มรดกที่เป็นแค่ที่ดินรกร้าง

เสียงหัวingเยาะเย้ยของลูเซียนยังคงก้องกังวานอยู่ในโถงต้อนรับหินอ่อนเย็นเฉียบ ขณะที่ฉันรับบัตรสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินมาถือไว้ในมืออย่างมั่นใจ—มั่นใจว่าเกมนี้ ฉันต่างหากที่เป็นผู้กุมชัยชนะแต่เพียงผู้เดียว "หวังว่าเศษซากที่ฉันใจดีแบ่งให้ จะช่วยให้เธอประทังชีวิตไปได้จนถึงสิ้นเดือนนะ เอลีน่า" ลูเซียนเหยียดยิ้มเยาะ ดวงตาคู่คมกวาดมองฉันด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูสุนัขข้างถนนที่เขี่ยทิ้ง เขากับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์คนใหม่เดินเคียงคู่กันออกไปจากคฤหาสน์หลังเก่า ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและกองเอกสารสิทธิ์มรดกที่ขึ้นรา ฉันก้มมองบัตรสีดำในมือ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างช้าๆ ช่างน่าขันสิ้นดีที่พวกเขากล้าขับไล่อดีต 'นางร้าย' ผู้กุมความลับระดับโครงสร้างเศรษฐกิจของอาณาจักรออกไปด้วยการแบ่งเศษสวะให้ แต่ใครจะสนกันล่ะ? ในเมื่อมรดกชิ้นสุดท้ายที่พวกเขายกให้ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม... แท้จริงแล้วคือเพชรเม็ดงามที่ยังไม่ได้เจียระไนต่างหากล่ะคะ ก้าวแรกที่ฉันผลักประตูไม้โอ๊กบานยักษ์ออกสู่เขตพื้นที่ด้านหลังของคฤหาสน์ ลมหายใจของฉันก็แทบสะดุด กลิ่นอับชื้นของดินแห้งแล้งและวัชพืชสูงท่วมหัวโชتเข้าปะทะจมูก ภาพเบื้องหน้าคือสวนหลังบ้านขนาดมหึมาที่กินพื้นที่นับสێไร่ ทว่ามันกลับแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวา ต้นไม้ใบหญ้าตายซากจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ดินแตกระแหงเป็นร่องลึกราวกับแผ่นดินต้องคำสาป ไม่มีแม้แต่เงาของดอกไม้สักดอกเดียว สมกับฉายา "ที่ดินรกรไร้ค่า" ที่ตระกูลเดิมตั้งใจมอบให้เป็นสถานประหารชีวิตทางอ้อมสำหรับฉัน "คิดจะให้ฉันอดตายคาטחงขยะรึไงนะ ลูเซียน นายมันตื้นเขินเสียจริง..." ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำลูบไล้ไปตามเสาหินผุกร่อนของเรือนกระจกที่พังทลาย สำหรับคนอื่น ที่นี่คือสุสานแห่งความสิ้นหวัง แต่สำหรับเอลีน่าคนนี้... ผู้ซึ่งมีความทรงจำจากโลกอนาคตและทักษะพฤกษศาสตร์ขั้นสูงสุดจากห้องแล็บลับ พื้นที่แห้งแล้งนับสێไร่นี้ ไม่ใช่ที่ดินรกร้างค่ะ แต่มันคือ "ขุมทรัพย์พันล้าน" ที่รอการปลุกให้ตื่นขึ้นต่างหาก! ฉันทรุดตัวลงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วมือสัมผัสกับผืนดินที่แห้งผาก หลับตาลงเพื่อสัมผัสถึงชีพจรของพลังงานเวทมนตร์ธาตุพฤกษาที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นดินลึก แม้จะเบาบางจนแทบสูญสลาย แต่มันก็ยังคงอยู่... พลังงานที่ถูกละเลยและทอดทิ้งมานานนับทศวรรษ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาที่คุ้นเคยดังขึ้น "คิดจะใช้มือเปล่าเนรมิตซากศพพวกนี้ให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างนั้นหรือครับ... คุณหนูตกอับ?" ฉันไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—ดยุกคาร์ลอส ผู้คุมกฎแห่งดินแดนชายแดน บุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและเกลียดชังความพ่ายแพ้ยิ่งกว่าสิ่งใด เขายืนกอดอกพิงซุ้มประตูที่ผุพัง สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองฉันด้วยความเย้ยหยันแกแกมสนใจ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากชายกระโปรงอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับเขาตรงๆ รอยยิ้มมั่นใจฉาบอยู่บนเรียวปากสวย "ท่านดยุกคาร์ลอสคะ ท่านเคยได้ยินคำว่า 'ดอกไม้ที่งดงามที่สุด มักเติบโตมาจากกองเลือดและโคลนตม' ไหมคะ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาทีละน้อย กลิ่นอายความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์พวยพุ่งออกมาจากตัวฉัน "ถ้าท่านไม่รีบถอยออกไปเสียก่อน... ระวังว่าอาณาจักรดอกไม้พันล้านแห่งนี้ จะทำให้ท่านต้องคุกเข่าขอซื้อในราคาที่แพงมหาศาลจนวันตายก็แล้วกันค่ะ" คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกราบมองสำรวจใบหน้าของฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับเพิ่งเคยเห็นฉันเป็นครั้งแรก มุมปากของท่านดยุกกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังสนุกสนาน "น่าสนใจดีนี่... งั้นฉันจะรอดูวันที่ดอกไม้ของเธอเบ่งบาน หรือไม่ก็วันที่เธอนอนตายอยู่บนดินแห้งๆ นี่ก็แล้วกัน" ขณะที่เรากำลังเผชิญหน้ากันด้วยกระแสไฟฟ้าทางสายตาที่เฉือดเฉือน ทันใดนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ติดตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลดยุกก็แหวกผ่านม่านหมอกยามสาย บินต่ำลงมาและทิ้งลมกรรโชกแรงจนเศษดินฟุ้งกระจาย ก่อนที่ร่างของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจะก้าวลงมาจากเครื่อง พร้อมกับเอกสารลับตราประทับหลวงที่สั่นคลอนทุกสิ่งในอาณาจักรนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางสู่ความฟินและสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ