ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เงาสะท้อนในดวงตาของเอลีน่าไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ลูเซียนคาดหวัง ตรงกันข้าม มันกลับพวกลงด้วยประกายระยิบระยับของความขบขัน ราวกับเธอกำลังมองดูตัวตลกที่พยายามจะเล่นละครปาหี่บนเวทีใหญ่ ทั้งที่เสื้อผ้าขาดวิ่นจนน่าเวทนา ความเงียบงันในโถงจัดเลี้ยงกึ่งเปิดโล่งยามค่ำคืนนี้ช่างเยียบเย็น เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ จากวงดนตรีด้านนอกราวกับเสียงกระซิบเยาะเย้ย ลูเซียนในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีที่ดูยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเร่งรีบเดินทาง ก้าวออกมาจากมุมมืดนั้นด้วยรอยยิ้มฝื่อนๆ ที่พยายามฝืนปั้นแต่งให้ดูมีเสน่ห์เหมือนครั้งเก่าก่อน แต่สำหรับเอลีน่าแล้ว มันช่างดูน่าสมเพชเสียจนเธอแทบไม่อยากปรายตาแล "เอลีน่า... ผมรู้ว่าคุณโกรธผม แต่เรื่องบางเรื่อง เราควรเคลียร์กันในฐานะคนที่เคย... สนิทกันไม่ใช่หรือครับ" ลูเซียนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีล้นเหลือเมื่อครั้งประกาศถอนหมั้น ถูกความจริงอันโหดร้ายของตลาดหุ้นและตัวเลขหนี้สินระดับพันล้านบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี เอลีน่ายังคงยืนนิ่ง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือลูกไม้สีขาวแตะอยู่ที่แก้วแชมเปญทรงสูง เธอไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาในทันที ปล่อยให้ความอึดอัดทำหน้าที่ทรมานจิตใจของอดีตคู่หมั้นผู้มักใหญ่ใฝ่สูงผู้นี้ต่ออีกสักนิด "คนสนิท?" เอลีน่าทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำเอาลูเซียนถึงกับสันหลังวาบ "ถ้าฉันจำไม่ผิด ลูเซียน มารكวิสหนุ่มผู้ปราดเปรื่อง เป็นคนประกาศกลางงานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลดยุกเมื่อสามเดือนก่อนไม่ใช่หรือคะ ว่าความสัมพันธ์ของเรา 'จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ' และฉันมันก็เป็นแค่ตัวถ่วงไร้ค่าที่เกาะแกะคุณไปวันๆ" คำพูดที่ย้อนเกล็ดอย่างไร้ความปรานีทำเอาใบหน้าของลูเซียนเผือดสีลงถนัดตา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตากวาดมองไปรอบกายเพื่อเช็คว่ามีแขกเหรื่อคนอื่นสนใจบทสนทนามืดมนนี้หรือไม่ แม้ว่าทุกคนจะรักษาระยะห่างด้วยมารยาททางสังคม แต่หูของพวกเขาก็ผึ่งรอฟังความฉิบหายของตระกูลฟوร์เดนที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองกันหมดแล้ว "สถานการณ์ตอนนั้นมันมีเหตุผลบีบบังคับ... เอลีน่า คุณก็รู้ว่าตระกูลโรสเวลต์ของผมกำลังเผชิญกับแรงกดดันทางการเมือง..." ลูเซียนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พยายามจะใช้สายตาอ้อนวอนที่เคยใช้หลอกลวงเธอในอดีตมาเรียกคะแนนความสงสาร "แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว อาณาจักรดอกไม้ 'การ์เดนเนีย' ของคุณ... กลิ่นหอมของกุหลาบอมตะพันธุ์ใหม่ที่ทำกำไรมหาศาลนั่น ถ้าเรามาร่วมมือกัน ตลาดดอกไม้ทั้งหมดในอาณาจักรนี้จะอยู่ใต้เท้าของเรา" ในที่สุด เอลีน่าก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามเย้ายวนแต่ทว่าอันตรายราวกับดอกไม้ที่มีพิษร้ายแรงเคลือบอยู่ "ร่วมมือกัน?" เธอยทคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสมเพชเวทนาฉายชัดเจน "ลูเซียนคะ คุณเอาสมองส่วนไหนคิดว่าคนที่ถูกคุณเหยียบย่ำจนจมดินในวันนั้น จะยอมยื่นมือมาช่วยดึงคุณขึ้นมาจากโคลนตมในวันนี้? หรือว่าวิกฤตการณ์ทางการเงินของบริษัทคุณมันทำให้สมองเสื่อม จนลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเซ็นอนุมัติให้ธนาคารอายัดบัญชีของตระกูลโรสเวลต์เมื่อสัปดาห์ก่อน?" ดวงตาของลูเซียนเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด ร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ด้วยมือที่มองไม่เห็น "ทะ... เป็นฝีมือคุณหรอ! คุณทำแบบนั้นได้ยังไง? ถึงคุณจะมีหุ้นส่วนในเครือข่ายการค้า แต่ตระกูลโรสเวลต์มีรากฐานมาเป็นร้อยปีนะ!" "รากฐานที่กำลังจะผุพังเพราะความโลภและความไร้ความสามารถของคุณเองต่างหากล่ะคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของดยุกคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเอลีน่าอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ มือหนาวางลงบนเอวคอดกิ่วของเธออย่างถือวิสาสะ แต่มันกลับเป็นการประกาศสิทธิ์ที่ชัดเจนและทรงพลังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ลูเซียนหน้าซีดเผือดลงไปอีกเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเข้มที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกของดยุกคาร์ลอส ผู้ชายคนนี้คืออำนาจที่แท้จริงในเขตชายแดน และการที่ดยุกหนุ่มหันมาสนับสนุนเอลีน่าอย่างเต็มตัว นั่นหมายความว่าตระกูลโรสเวลต์ไม่มีทางรอดพ้นจากความพินาศอย่างแน่นอน "ท่าน... ท่านดยุก..." ลูเซียนพยายามก้มหัวให้อย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ "นี่เป็นเรื่องธุรกิจระหว่างตระกูล..." "ธุรกิจเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "สำหรับฉัน สิ่งเดียวที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจตอนนี้ คือการกว้านซื้อที่ดินทั้งหมดที่ตระกูลโรสเวลต์จำนองไว้กับธนาคารกลาง ซึ่งโชคดีเหลือเกิน... ที่เอกสารสิทธิ์ชุดสุดท้ายเพิ่งจะมาถึงโต๊ะทำงานของฉันเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนี่เอง" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของลูเซียน เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงลงจนเกือบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง ความพยายามทั้งหมดในการมาเจรจาขอความช่วยเหลือในคืนนี้ เป็นเพียงการเดินเข้ามาให้พวกเขาเหยียบย่ำซ้ำเติมอย่างไร้ทางสู้เท่านั้นเอง "คุณ... พวกคุณมันปีศาจ!" ลูเซียนคำรามออกมาอย่างลืมตัว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น เอลีน่าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอปรุงขึ้นเองลอยแตะจมูกของชายหนุ่ม แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นอายของความตาย "จำคำพูดนี้เอาไว้ให้ดีนะคะ ลูเซียน" เอลีน่ากระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่หวานหยดแต่เย็นเยือกถึงกระดูกดำ "เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความบันเทิง... ที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณเท่านั้น" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนหรูในมือของเอลีน่าก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาปัดหน้าจอเบาๆ ภาพกราฟิกแสดงผลการเข้าซื้อกิจการบริษัทสิ่งทอของตระกูลโรสเวลต์ที่เสร็จสมบูรณ์ 100% ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับเสียงระบบAIแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่เพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ลูเซียนเบิกMตากว้างด้วยความสิ้นหวังขั้นสุดเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอของเธอชัดเจนเต็มสองตา... "ยินดีด้วยนะคะ คุณอดีตคู่หมั้น..." เอลีน่าแย้มยิ้มหวานหยดให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยประโยคพิฆาตที่ทำให้โลกทั้งใบของลูเซียนพังทลายลงในพริบตา "...ตอนนี้ บริษัทของคุณถูกประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!