ชุดราตรีกับสายตาหวง

กลิ่นอายของน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงระยับคละคลุ้งปะปนไปกับเสียงหัวเราะรื่นเริงในงานกาล่าดินการ์ดการกุศลคืนนี้ แต่สำหรับวรินทร์แล้ว บรรยากาศรอบตัวกลับน่าเบื่อหน่ายจนแทบอยากจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงทรงโดมกระจกนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อสายตาคู่คมของเธอบังเอิญกวาดไปเห็นว่า... ร่างระหงในชุดราตรีผ้าซาตินสีมรกตยาวลากพื้น ที่กำลังยืนถือแก้วแชมเปญพูดคุยอยู่กับกลุ่มนักลงทุนหนุ่มหล่อไฟแรงตรงมุมฮอลล์นั้น กลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของคนค่อนห้องไปเสียแล้ว รินรดาในคืนนี้ช่าง... อันตรายต่อหัวใจคนมองเสียเหลือเกิน ชุดราตรีผ้าซาตินเนื้อเงางามทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน ดีไซน์เปิดไหล่กว้างเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและลาดไหล่กลมกลึงราวกับประติมากรรมชั้นยอด ทุึกย่างก้าวที่เธอนอบน้อมยิ้มแย้มและสบตากับคู่สนทนา ไม่เพียงแต่สะกดสายตาผู้ชายในงานให้เคลิบเคลิ้ม แต่ยังรวมถึงผู้หญิงหลายคนที่มองด้วยความอิจฉาริษยา และนั่น... ทำให้เส้นความอดทนบางๆ ในใจของนักธุรกิจสาวมาดนิ่งอย่างวรินทร์ขาดผึ่งลงอย่างเงียบเชียบ "คุณวรินทร์คะ ทางโปรเจกต์รีสอร์ตที่ภูเก็ต..." เสียงของนักธุรกิจอาวุโสคนหนึ่งดังขึ้นข้างกาย แต่ดูเหมือนเวลานี้สติสัมปชัญญะของวรินทร์จะไม่ได้อยู่ตรงตัวเลขงบประมาณหลายร้อยล้านตรงหน้าเลยสักนิด "ขอตัวสักครู่นะคะ..." วรินทร์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นเฉียบจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง เธอวางแก้วเครื่องดื่มลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านพอดี ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินตรงไปยังเป้าหมายด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่นและแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ภายใน ในขณะเดียวกัน รินรดากกำลังแย้มยิ้มรับคำชมจากประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่เอ่ยชมเรื่องไหวพริบในการเจรจาธุรกิจเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาคู่หนึ่งที่กำลังพุ่งตรงมายังเธอราวกับลูกศรอาบยาพิษ จนกระทั่ง... "ขอโทษนะคะ..." น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา วรินทร์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับนักลงทุนหนุ่มคนนั้นอย่างแนบเนียนแต่เด็ดขาด มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำเอื้อมไปโอบกระชับรอบเอวคอดของคนตัวเล็กกว่าไว้โดยอัติโนมัติ แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้รินรดาต้องขยับกายเข้าไปชิดติดกับแผ่นอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลุ่มนักลงทุนพากันชะงักและยิ้มเจื่อนให้อย่างเกรงใจ เมื่อพบว่าผู้มาใหม่คือใคร "อ้าว คุณวรินทร์... พอดีเรากำลังคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กันอยู่ค่ะ" รินรดาช้อนสายตาขึ้นมองคนมาใหม่ รอยยิ้มพรายที่แต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มสีพีชนั้นดูเย้าหยวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับราวกับรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร "คุยกันนานเกินไปแล้วค่ะ..." วรินทร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ต่ำจนได้ยินกันแค่สองคน ใบหน้าสวยคมนิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยกราดมองไปยังชายหนุ่มคู่สนทนาก่อนหน้านี้ด้วยแววตาตำหนิอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อีกอย่าง ชุดที่คุณใส่อยู่... มันดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่สำหรับการเดินไปมาในงานที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้นะคะ" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้มมองชุดราตรีผ้าซาตินสีมรกตที่ตนเองสวมใส่อย่างพิจารณา "ไม่เรียบร้อยตรงไหนคะ? ดีไซเนอร์ระดับโลกเป็นคนตัดเย็บให้ฉันกับมือเชียวนะคะคุณวรินทร์ หรือว่า..." เธอจงใจเว้นจังหวะ ลากเสียงยาวอย่างหยอกเย้า พร้อมกับขยับตัวเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย "คุณแค่วิตกจริตกลัวว่าจะมีใครมองฉันเกินความจำเป็นกันแน่คะ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนเกือบจะเรียกว่ารู้ทัน ทำให้วรินทร์เผลอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาที่พวงแก้มเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาฟอร์มมาดนิ่งเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน "ฉันไม่ได้วิตกจริตค่ะ..." วรินทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง มือที่โอบเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้นจนแทบจะฝังปลายนิ้วลงไปบนเนื้อผ้า "แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมามองของๆ ฉันด้วยสายตาโลภ แบบนั้น ต่างหาก" "ของๆ คุณเหรอคะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันไปอยู่ในสต็อกของสะสมของคุณ?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความอวดดี รินรดาชอบเหลือเกินเวลาที่ได้เห็นคนมาดนิ่งอย่างวรินทร์สูเสียอาการ เพราะมันคือหลักฐานชั้นดีว่าภายใต้เกราะน้ำแข็งที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น มีหัวใจที่กำลังเต้นแรงเพราะเธอซ่อนอยู่ ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังยืนประจันหน้ากันด้วยสายตาที่ฟาดฟันและสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป ทันใดนั้นเอง... "วรินทร์คะ! อยู่นี่เองเหรอ หาตั้งนานแน่ะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดังแทรกบรรยากาศสีชมพูอมเทาให้แตกกระเจิง ร่างของพราวฟ้าในชุดราตรีสีขาวปักเลื่อมระยับก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ ทั้งสองคน ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มอ่อนหวานที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตากลมโตคู่เดิมทอดมองมาที่วรินทร์ด้วยความคุ้นเคยสนิทสนม รินรดาหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลัน เธอยังไม่ทันได้ถอยตัวออกจากการโอบกอดของวรินทร์ พราวฟ้าก็เอื้อมมือมาแตะที่แขนของวรินทร์อย่างถือวิสาสะ "พอดีพราวเพิ่งคุยกับคุณพ่อเรื่องโปรเจกต์ร่วมทุนเสร็จค่ะ เลยอยากชวนคุณวรินทร์ไปทักทายแขกผู้ใหญ่ทางโน้นหน่อย..." พราวฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน โดยจงใจปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเหนือกว่าเล็กน้อย วรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดระลอกใหม่พุ่งขึ้นมาแทนที่ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่ เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนนั้นเพื่อสะบัดตัวหนี แต่ทว่า... ก่อนที่วรินทร์จะได้เอ่ยคำใดออกมา รินรดากลับเป็นฝ่ายขยับตัวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างนิ่มนวล รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกสวมทับด้วยหน้ากากของความห่างเหินและสุภาพเรียบร้อยทันที "ตามสบายเลยนะคะคุณวรินทร์ ดูท่าทางคุณพราวฟ้าจะมีเรื่องสำคัญคุยกับคุณเยอะแยะเลยนี่คะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสาวสังคมผู้แสนดีที่รู้จักกาลเทศะทุกกระเบียดนิ้ว เธอปัดมือของวรินทร์ที่โอบเอวเธออยู่ออกอย่างแผ่วเบาด้วยรอยยิ้ม "ฉันขอตัวไปดื่มแชมเปญเงียบๆ คนเดียวก่อนดีกว่าค่ะ เชิญตามสบายนะคะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอฟังคำอธิบายใดๆ จากปากของนักธุรกิจสาวมาดนิ่งเลยสักนิด วรินทร์มองตามแผ่นหลังบางในชุดสีมรกตที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยหัวใจที่หล่นวูบ ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยมีก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายใจอย่างรุนแรง เธอสะบัดแขนออกจากปลายนิ้วของพราวฟ้าอย่างไร้เยื่อใยทันที จนรอยยิ้มบนใบหน้าของอดีตคนรักแข็งค้างไป "วรินทร์..." พราวฟ้าอุทานออกมาอย่างตกใจ แต่วรินทร์ไม่ได้สนใจฟังเสียงเรียกนั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมจับจ้องมองตามรินรดาที่กำลังเดินหายลับเข้าไปในโซนระเบียงด้านนอกที่ค่อนข้างปลอดผู้คน โดยมีสายตาของชายหนุ่มอีกคนกำลังเดินตามหลังรินรดาไปติดๆ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมเต็มหัวใจให้ "ดอกเดซี่ริมทาง" ดวงนี้เสมอนะคะ