ตลาดนัดเปิดตัว

“ไอ้หนุ่ม! อย่ามาทำเป็นปากดี ใครจะไปเชื่อว่านังเด็กกำพร้าบ้านแตกอย่างมันจะมีปัญญาคว้าคนอย่างแกได้! แกก็แค่เด็กรับจ้างที่มันจ้างมาแสดงละครตบตาชาวบ้านใช่ไหม?” เสียงแหลมสูงของคุณป้าสายหยุดแผดลั่นไปทั่วบริเวณตลาดนัดชุมชน นางชี้หน้าพันตรีธนาด้วยนิ้วที่สั่นเทาด้วยความโกรธจัด ขณะที่ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันหยุดชะงักเพื่อรอดูความบันเทิง ลินินยืนนิ่งอยู่หลังแผงไม้ไผ่ที่วางเรียงรายด้วยตะกร้าผักออร์แกนิกและขวดซอสปรุงรสสูตรลับ แววตาของเธอไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงแค่หยิบผ้ากันเปื้อนมาเช็ดมือเบาๆ แล้วขยับยิ้มที่มุมปาก “ป้าสายหยุดครับ” ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัด “แทนที่จะมาโวยวายเรื่องคนอื่น สู้เอาเวลาไปนับเงินในกระเป๋าของป้าดูดีไหมครับว่ามีพอจะจ่ายค่าเช่าแผงหรือเปล่า หรือว่าอยากจะให้ผมประกาศให้ทุกคนรู้ว่าที่ดินแปลงนี้ป้าพยายามขายทอดตลาดไปกี่รอบแล้ว ทั้งที่ไม่ใช่เจ้าของโดยชอบธรรม?” “นังเด็กปากดี! แกมันก็เหมือนแม่แก ไม่เคยเห็นหัวใคร!” สายหยุดพุ่งตัวจะเข้ามาประชิด แต่ร่างสูงใหญ่ของธนาก้าวมายืนขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก สายตาคมกริบของอดีตนายทหารแผ่รังสีคุกคามจนอีกฝ่ายชะงักกึก “ผมว่าป้าควรกลับไปพักผ่อนนะครับ” ธนาเอ่ยเสียงต่ำทุ้มแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “เพราะถ้าผมโมโหขึ้นมาจริงๆ การที่ป้าต้องไปยืนแก้ตัวกับตำรวจเรื่องข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทบุคคลระดับประธานบริษัทนำเข้าวัตถุดิบรายใหญ่… ผมเกรงว่ามันจะไม่คุ้มกับเงินไม่กี่บาทที่ป้าพยายามจะมาไถจากคนของผม” คำว่า ‘คนของผม’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเป็นเจ้าของ ทำเอาลินินใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เธอหันไปมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนปักหลักปกป้องเธออย่างไม่มีวันถอย เมื่อความวุ่นวายจางลง ตลาดนัดเช้านี้ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ลินินเริ่มเปิดตัวสินค้าด้วยการแกะฝาขวดซอสสูตรพิเศษที่เธอนำมาจากมิติลับ กลิ่นหอมฟุ้งของสมุนไพรสดผสานกับความหวานละมุนจากผลไม้ป่าโชยไปไกลจนคนเดินตลาดเริ่มหยุดมอง “นั่นกลิ่นอะไรน่ะ หอมจนน้ำลายสอเลย!” ลูกค้าคนหนึ่งอุทาน ลินินยิ้มรับก่อนจะเริ่มบรรยายสรรพคุณด้วยความมั่นใจ “นี่คือซอสปรุงรสอเนกประสงค์จากวัตถุดิบในไร่ครับ ไม่ใส่สารกันบูด ไม่ชูรส แต่รับรองว่าจานไหนที่มีซอสนี้ไปเป็นส่วนประกอบ จะกลายเป็นเมนูระดับเหลาแน่นอนครับ” ในขณะที่ลินินกำลังง่วนอยู่กับการตักชิมให้ลูกค้า ธนาก็ไม่ได้อยู่เฉย เขากลายเป็นพนักงานขายดีเด่นที่คอยช่วยหยิบจับและตอบคำถามอย่างกระตือรือร้น ทุกครั้งที่คนถามราคา ธนาจะชิงพูดก่อนเสมอ “หยิบไปเลยครับ ไม่ต้องดูราคา ผมเหมาหมดนี่ทั้งแผงถือเป็นค่าเปิดตลาดให้ว่าที่คู่หมั้นผมเอง” “เฮ้ย คุณธนา! ผมจะซื้อไปทำกับข้าวให้เมียทานบ้าง คุณเหมาไปหมดแบบนี้คนอื่นเขาก็ไม่ได้ทานสิครับ!” เสียงชาวบ้านท้วงขึ้นอย่างเสียดาย ธนาหันไปยิ้มให้ชาวบ้านอย่างอารมณ์ดี “งั้นผมแบ่งให้ก็ได้ครับ แต่ต้องสัญญาว่าจะทำแล้วอร่อยเหมือนที่ลินินเขาทำนะ” การค้าขายดำเนินไปอย่างรวดเร็วเกินคาด ผักสดกรอบและซอสสูตรลับถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงแผงภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ลินินมองยอดเงินในบัญชีที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความพึงพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มกว้างกว่าตัวเลข คือความรู้สึกอุ่นวาบที่ได้รับจากชายหนุ่มข้างกาย ตกเย็น หลังจากเก็บแผงเรียบร้อย ทั้งคู่กลับมาที่ไร่ในบรรยากาศยามโพล้เพล้ ธนาเดินตามลินินต้อยๆ เข้ามาในครัวขณะที่เธอกำลังเตรียมมื้อค่ำ “วันนี้คุณช่วยผมไว้เยอะเลยนะ” ลินินพูดพลางหั่นผักอย่างคล่องแคล่ว “ผมไม่ได้ช่วย แต่ผมแค่ทำหน้าที่ของคนที่จะมาเป็น ‘คู่หมั้น’ ของคุณ” ธนาขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวเขา “แล้วพรุ่งนี้ เราจะทำอะไรขายกันดีครับ?” ลินินวางมีดลง หันไปสบตากับเขา แววตาของเธอเริ่มมีความหวัง “พรุ่งนี้ผมว่าจะเปิดตัวเมนูใหม่ที่ใช้ของป่าในมิติลับครับ แต่ว่า... ผมยังขาดวัตถุดิบสำคัญอยู่อย่างหนึ่ง” “บอกมาเลยครับ อะไรที่แพงที่สุด หายากที่สุด หรือต้องไปบุกป่าฝ่าดงที่ไหนเพื่อเอามาให้คุณ ผมจัดให้ได้หมด” ธนาเอ่ยอย่างหนักแน่นด้วยสายตาที่คลั่งรักจนลินินต้องหลบตาเขิน “คือ... ดอกไม้กินได้พันธุ์หายากในหุบเขาหลังไร่ครับ แต่ผมเกรงว่ามันจะอันตรายไปหน่อย...” ธนาไม่รอฟังจนจบ เขาคว้ามือเธอมากุมไว้เบาๆ “ถ้าคุณต้องการ ผมก็จะไปเอามาให้ ต่อให้หุบเขานั้นจะมีตำนานเรื่อง ‘เงาปีศาจ’ อย่างที่ชาวบ้านเล่าขานกัน ผมก็ไม่กลัวหรอกครับ” ทว่าในวินาทีที่ธนาพูดจบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงพร้อมกับเสียงของชายปริศนาที่ตะโกนเข้ามาว่า “คุณธนา! คุณลินิน! รีบออกมาดูเถอะครับ! ที่แปลงผักหลังไร่... มันมีอะไรบางอย่างที่ชาวบ้านไม่ควรเห็น!” ทั้งคู่รีบวิ่งออกไปที่ระเบียงมองลงไปยังแปลงผักห่างไกล แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นกลุ่มควันประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากผืนดินจุดที่ควรจะเป็นเขตหวงห้าม และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาร่างของหญิงชราคนหนึ่งที่ยืนถือมีดอาคมท่ามกลางกลุ่มควันนั้น... นางคือคนที่ทุกคนคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ลินินหน้าถอดสี มือสั่นเทาขณะกำชายเสื้อธนาแน่น “นั่นมัน... ป้าสายหยุดตัวจริงหรือนั่น?” ธนาหน้าเครียดจัด ก้าวมาบังหน้าลินินทันที “ไม่ใช่... นี่มันไม่ใช่เรื่องของญาติพี่น้องธรรมดาแล้วลินิน บางที... เรื่องที่ดินผืนนี้อาจมีความลับที่ดำมืดกว่าที่เราคิดไว้มาก” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอนะครับ!