บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดขึ้นอย่างถือดี ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถסתออกมานอกเบ้า จ้องมองเอกสารตราประทับสีแดงฉานบนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงตรงหน้า กระดาษแผ่นเดียว... ที่มีลายเซ็นและตราประทับของศาลพาณิชย์หลวง มันคือประกาศิตแห่งความตายสำหรับอาณาจักรธุรกิจที่ตระกูลของเขาสร้างมาค่อนข้ากวาดต้อนเงินทุนจากทุกสารทิศ เอลีน่าไม่ได้ขยับเขยื้อnร่างออกห่างจากโซฟาผ้ากำมะหยี่สีมรกต เธอเพียงแต่ยกถ้วยชาพอร์ซเลนลายครามขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ละเลียดรสชาติหอมละมุนของชาดอกไม้ป่าที่เธอบรรจงคัดสรรด้วยตนเอง ราวกับเสียงร้องโหยหวนและอาการเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นของอดีตคู่หมั้นผู้น่ายกย่องคนนี้ เป็นเพียงแค่บทเพลงบรรเลงประกอบยามบ่ายที่น่ารื่นรมย์เท่านั้น "หูของคุณไม่ได้ฝาดหรอกค่ะ ลูเซียน" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่ทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกลงไปในเนื้อ "บริษัทส่งออกอัญมณีและสิ่งทอของตระกูลท่าน... ล้มละลายแล้ว หนี้สินก้อนโตที่ท่านแอบเอาชื่อฉันไปค้ำประกันโดยไม่ได้รับอนุญาต ตอนนี้ถูกโอนย้ายมาอยู่ในความดูแลของ 'กองทุนดอกไม้พันล้าน' ของฉันเรียบร้อยแล้วนะคะ" สิ้นคำพูดนั้น ลูเซียนก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวและสิ้นหวัง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย "นังตัวแสบ! เธอทำอะไรลงไป! เธอทำลายทุกอย่างของฉันได้อย่างไร ยัยผู้หญิงเลือดเย็น!" แต่ทว่า... เขายังไม่ทันได้แตะแม้แต่ปลายนิ้วของเอลีน่า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศสีดำสนิทของ 'ดยุกคาร์ลอส' ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองราวกับภูตผีที่ไร้เสียง ดวงตาสีเพลิงคมกริบราวกับใบมีดหันไปมองลูเซียนด้วยรัศมีกดดันที่ทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอ "ถ้าไม่อยากให้มือข้างที่สกปรกของแกถูกตัดทิ้งคาห้องนี้ ก็ถอยไปซะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่มันกลับทรงพลังมหาศาลจนลูเซียนต้องผงถอยหลังด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยว่าผู้ชายคนนี้พร้อมจะเด็ดหัวเขาได้ทุกเมื่อโดยไม่จำเป็นต้องกระพริบตา เอลีน่าวางถ้วยชาลงบนจานรองเบาๆ เกิดเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกไม้เงินระยิบระยับขับเน้นให้เธอดูสง่างามและทรงอำนาจราวนางพญา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยโง่เขลาถึงขั้นเอาหัวใจทั้งดวงไปมอบให้ ใบหน้าที่เคยหวาดกลัวและยอมจำนนในอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ทรงเสน่ห์ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของลูเซียนที่กำลังตัวสั่นเทา "จำวันที่คุณเขี่ยฉันทิ้งอย่างไร้เยื่อใยที่สวนดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิได้ไหมคะ? คุณบอกว่าผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉันไม่มีวันคู่ควรกับอนาคตของตระกูลลูเซียน..." เอลีน่าเว้นจังหวะ ปล่อยให้รอยยิ้มเยาะหยันแต้มบนริมฝีปากอิ่ม "แต่วันนี้ ฉันนี่แหละค่ะ... ที่เป็นคนซื้อตระกูลของคุณทอดตลาดด้วยเงินสดทุกเหรียญ" "เธอ... ปีศาจ... เธอมันคือปีศาจ!" ลูเซียนคำรามลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองสุดขีด แต่ทำได้เพียงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า "ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ" เอลีน่ายิ้มหวานหยดให้เป็นครั้งสุดท้าย "เชิญออกไปจากอาณาจักรของฉันได้แล้วค่ะ รปภ. กำลังรอพาตัวคุณไปส่งให้เจ้าหนี้รายอื่นๆ ที่กำลังรอคิวทวงเงินอยู่ด้านนอกพอดี" ดยุกคาร์ลอสปรายตามองลูเซียนด้วยความสมเพช ก่อนจะผายมือเชิญให้อดีตคุณชายผู้ตกอับถูกลากตัวออกไปจากห้องรับแขก เสียงโวยวายและเสียงร้องขอความเมตตาค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศ เอลีน่าถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ความแค้นที่สSมอยู่ในใจจากชาติภพก่อนได้รับการชำระสะสางไปอีกหนึ่งเป้าหมาย แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้หันไปกล่าวขอบคุณคู่คิดหนุ่มผู้ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างกาย เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้น พร้อมกับพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "นายหญิงขอรับ!แย่แล้วขอรับ!" พ่อบ้านละล่ำละลักเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "มี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกรุกเข้ามาทางเขตแดนด้านทิศเหนือ พวกเขาอ้างว่าเป็น... เป็นตัวแทนจาก 'ราชสำนักชั้นสูง' และกำลังตรงมาที่นี่ขอรับ!" เอลีน่าขมวดคิ้วมุ่นทันที ราชสำนักชั้นสูงงั้นหรือ? ทั้งที่เธอกำลังจะเฉลิมฉลองชัยชนะ ทำไมพวกมันถึงโผล่มาในเวลาแบบนี้? ดยุกคาร์ลอสคว้าดาบประจำตัวขึ้นมาถือไว้ด้วยสัญชาตญาณอันตราย ดวงตาสคมกริบหันไปสบตากับเอลีน่า "ดูเหมือนว่าเกมกระดานนี้... จะมีผู้เล่นระดับสูงกว่าที่พวกเราคาดคิดกระโจนลงมาแจมด้วยแล้วสินะครับ" และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องรับแขกก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาสามร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบตัวเธอไว้ในพริบตาเดียว! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ! - ม่านหมอกโรแมนซ์