แชตเดือดสะเทือนสภา

แป้นพิมพ์บลูทูธราคาแพงระยับในห้องสมาคมสภานักศึกษากำลังจะแหลกคามือของรันต์รวีอยู่รอมร่อค่ะ เสียงกระทบของปุ่มคีย์บอร์ดดังรัวเป็นชุดราวกับคนกำลังระบายความแค้นลงไปในโมเดลตึกระฟ้าสามสิบชั้นที่เขานั่งแก้มาตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนตอนนี้ปาเข้าไปห้าทุ่มครึ่งแล้ว หน้าจอแล็ปท็อปสว่างวาบสะท้อนใบหน้าบึ้งตึงของสถาปนิกฝึกหัดที่กำลังนั่งเคี้ยวกรอดด้วยความโมโห รันต์รวีสะบัดหน้าออกจากหน้าจอแบบแปลนโครงสร้างตึกสภาที่แก้รอบที่แปด แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาปลดล็อกด้วยความเร็วแสง นิ้วเรียวกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวพ่วงด้วยชื่อโปรไฟล์สุดเนี้ยบของประธานสภานักศึกษาตัวแสบที่เพิ่งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่เขาเมื่อตอนหัวค่ำ *“อยากลองดีนักใช่ไหมครับ รันต์รวี? งั้นคืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้กลับหอนอนก่อนเที่ยงคืนเลย!”* คำพูดทุ้มต่ำพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนที่จงใจเป่ารดต้นคอในตอนนั้น ยังคงวิ่งวนอยู่ในโสตประสาทจนรันต้องยกมือขึ้นมาลูบแขนตัวเองปัดความรู้สึกจั๊กจี้แปลก ๆ ออกไปให้พ้นทาง "ฮึ่ย! ประธานบ้า ประธานเผด็จการ ประธานหน้ามึน!" รันพึมพำงุบงิบคนเดียวในห้องสมาคมที่เงียบสงัด ปากบางคว่ำลงจนแทบจะผูกโบได้ ก่อนนิ้วเรียจะรัวพิมพ์ข้อความส่งตรงหาคู่กรณีทันทีแบบไม่กลัวเกรงอำนาจมืด **[รันต์รวีผู้เกรียงไกร]:** นี่! คุณธาม ประธานสภาผู้ทรงเกียรติ! เลิกใช้อำนาจมืดกักIขนานนี้ได้แล้วนะ! แบบแปลนโครงสร้างตึกกิจกรรมนิสิตเนี่ย ผมแก้ตามที่คุณคอมเมนต์มาจนตับไตไส้พุงจะหลุดออกมาอยู่แล้วนะเว้ย! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที สเตตัสใต้ชื่อของคู่สนทนาก็ขึ้นว่า *'กำลังพิมพ์...'* ชนิดที่เรียกว่านั่งเฝ้าหน้าจออยู่หรือไงกันนะ **[T.Teerapat]:** เรียกประธานให้มันเพราะกว่านี้หน่อยครับ คุณนักศึกษาปีสามคณะสถาปัตย์ แล้วก็... งานที่คุณแก้มาส่งน่ะ มันยังไม่ได้มาตรฐานความปลอดภัยตามข้อกำหนดมาตรา 14 ของมหาวิทยาลัย ถ้าไม่อยากแก้ใหม่หมดตั้งแต่ต้นจนรุ่งเช้า ก็ตั้งใจทำซะดี ๆ ครับ **[รันต์รวีผู้เกรียงไกร]:** (ส่งสติ๊กเกอร์หมาหน้ากวนประสาทแลบลิ้นใส่) มาตรฐานอะไรของคุณเล่า! ผมเรียนสถาปัตย์นะเว้ย ไม่ได้เรียนวิศวะโยธาที่จะต้องเอาคานมารับน้ำหนักเท่าตึกใบหยก! นี่มันตึกกิจกรรมตากลมชมวิวป่ะวะคุณประธาน! จะเอาเซฟโซนอะไรนักหนา ชีวิตคุณมีแต่ความเครียดหรือไง ถึงได้ชอบแกล้งคนอื่นเขาน่ะ ห๊ะ! รันพ่นลมหายใจฟืดฟาดใส่โทรศัพท์มือถือในมือ ดวงตากลมโตหรี่มองหน้าจอด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด จินตนาการไปถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้านิ่งสนิทและชอบทำตัวเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าหมั่นไส้คนนั้น เวลาโดนเขาเถียงกลับแบบนี้คงจะกำลังขมวดคิ้วยุ่งแน่ ๆ เลยล่ะสิ แต่แล้วการคาดเดaของรันก็เป็นจริง เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสติ๊กเกอร์หน้าเด็กผู้ชายทำแก่งป่อง **[T.Teerapat]:** ผมไม่ได้แกล้งครับ ผมกำลังปฏิบัติหน้าที่ในฐานะประธานสภาที่ต้องควบคุมดูแลการใช้งบประมาณและโครงสร้างพื้นฐานให้ปลอดภัยต่อนิสิตส่วนรวม... ส่วนเรื่องชีวิตผมจะมีแต่ความเครียดไหม อันนี้ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้... คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลาทำงานส่วนตัวนะ รันต์รวี **[รันต์รวีผู้เกรียงไกร]:** อ้าว! ไอบ้าประธาน! ใครกันแน่ที่สั่งให้ผมอยู่แก้แบบแปลนดึกดื่นแบบนี้ หน้าห้องสมาคมคุณก็ล็อกกุญแจไว้ตั้งแต่สองทุ่มครึ่งแล้วป่ะวะ! นี่คุณจงใจกักขังหน่วงเหนี่ยวผมชัด ๆ! ปล่อยผมออกไปนะเว้ย ผมจะกลับหอนอนไปกินมาม่าหมูสับ! รันพิมพ์ข้อความรัวเร็วด้วยความหัวร้อนจนนิ้วแทบพันกัน ความรู้สึกหงุดหงิดปนหมั่นไส้ตีรวนขึ้นมาในอกจนแก้มใสแดงก่ำด้วยความอินจัด ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำลอยเข้ามาซ้อนทับอีกครั้ง ตอนที่ธามเดินเข้ามาตรวจความเรียบร้อยแล้วโน้มใบหน้าลงมากระซิบใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่เจืออยู่กับกลิ่นกระดาษเอกสารสะอาด ๆ ในตอนนั้นทำเอาสติของรันกระเจิดกระเจิงจนเผลอพยักหน้ารับคำสั่งบ้า ๆ นั่นไปโดยไม่ทันตั้งตัว ให้ตายเถอะ! นี่เขากำลังแพ้ทางผู้ชายคนนี้อยู่เหรอเนี่ย? ไม่มีทางซะหรอก! โทรศัพท์ในมือสั่นครืดเบา ๆ ดึงรันกลับมาสู่โลกความเป็นจริง หน้าจอแสดงข้อความใหม่จากคนเดิม เพิ่มเติมคือความกวนประสาทที่ทวีคูณขึ้นไปอีกสเต็ป **[T.Teerapat]:** ผมไม่ได้กักขังครับ แค่ล็อกประตูตามเวลาทำการปกติของตึกสภา ส่วนกุญแจสำรอง... อยู่ที่กระเป๋าเสื้อสูทของผมตรงเก้าอี้โซฟาตัวนั้นไงครับ... ถ้าอยากกลับนัก ก็เดินมาหยิบเองสครับ รันชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ เขารีบหันขวับไปมองโซฟาหนังสีเข้มที่ตั้งอยู่มุมห้องสมาคมทันที บนพนักพิงโซฟามีเสื้อสูทสีดำสนิทของประธานสภานักศึกษาพาดอยู่จริง ๆ ด้วย! นี่แปลว่า... เจ้าบ้านั่นไม่ได้ขังเขาไว้ข้างนอก หรือไม่ได้ขังเขาไว้แบบไม่มีทางออก แต่จงใจทิ้งทางเลือกไว้ให้เขาเดินไปหยิบเองอย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมไอบ้านั่นถึงรู้ว่าเขานั่งมองหาทางรอดอยู่ฟะ! รันกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างชั่งใจ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อนึกถึงระยะห่างระหว่างโต๊ะทำงานกับโซฟาตัวนั้น ที่ต่อให้เดินช้าแค่ไหนก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบก้าว แต่บรรยากาศในห้องสมาคมตอนนี้มันเงียบเชียบเกินไป แถมยังมีเรื่องของ "ระยะประชิด" จากเหตุการณ์ก่อนหน้าคอยตามหลอกหลอน **[รันต์รวีผู้เกรียงไกร]:** เออ! เก่งมากนักนะประธาน! ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะเอาแบบแปลนนี้ไปแปะประจานหน้าบอร์ดสภาให้ดูความเนี๊ยบของคุณเลยคอยดู! รันพิมพ์ขู่กลับไปอย่างคนฟอร์มจัด แม้ในใจจะเริ่มหวั่น ๆ กับสายตาคมกริบของอีกฝ่ายที่จะต้องเจอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้วก็ตาม เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับ ๆ เดินตรงไปยังมุมห้องที่มีเสื้อสูทตัวเก่งพาดอยู่ ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวกำลังจะเอื้อมไปแตะกระเป๋าเสื้อสูทเพื่อหากุญแจสำรองตามที่อีกฝ่ายบอก เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่ทำให้รันต้องแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน **[T.Teerapat]:** ไม่ต้องเดินมาหาหรอกครับ... เพราะตอนนี้ ผมยืนอยู่ข้างหลังคุณแล้ว สิ้นสุดข้อความนั้น ลมหายใจอุ่นร้อนคุ้นเคยก็เป่ารดลงที่ต้นคออีกครั้ง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่เอื้อมจากด้านหลังมาคว้าข้อมือของเขาไว้เบา ๆ ไม่ให้ขยับหนีไปไหน เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ทำเอาสติของรันหลุดลอยไปถึงดาวอังคาร "บอกแล้วไงครับ... ว่าคืนนี้ คุณไม่ได้กลับง่าย ๆ หรอก รันต์รวี" รันต์รวีเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกดของประธานหนุ่มจอมเผด็จการที่กำลังโน้มตัวลงมาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่ง... ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มใสไปเพียงนิดเดียว —----------------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาปูเสื่อรอความโบ๊ะบ๊ะและเคมีชวนจิกหมอนของพี่ธามกับน้องรันนะคะ รักกกก! ❤️