ความลับใต้เงาดอกไม้

เศษกระจกใสที่แตกกระจายราวดาวร่วงหล่นจากฟากฟ้า ยังไม่ทันจะร่วงกระทบพื้นพรมเปอร์เซียเนื้อนุ่ม เอลีน่าก็ดีดตัวหลบวับไปด้านหลังเสาหินอ่อนสีขาวนวลอย่างงดงาม ราวกับผีเสื้อราตรีที่ร่อนลงหลบกระแสลมพายุได้อย่างเฉียดฉิว ดวงตาสองข้างของเธอนิ่งสนิท ทว่าประกายในหน่วยตากลับวาวโรจน์ด้วยความเยือกเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยสำหรับอดีตนนางร้ายที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในโลกใบนี้ "ระวังตัวด้วยค่ะคุณหนู! พวกมันไม่ใช่แค่นักฆ่ากระจอกๆ" เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสคำรามลอดไรฟัน พร้อมๆ กับที่ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทของเขาจะพุ่งเข้าประชิดหน้าต่าง ร่างของดยุกหนุ่มผู้คุมกฎแห่งดินแดนชายแดนเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งเงาพราย ดาบยาวในฝักถูกชักออกมาครึ่งเล่ม เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง!* สะท้อนก้องห้องรับแขกอันโอ่อ่า เงาดำทั้งสามร่างพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ประกายคมมีดสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนจนแสบตา เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การลอบสังหารแบบเงียบเชียบ แต่เป็นการทำลายล้างและชิงบางอย่างไปให้ได้ในเวลาจำกัด "คิดว่าฉันจะยอมให้พวกแกมาทำลายสวนกุหลาบพันล้านของฉันง่ายๆ งั้นเหรอคะ?" เอลีน่าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากสวย นิ้วมือเรียวยาวดีดเข้าหากันเบาๆ สามครั้ง *ฟรึบ!* ทันใดนั้น พื้นหินอ่อนขัดมันตรงหน้าพวกนักฆ่าก็กลายเป็นทะเลสาบหนามกุหลาบเวทมนตร์สีเลือดที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินอย่างฉับพลัน! นี่คือระบบป้องกันภัยขั้นสูงสุดที่เธอลงทุนใช้ 'คะแนนความมั่งคั่ง' ซื้อและติดตั้งไว้ทั่วคฤหาสน์หลังนี้โดยเฉพาะ เวทมนตร์พฤกษศาสตร์ผสานกลไกจักรกลโบราณตรึงข้อเท้าของนักฆ่าคนหนึ่งไว้แน่นจนเลือดสาดกระเซ็น เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ ดาบในมือของเขาตวัดฟันอากาศเพียงครั้งเดียว ปลายคมดาบก็จ่อเข้าที่ลำคอของนักฆ่าคนที่สองที่พยายามจะกระโดดข้ามหน้าต่างหนี ท่าทางเยือกเย็นและเด็ดขาดของท่านดยุกทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง "ใครส่งพวกแกมา? ลูเซียน... หรือว่าพวกสภาสูง?" เสียงของคาร์ลอสกดต่ำ ทรงอำนาจจนคนฟังต้องเข่าอ่อน นักฆ่าคนสุดท้ายที่รอดตัวจากการโจมตี กัดฟันกรอดด้วยความแค้น ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมจ้องมองเอลีน่าด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก "ฮ่าๆๆ... พวกแกคิดว่าชนะแล้วงั้นเหรอ? ต่อให้จับพวกเราได้ แต่จดหมายฉบับนั้น... นายท่านของข้าได้อ่านมัน และแผนการยึดครองอาณาจักรดอกไม้ทั้งหมดก็เริ่มขึ้นแล้ว ไม่มีทางหยุดยั้ง—" *ฉับ!* นักฆ่าคนนั้นกัดแคปซูลพิษที่ซ่อนไว้ในฟันกรามอย่างรวดเร็วก่อนที่คาร์ลอสจะทันได้เค้นความลับต่อ ร่างของเขาชักกระตุกและแน่นิ่งไปในพริบตา ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์ เอลีน่าสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้ลมหายใจของนักฆ่า สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วตัวพวกมัน จนกระทั่งสะดุดตากับรอยนูนใต้เสื้อคลุมของหัวหน้าที่ถูกคาร์ลอสจัดการไปก่อนหน้า มือเรียวยื่นไปหยิบวัตถุปริศนานั้นขึ้นมา มันคือซองจดหมายสีดำสนิทประทับตราครั่งรูป 'งูพันกุหลาบสีชาด' — ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของลูเซียน อดีตคู่หมั้นผู้มักใหญ่ใฝ่สูงที่เธอเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เอลีน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความเดือดดาลในอก ก่อนจะค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษเนื้อหนาด้านในออกมา กลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาทันทีที่กระดาษสัมผัสกับอากาศ ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังทีละบรรทัด หัวใจของเธอกระตุกวูบ *‘แผนการทำลายล้างอาณาจักรดอกไม้พันล้าน และการกวาดล้างสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดของเอลีน่า จะเสร็จสมบูรณ์ในคืนวันงานเลี้ยงเต้นรำฤดูใบไม้ผลิ โดยการร่วมมือกับองค์ชายรองเพื่อใส่ร้ายว่านางใช้มนตร์ดำ... และเมื่อถึงเวลานั้น หุบเขากลีบกุหลาบทั้งหมดจะตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว’* มือที่ถือจดหมายสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นความโกรธแค้นที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิง ลูเซียน... แกมันสารเลวเกินเยียวยาจริงๆ กล้าดียังไงถึงคิดจะมาแย่งชิงหยาดเหงื่อและอาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือ! "ว่าอย่างไรบ้างคะ เอลีน่า?" คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้ มือหนาวางลงบนไหล่บางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงให้แก่หญิงสาว ดวงตาคมกาลมองมาที่เธอลึกซึ้ง แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนิ่งขรึม เอลีน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่คาร์ลอสเคยเห็นมา รอยยิ้มของนางพญาผู้พร้อมจะแผดเผาคนทั้งอาณาจักรให้เป็นจุล "เขาอยากได้อาณาจักรดอกไม้ของฉันคืนนักใช่ไหมคะ?" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ในเมื่อเขาอุตส่าห์วางแผนมาดิบดีขนาดนี้... เราก็ควรจะ 'ต้อนรับ' เขาให้สมเกียรติในงานเลี้ยงเต้นรำที่จะถึงนี้หน่อยดีกว่าค่ะท่านดยุก" คาร์ลอสเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มตามความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว "ตามใจคุณเลยค่ะที่รัก... ว่าแต่คุณต้องการให้ฉันเตรียม 'กองกำลัง' รูปแบบไหนไปเซอร์ไพรส์เขาดีล่ะ?" เอลีน่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ ทันใดนั้นเอง... แสงไฟเวทมนตร์ระยิบระยับทั่วคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งในพริบตา และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว เสียงปรบมือเป็นจังหวะสามครั้งก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายเข้ามาในความมืด— *"อุ๊ย... ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกเธอหรือเปล่า เอลีน่าที่รัก?"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ!