บทลงโทษของคนหัวดื้อ

ประโยคหน้าตายพร้อมรอยยิ้มมุมปากของประธานสภานักศึกษาหนุ่มยังคงลอยวนอยู่ในหัวของรันต์รวีจนถึงตอนนี้ รัน—นักศึกษาปีสามคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร—กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ร้านกาแฟหน้าคณะด้วยใบหน้าบึ้งตึง มือเรียวไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือรัว ๆ จนหน้าจอเกือบพังด้วยความหงุดหงิด "แกดูหน้ามันดิพิมพ์! นึกว่าพระเอกลิเกคณะนิติศาสตร์กลับชาติมาเกิด โคตรน่าหมั่นไส้เลยอ่ะ!" รันหันไปโวยวายใส่เพื่อนสนิทสาวสวยสุดแซ่บที่กำลังนั่งดูดชานมไข่มุกอย่างสบายใจ พิมพ์หัวเราะคิกคัก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วแซวว่า "เขาก็แค่แซวป่ะวะรัน หรือที่แกปีนรั้วหนีบ่อย ๆ เพราะคิดถึงเขาจริง ๆ ตามที่ท่านประธานว่า หื้ม?" "คิดถึงบ้านแกส-ิ!" รันแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวดี "ฉันแค่รีบเว้ย! งานโมเดลตึกคณะสถาปัตย์ไม่ใช่เล่น ๆ นะเว้ย จะให้มานั่งเดินเข้าประตูหน้าแล้วโดนตาแก่รปภ.บ่นหูชาทุกวัน ฉันยอมปีนรั้วดีกว่าโว้ย!" แต่ดูเหมือนความซวยจะมาเยือนเร็วกว่าที่คิด เพราะในขณะที่รันกำลังจะหยิบกระเป๋าเตรียมตัวโดดเรียนวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมที่น่าเบื่อ ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์มหาวิทยาลัยก็เด้งขึ้นมาหน้าจอขัดจังหวะเสียก่อน *[ระบบแจ้งเตือนสภานักศึกษา]: นักศึกษารันต์รวี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 3 กรุณารายงานตัวที่ห้องสภานักศึกษาหลังเลิกเรียนทันที หากมาสาย บทลงโทษจะถูกเพิ่มเป็นสองเท่า* *จาก: ธาม ธีรภัทร (ประธานสภานักศึกษา)* "เชี่ย..." รันสบถออกมาเบา ๆ ตาโตเท่าไข่ห่าน "ไอ้ประธานหน้าตาย! นี่มันใช้อำนาจมืดกลั่นแกล้งกันชัด ๆ!" "อุ๊ย แรงมากแม่" พิมพ์ทำหน้าตกใจปนขบขัน "สภาหรือค่ายทหารวะเนี่ย มีการสั่งทำทัณฑ์บนด้วย สู้เขานะเพื่อนรัก แกมันลูกเสือสถาปัตย์อยู่แล้ว อย่าไปยอมก้มหัวให้กฎระเบียบงี่เง่า!" แม้ปากจะบอกว่าไม่ยอม แต่ขาสองข้างของรันกลับก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องสภานักศึกษาตอนเวลาส and ห้ามน้าสิบห้าพอดีเป๊ะอย่างช่วยไม่ได้ บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบและเย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ มีเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ของชาอู่หลงและเสียงกระดาษพลิกเบา ๆ ของใครบางคน ก๊อก ๆ ๆ รันเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาหลุดรุุ่ยเนกไทเบี้ยวเล็กน้อยก้าวเข้ามาด้วยท่าทางกวน ๆ ตามสไตล์ "เรียกผมมามีอะไรครับ ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ? หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหวต้องเรียกมาดูหน้าใกล้ ๆ อีกรอบ?" รันเปิดฉากกวนประสาททันทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ก่อตัวขึ้นในอก ธามเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตานิ่งสนิทที่มองลอดแว่นกรอบใสทรงเหลี่ยมนั้นให้ความรู้สึกดุและทรงอำนาจจนคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะวางปากกาในมือลงช้า ๆ "ปากเก่งจังนะครับ..." ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความกดดันไว้ทุกพยางค์ "หวังว่าเวลาทำงานจริง ปากจะเก่งได้สักครึ่งของตอนเถียงผมนะ รันต์รวี" "ผมไม่ได้มาทำความสะอาดหรือมาเป็นเบ๊ใครนะเว้ย!" รันโวยวายทันทีเมื่อเห็นกองเอกสารสูงท่วมหัวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเล็กมุมห้อง "นี่มันอะไรเนี่ย? เอกสารงบประมาณกิจกรรมคณะปีที่แล้ว ทำไมฉันต้องมานั่งคัดแยกพวกนี้ด้วย!" "เพราะคุณทำผิดกฎมหาวิทยาลัย ข้อหาปีนรั้วหนีการตรวจสอบ และแสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อหน้าธารกำนัล" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรันช้า ๆ จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะโดยอัตโนมัติ "และโทษฐานที่เถียงผมไม่หยุด ผมเลยเพิ่มงานให้... แยกประเภทเอกสารทั้งหมดนี่ให้เสร็จภายในหกโมงเย็น ถ้าไม่เสร็จ พรุ่งนี้เราเจอกันใหม่หลังเลิกเรียน... ยาวไปจนถึงสิ้นเดือน" "ห๊ะ! สิ้นเดือนเลยเหรอ?!" รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขยับถอยจนสะโพชนิดชนกับขอบโต๊ะ ไอร้อนจากตัวของร่างสูงที่โน้มตัวลงมาใกล้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห "คุณแกล้งกันชัด ๆ เลยนี่หว่า!" "ผมไม่ได้แกล้ง... ผมกำลังอบรมสั่งสอนเด็กดื้อต่างหากล่ะครับ" ธามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "หรือว่า... คุณกลัวว่าจะทนอยู่ใกล้ผมสองต่อสองทุกวันไม่ไหวกันแน่ล่ะ หื้ม?" รันรู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ สมองที่เคยแล่นเร็วปรี๊ดตอนนี้กลับตื้อตันจนพูดไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่นด้วยความเคืองและ... ความเขินที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่ได้ มือบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธามกลับจับข้อมือนั้นไว้เบา ๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาทำเอารันแทบจะละลาย ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังเงียบงัดและอบอวลไปด้วยความอึดอัดชวนใจเต้นแรง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ประธานหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ อย่างขัดใจ ยอมผละตัวออกห่างช้า ๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ "ครับกรณ์... มีอะไร?" ธามกรอกเสียงทุ้มต่ำใส่ปลายสาย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตากลมโตของรันก็เหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสภานักศึกษาที่เปิดค้างไว้ เป็นหน้าต่างระบบกล้องวงจรปิดรอบมหาวิทยาลัย... และภาพที่ปรากฏอยู่บนจอนั้นทำเอารันเลือดขึ้นหน้าจนแทบกรี๊ด ภาพมุมสูงจากกล้องวงจรปิดบริเวณรั้วหลังคณะสถาปัตย์เมื่อช่วงบ่าย... ภาพชัดเจนระดับ HD ตอนที่รันกำลังถกกางเกงขึ้นแล้วปีนข้ามรั้วอย่างทุลักทุเล โดยมีเงาร่างสูงของใครบางคนยืนกอดอกอมยิ้มมองอยู่ใต้ต้นไม้เงียบ ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ! "ไอ้... ไอ้คนโรคจิต!" รันหันขวับไปมองหน้าธามที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ด้วยแววตาเอาเรื่อง "คุณแอบดูผมปีนรั้วตั้งนานแล้วใช่ไหม?! ทำไมไม่ห้ามวะ ปล่อยให้ผมปีนอยู่ได้ตั้งนาน!" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี "ก็คุณปีนสวยซะขนาดนั้น ใครจะกล้าขัดจังหวะความพยายามล่ะครับ?" "ไอ้...!" รันยังไม่ทันจะได้ด่ากราดยาว ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประตูห้องเปิดผางเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' รองประธานสภากะล่อนตัวพ่อที่เดินยิ้มร่าถือแฟ้มเอกสารเข้ามา แต่แล้วฝีเท้าของกรณ์ก็ต้องชะงักกงเมื่อเห็นสภาพของประธานหนุ่มกับนักศึกษาสถาปัตย์ตัวแสบที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น กรณ์กะพริบตาปริบ ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที "อุ๊ย... ขอโทษครับท่านประธาน ผมเข้ามาขัดจังหวะการ 'ลงทัณฑ์' อะไรแถวนี้หรือเปล่าเอ่ย พอดีผมเอาเอกสารงบประมาณมาส่ง... หรือว่าพวกคุณกำลังจะเคลียร์กันเรื่องอื่นอยู่?" "เงียบไปเลยนะกรณ์!" ธามดุเพื่อนสนิทเสียงเข้ม แม้ว่าใบหูข้างขวาจะเริ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัดจนปิดไม่มิด รันหันขวับกลับมามองหน้าธามที่ตอนนี้ยืนเงียบกริบ ปากเม้มแน่นเหมือนกำลังหาข้อแก้ตัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวเล็กทันที ในเมื่อโดนแกล้งก่อน รันก็ขอเอาคืนให้สะใจบ้างเถอะวะ! นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างรวดเร็ว พิมพ์ข้อความบางอย่างส่งตรงหาธามทันทีโดยไม่ลังเล แม้ว่าตัวจะยืนห่างกันไม่ถึงก้าว *[ข้อความแชตจากรันต์รวี]: นี่... ถ้าคิดจะจีบกันตรง ๆ ก็บอกซะดี ๆ ดิ ไม่เห็นต้องลงทุนใช้อำนาจสภามาบังคับให้มานั่งเฝ้าทุกวันเลยนี่ ประธานธามสุดหล่อ?* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือของธาม ประธานหนุ่มก้มลงมองหน้าจอช้า ๆ อ่านข้อความนั้นจบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทก็ช็อกค้างไปในทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ธามรีบเงยหน้าขึ้นมองรันที่กำลังยืนยิ้มกริ่มส่งสายตากวนประสาทกลับมาให้ ธามรีบร้อนใช้นิ้วโป้งรัวหน้าจอเพื่อจะกดยกเลิกข้อความและการกระทำทุกอย่าง แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจสีแดงดวงใหญ่แทนที่จะกดยกเลิกข้อความสารภาพกลาย ๆ นั้น! รันหัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ อย่างสะใจ "อุ๊ย! มือลั่นเหรอครับท่านประธาน? หรือว่าใจมันลั่นกันแน่?" ธามหน้าถอดสี ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาคมกริบที่เคยดุและคุมเกมได้ตลอดกลับสั่นไหวระริกด้วยความทำตัวไม่ถูกเป็นครั้งแรกในชีวิตการเป็นประธานสภานักศึกษา ห้องสภานักศึกษาที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับร้อนระอุขึ้นมาทันทีเมื่อธามก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่ไม่ได้มีความดุเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความจนมุมของคนที่กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กดื้ออย่างราบคาบ "อยากลองดีนักใช่ไหมครับ รันต์รวี?" ธามกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ ๆ ทำเอารันหยุดหายใจไปชั่วขณะ "งั้นคืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้กลับหอนอนก่อนเที่ยงคืนเลย!" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยน้องรันกับท่านประธานจอมเนี๊ยบนะคะ รักน้าาาา ❤️