ฟื้นขึ้นมาในที่ที่ไม่รู้จัก

"เซ็นชื่อลงในเอกสารเนรเทศนี้เสีย เอลีน่า... นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ตระกูลของข้าจะมอบให้เจ้าได้" น้ำเสียงเย็นชาของลูเซียนดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงที่โอ่อ่าแต่กลับหนาวเหน็บจนน่าสะอิดสะเอียน ฉันลืมตาขึ้น—ความรู้สึกแรกไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นความสากของกระดาษเนื้อหยาบใต้ปลายนิ้ว และกลิ่นอายของหมึกที่เปียกชื้น ฉันก้มมองมือขาวซีดที่กำลังถือปากกาขนนกอยู่ ปลายนิ้วนั้นสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณเดิมที่ยังตกค้างอยู่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ฉันที่เคยเป็นนักธุรกิจหญิงผู้กุมบังเหียนบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน กลับมานั่งอยู่กลางวงล้อมของคนที่พร้อมจะรุมทึ้งซากศพของฉันแบบนี้งั้นหรือ? "เงียบไปทำไมล่ะ? หรือเจ้ายังหวังว่าคำอ้อนวอนจะช่วยให้เจ้าไม่ต้องไปใช้ชีวิตเยี่ยงขอทานที่ชายแดนงั้นหรือ?" ลูเซียนเหยียดยิ้ม มุมปากของเขาโค้งขึ้นอย่างดูแคลน มือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่ของหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกาย—นางเอกตัวน้อยผู้แสนบริสุทธิ์ที่กำลังแสร้งทำเป็นเห็นใจฉัน ฉันเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง แววตาของฉันไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเอลีน่าคนเก่า แต่มันกลับฉายชัดด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ลูเซียนชะงักไปชั่วครู่ "ความเมตตาหรือคะ?" ฉันเอ่ยขึ้น เสียงของฉันแหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจที่ฉันเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ ฉันขยับรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ฉันเคยใช้ปิดดีลเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาล "หากนี่คือความเมตตา ท่านก็คงเป็นนักบุญที่ใจแคบที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรเชียวนะคะ ลูเซียน" ทั้งห้องโถงเงียบกริบราวกับถูกสาป ลูเซียนเบิกตากว้าง เขาไม่คุ้นเคยกับความนิ่งสงบที่น่าสะพรึงกลัวแบบนี้จากยัยคุณหนูจอมเอาแต่ใจคนนี้ "เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร..." "ไม่ต้องมาขึ้นเสียงใส่ข้า" ฉันขัดจังหวะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ในชุดเดรสที่ดูหม่นหมองแต่แววตาของฉันกลับแผ่รังสีแห่งอำนาจที่กดทับผู้คนรอบข้างให้ต้องก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว "ในเมื่อท่านต้องการให้ข้าไปชายแดนนัก ข้าก็จะไป... แต่จำเอาไว้ว่า การเนรเทศครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบของข้า แต่มันคือการ 'ถอนทุน' ของพวกท่านที่ทำกับข้าต่างหาก" ฉันสะบัดปากกาลงบนกระดาษอย่างหนักแน่น ลายเซ็นที่ตวัดลงไปนั้นสง่างามและเฉียบขาด ลูเซียนคว้าเอกสารไปอ่านด้วยความสะใจ แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังถืออยู่ ไม่ใช่แค่เอกสารเนรเทศ แต่มันคือบัตรผ่านทางที่จะทำให้ฉันได้เข้าถึง 'ขุมทรัพย์' ที่แท้จริงของตระกูลนี้ที่ซ่อนอยู่ในผืนดินรกร้างที่เขาหวังจะให้ฉันไปตาย "หวังว่าดินแดนดอกไม้พันล้านนั่นจะต้อนรับการมาของท่านดีพอสมควรนะ เอลีน่า" ลูเซียนพ่นลมหายใจอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ฉันมองตามหลังเขาไป แววตาของฉันเปลี่ยนเป็นประกายแห่งนักวางแผน ดอกไม้พันล้านงั้นหรือ? สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นที่กันดารไร้ค่า แต่สำหรับฉันที่อยู่ในโลกของพฤกษศาสตร์และกลยุทธ์การตลาด... นั่นคือบ่อทองที่ไม่มีใครมองเห็นต่างหาก "คอยดูก็แล้วกัน ว่าใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าอ้อนวอน" ฉันก้าวเดินออกจากห้องโถงนั้นโดยไม่หันกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตเก่า ทันทีที่เท้าก้าวพ้นประตูเหล็กบานยักษ์ รถคันหรูที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยแต่กลับมีตราสัญลักษณ์ของ 'กองกำลังพิทักษ์ชายแดน' ก็เคลื่อนเข้ามาจอดสนิทตรงหน้า กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของดยุกคาร์ลอส เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้อารมณ์ หากแต่ในมือของเขากลับถือ 'แบล็กการ์ด' ใบหนึ่งที่ประทับตราอาณาจักร ซึ่งฉันรู้ดีว่ามันคือสิทธิอำนาจในการเบิกจ่ายเงินมหาศาลที่ถูกลืมไว้ในบัญชีลับของตระกูล "ขึ้นรถเสีย เอลีน่า" เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ทว่า... "ข้าไม่ได้มารับท่านเพราะความสงสาร แต่มารับเพราะท่านเป็น 'คนเดียว' ที่ข้าต้องการให้ไปจัดการเรื่องสวนดอกไม้นั่น... หากท่านทำไม่ได้ ก็จงเตรียมตัวกลับไปเนรเทศที่คุกใต้ดินแทนซะ" เขายื่นบัตรใบนั้นมาให้ฉัน ดวงตาสีรัตติกาลของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ราวกับจะพยายามค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่งนี้... และในวินาทีที่ปลายนิ้วของฉันแตะลงบนบัตรเครดิตดำใบนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัว! [ติ๊ง! ระบบอาณาจักรพันล้านเริ่มทำงาน: ยินดีด้วย คุณได้รับสิทธิ์บริหารสวนดอกไม้ต้องสาป หากสามารถทำกำไรได้ถึงหนึ่งพันล้านในหนึ่งปี สถานะ 'นางร้าย' ของคุณจะถูกลบเลือน... และรางวัลแรกคือ พลังเวทพฤกษาขั้นสูงสุด!] ฉันรับบัตรมาถือไว้ มั่นใจว่าเกมนี้ฉันเป็นผู้กุมชัยชนะแต่เพียงผู้เดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความพลิกผันครั้งนี้กับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ