เชฟมือทองโชว์เหนือ

เสียงทุบประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมาให้ได้ พร้อมกับเสียงแหลมสูงปรี๊ดของป้าสายหยุดที่แผดทะลุความมืดเข้ามาในห้องครัว ราวกับผีเปรตที่หิวโหยส่วนแบ่งจากกองมรดก "เปิดประตูเดี๋ยวนี้แม่ลินิน! หล่อนคิดเหلامว่าซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังนี้แล้วจะหนีพ้นความจริงหรือไง! ที่ดินแปลงนี้เป็นของตระกูลเรา ปู่ย่าตายายสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ หล่อนเป็นแค่หลานนอกไส้ที่พ่อแม่ตายจากไปไม่มีหัวนอนปลายเท้า มีสิทธิ์อะไรมาฮุบไว้คนเดียว!" ลินินวางมีดทำครัวสเตนเลสสตีลลงบนเขียงไม้ไผ่หนาอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบไม้ดัง 'กริ๊ก' เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอกที่จะกลบเสียงโวยวายภายนอกได้ชั่วขณะ ใบหน้าเรียוสวยของเชฟสาวระดับมิชลินไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาสคมืดสนิทสะท้อนแสงไฟสีส้มอุ่นจากเตาถ่าน เธอปรายตามองเงาร่างหลายสายที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้า—พวกชาวบ้านรับจ้างที่ถูกป้าสายหยุดจ้างมาด้วยเงินไม่กี่บาท พร้อมท่อนไม้และเสียมในมือ "ใจเย็นๆ ก่อนสครับคุณป้า..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของพันตรีธนาดังขึ้นจากมุมมืด เขาเพิ่งก้าวเท้าออกจากห้องเก็บฟืน ในมือถือท่อนไม้ขนาดพอเหมาะสำหรับผ่าฟืน แต่กิริยาท่าทางกลับผ่อนคลายราวกับกำลังออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยแผลเป็นจากสนามรบที่ขับเน้นความน่าเกรงขาม ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนที่ล้อมบ้านไว้ทั้งหมด "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ชาวบ้านร้านตลาดเขาหลับיםนอนกันหมด การที่พวกท่านยกพวกถือไม้ถือมือมาบุกรุกเคหสถานยามวิกาลแบบนี้... ผมเกรงว่ามันจะไม่ใช่แค่เรื่องฟ้องร้องทางแพ่งนะครับ แต่มันคือคดีอาญาข้อหาบุกรุกยามวิกาล มีโทษจำคุกและปรับไม่น้อยเลยทีเดียว" ป้าสายหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากอดีตนายทหารหนุ่ม แต่ความโลภและความมั่นใจว่ามีพวกมากกว่าก็ทำให้เธอกัดฟันกรอด แผดเสียงสู้กลับทันที "ไอ้ธนา! แกมันก็แค่คนนอกที่เข้ามาเกาะผู้หญิงกิน! อย่ามาทำเป็นอวดเบ่งแถวนี้ ที่นี่ไม่มีธุระอะไรของแก หลบไป! ไม่งั้นฉันจะให้พวกผู้ชายพังประตูเข้าไปลากคออีเด็กนี่ออกมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง!" ภายในครัว ลินินถอนหายใจเบาๆ เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเย็นชา "ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเถอะครับธนา..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวาน "ในเมื่อพวกเขากลôอุตส่าห์เดินเท้าฝ่าความหนาวเย็นมาถึงนี่ทั้งที... เราในฐานะเจ้าบ้านที่ดี จะไม่ต้อนรับขับสู้ด้วยของว่างยามดึกสักหน่อย ก็คงจะเสียชื่อเชฟหมด" พันตรีธนาหันมามองภรรยาทางพฤตินัยแวบหนึ่ง นัยน์ตาคู่นคมฉายแววเอ็นดูและรู้ทันในเสี้ยววินาที รอยยิ้มมุมปากของภรรยาตัวน้อยของเขาแบบนี้... หมายความว่ากำลังจะมีใครบางคน "ซวย" ชนิดที่ลืมไม่ลงอย่างแน่นอน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พยักหน้ารับ "ตามใจคุณครับ อยากให้ผมช่วยหั่นอะไร หรืออยากได้วัตถุดิบอะไรเพิ่มไหม" "ไม่ต้องครับ แค่กันไม่ให้พวกเขาก้าวล้ำเข้ามาเกินธรณีประตูห้องครัวก็พอ ที่เหลือ... ให้เป็นหน้าที่ของกลิ่นหอมและการแสดงโชว์เหนือของผมเอง" ลินินหมุนตัวกลับไปหาโต๊ะเตรียมอาหาร มิติลับในห้วงความคิดสั่นไหววูบ วัตถุดิบชั้นเลิศที่เก็บเกี่ยวสดๆ จากแปลงเกษตรอินทรีย์ที่รดด้วยน้ำทิพย์แห่งสรวงสวรรค์ถูกดึงออกมาในพริบตา—เนื้อหมูสามชั้นวากิวบ้านไร่ที่แทรกไขมันลายหินอ่อนสวยงามราวกับงานศิลปะ, เห็ดป่าหายากที่เพิ่งดอกเห็ดบานรับน้ำค้างยามค่ำ, และพริกไทยดำกลิ่นหอมฉุนจากสวนหลังบ้าน ประตูห้องครัวถูกถีบจนเปิดผางเสียงดังสนั่น ป้าสายหยุดพุ่งพรวดเข้ามาเป็นคนแรก ตามด้วยชายฉกรรจ์อีกสามคนที่ถือท่อนไม้ ใบหน้าของแต่ละคนบิดเบี้ยวด้วยความฮึกเหิมและกลิ่นเหล้าขาวที่โชยคละคลุ้ง "คิดจะหนีงั้น... อุ๊บ!" ป้าสายหยุดที่อ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อ ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอทันที เมื่อกลิ่นหอมลึกล้ำ ชวนน้ำลายสออย่างรุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างจัง กลิ่นหอมของซีיוอิ๊วดำโบราณที่เคี่ยวกับน้ำตาลอ้อยเคี่ยวจนเหนียวข้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมฉุนของกระเทียมไทยทุบแตกและพริกไทยดำคั่วสดใหม่ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณความหิวโหยในตัวมนุษย์ให้ตื่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งจนสมองส่วนเหตุผลแทบจะหลุดลอย ชายฉกรรจ์ที่ถือท่อนไม้ด้านหลังถึงกับชะงัก ฝ่ามือที่กำท่อนไม้แน่นเริ่มคลายออกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาหลายคู่มองตรงไปยังกระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาถ่านที่ลินินกำลังยืนปรุงด้วยความคล่องแคล่ว "นี่... นี่มันกลิ่นอะไรวะ?" หนึ่งในชาวบ้านรับจ้างกระซิบถามเพื่อนด้วยเสียงสั่นพร่า กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ ท้องของเขา ส่งเสียงโครกคราออกมาดังลั่นท่ามกลางความเงียบที่ถูกแทนที่ด้วยความตะลึงงัน ลินินไม่ได้สนใจผู้บุกรุกเหล่านั้นแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดของเธออยู่ที่กระทะตรงหน้า มือขาวผ่องจับด้ามกระทะเหล็กยกขึ้นเหวี่ยงอย่างมั่น and ทะมัดทะแมง เปลวไฟสีส้มพวยพุ่งขึ้นเลียก้นกระทะส่งเสียง 'ฟู่' ดังสนั่น เนื้อหมูสามชั้นที่ถูกเคี่ยวจนหนังนุ่มละมุนลิ้นเคลือบด้วยซอสสีอำพันเข้มข้น สะท้อนประกายวับวับวาววับ ชวนให้รู้สึกว่านี่คืออาหารจากภัตตาคารหรูระดับสามดาวมิชลิน ไม่ใช่เศษอาหารในบ้านสวนบ้านนอกอย่างที่ป้าสายหยุดคอยดูถูก "หอม... หอมชะมัด..." ป้าสายหยุดเผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง ลืมเรื่องโฉนดที่ดิน ลืมเรื่องการมาทวงหนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปชั่วขณะ สมองของยายแก่จอมโลภถูกครอบงำด้วยภาพของชิ้นเนื้อสามชั้นฉ่ำซอสที่กำลังส่งควันกรุ่นยั่วยวน ลินินตักหมูสามชั้นตุ๋นพริกไทยดำลงใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามอย่างประณีต ตกแต่งด้วยผักชีสดสีเขียวขจีและพริกชี้ฟ้าแดงซอยเพิ่มสีสัน ตัดด้วยซอสงวดเข้มข้นที่ราดลงไปด้านบนจนเกิดเสียง 'ฉ่า' เล็กน้อย พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวหอมมะลิใหม่ปลอมปนด้วยความหอมหวานเฉพาะตัว เธอวางจานอาหารลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทุกอณูอากาศ จนแม้แต่พันตรีธนายังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แขกไม่ได้รับเชิญทุกท่าน..." ลินินเงยหน้าขึ้น สบตากับป้าสายหยุดด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายท้าทาย "ดึกดื่นป่านนี้ เดินทางมาเหนื่อยๆ คงหิวกันสินะครับ? เชิญชิมฝีมือเชฟมือทองคนนี้ดูก่อนสครับ... ถ้ากินแล้วคิดว่าที่ดินแปลงนี้เป็นของพวกท่านจริงๆ ค่อยคุยกันต่อ" ป้าสายหยุดกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือที่สั่นเทาเอื้อมออกไปคว้าช้อนโดยไม่รู้ตัว สมองถูกความหอมเย้ายวนครอบงำจนหมดสิ้น แต่ในเสี้ยววินาทีที่ช้อนกำลังจะตักเนื้อหมูเข้าปากนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่ส่องกราดเข้ามาทางหน้าต่าง "ใครวะ! กล้าดียังไงมาบุกรุกบ้านผู้กองธนา! ล้อมไว้ให้หมด อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของ 'ผู้ใหญ่บ้าน' และกลุ่มชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้านที่ถือกระบองครบมือดังขึ้นขัดจังหวะ ป้าสายหยุดสะดุ้งสุดตัว ช้อนในมือร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง! แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ไม่ใช่การมาถึงของชุดรักษาความปลอดภัย... หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพงระยับ ที่ก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ดวงตาคมกปาวกวาดมองป้าสายหยุดและพวกพ้องด้วยแววตาดุจพญายมราช "บังAอาจนักนะ..." ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "กล้าดีอย่างไร ถึงมารังควาน 'นายหญิง' แห่งตระกูลเรา... และว่าที่คู่หมั้นของท่านประธานกลุ่มบริษัทนำเข้าวัตถุดิบอาหารระดับประเทศอย่างฉัน!" ———————————— ✨ ฟาร์มเมอร์สุขใจขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนตอนที่ 6 นี้ด้วยใจจริงนะครับ!