ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความหงุดหงิดที่ล้นทะลักออกมาจากอกของวรินทร์ได้ดีกว่าคำพูดใดๆ นักธุรกิจสาวทรงอิทธิพลในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทไม่ได้ปรายตามองเอกสารการลงทุนมูลค่าหลายร้อยล้านที่เธอเพิ่งเซ็นอนุมัติไปเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นกำลังจดจ้องร่างบางของคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทอย่างไม่เกรงกลัว "คุณเป็นบ้าอะไรไปแล้วหรอกรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง "บ้าเหรอคะ?" รินรดาย้อนถามพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่วรินทร์เกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันมักจะท้าทายเส้นประสาทในสมองเธอให้กระตุกเล่น "ฉันแค่นำเสนอไอเดียที่ช่วยกอบกู้โปรเจกต์ของคุณ หรือว่าคุณคิดว่าข้อเสนอของฉันมันแย่จนรับไม่ได้กันล่ะคะ คุณวรินทร์" "ไอเดียที่คุณว่ามันคือการเอาตัวเองไปเสี่ยงในดงเสือดาวหิวโซชัดๆ" วรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ "คุณคิดอะไรอยู่ถึงเสนอตัวไปเป็นหัวหน้าทีมเจรจากับกลุ่มทุนกลุ่มนั้น โดยเฉพาะไอ้... ชายหนุ่มทายาทตระกูลดังคนนั้นที่คุณก็รู้ว่าเขาเล็งคุณอยู่" รินรดายืดตัวขึ้นตรง เผชิญหน้ากับแรงกดดันนั้นอย่างไม่ลดละ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด "แล้วมันทำไมล่ะคะ ในเมื่อเขาอยากได้ตัวฉันเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้า ฉันก็แค่ใช้ประโยชน์จากความน่ารำคาญนั้นมาดึงผลประโยชน์เข้าบริษัทเรา มันวิน-วินไม่ใช่หรือไง" "แต่มันไม่ใช่สำหรับฉัน!" วรินทร์เผลอตวาดออกมาเสียงดังเกินกว่าที่ตั้งใจ แรงอารมณ์บางอย่างที่พยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงหยุดยืนประชิดตัวจนรินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังผสมผสานกับความโกรธขึงทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อได้เห็นประกายความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งดวงตาสีนิลคู่นั้น แต่วินาทีต่อมาเธอก็รีบสدรอยยิ้มเยาะเย้ยกลับคืนมาเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ทำไมล่ะคะ? หรือว่าคุณหึง..." "อย่าสำคัญตัวผิดไปรินรดา" วรินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบแต่สั่นระริกเล็กน้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินบางเบายื่นไปคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายวับไปกับตา "ฉันแค่ไม่อยากให้คนในปกครองของฉันไปทำตัวไร้สาระขายหน้าใครเขา... เพราะฉะนั้น ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่า" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นสูง ขยับข้อแขนพยายามบิดให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่เป็นผล "ข้อเสนออะไรของคุณอีก ปล่อยนะคุณวรินทร์ ฉันเจ็บ" วรินทร์ผ่อนแรงที่บีบลงเล็กน้อย แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้มั่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "ไปงานเลี้ยงการกุศลคืนนี้กับฉัน ในฐานะ... คู่ควง" คำพูดนั้นทำเอารินรดาชะงักงัน เผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อหู "ห๊ะ? คุณว่าอะไรนะคะ? ให้ฉันไปกับคุณเนี่ยนะ ในฐานะคู่ควงเนี่ยนะ!" "ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก" วรินทร์ตอบด้วยสีหน้าจริงจังไร้ล้อเล่น "คุณอยากไปออกงานนักไม่ใช่เหรอ อยากโชว์ตัวนักไม่ใช่เหรอ งั้นก็ใช้ตั๋วของฉันนี่แหละ ไปในฐานะคู่ควงของวรินทร์คนนี้ รับรองว่าไม่มีไอ้หน้าไหนกล้าเข้าใกล้คุณแน่" รินรดากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าคมคายที่มักจะตีสีหน้านิ่งเฉยอยู่เสมอนั่นอย่างพิจารณา สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว งานเลี้ยงการกุศลคืนนี้เป็นงานใหญ่ที่รวบรวมเหล่าไฮโซและนักธุรกิจระดับประเทศไว้ทั้งหมด การปรากฏตัวร่วมกันของเธอกับวรินทร์ในฐานะ 'คู่ควง' มันมีความหมายมากกว่าแค่การไปร่วมงาน แต่มันคือการประกาศสถานะทางสังคมกลายๆ และที่สำคัญ... มันคือการปัดกวาดพวกแมลงวันที่คอยตามตื๊อเธอออกไปได้อย่างหมดจดโดยไม่ต้องเปลืองแรง แต่ทว่า... การยอมจำนนต่อข้อเสนอของวรินทร์ ก็เท่ากับการตกลงยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมจิตวิทยานี้เช่นกัน "แล้วทำไมฉันต้องยอมคุณด้วยล่ะคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เอียงคอถามด้วยรอยยิ้มท้าทาย "การไปกับคุณ ฉันจะได้อะไร หん? ฉันชอบเล่นเกมที่ฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่ามากกว่านะคะ คุณวรินทร์" วรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำขลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียนจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิทเสียแล้ว ปัง! มือข้างหนึ่งของวรินทร์ยกขึ้นทาบกับบานประตู กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเธอทันที "ไพ่ในมือคุณตอนนี้ มันไม่มีค่าอะไรเลยถ้าฉันไม่เซ็นอนุมัติโปรเจกต์นั้น" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าคุณอยากได้ดีลนั้น อยากไปลุยงานนั้นนัก ก็ต้องแลกด้วยการทำตามเงื่อนไขของฉัน... ไปงานกับฉัน คืนนี้ สองทุ่มตรง ชุดราตรีสีแดงที่คุณชอบใส่แขวนอยู่ในห้องแต่งตัวคอนโดฉันแล้ว เตรียมตัวให้พร้อมซะ" รินรดาเบิกตากว้างอย่างตกใจ "นี่คุณแอบเตรียมชุดให้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! คุณมันเผด็จการชัดๆ!" "เขาเรียกว่าการวางแผนล่วงหน้าต่างหากที่รัก" วรินทร์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ที่รัก' หนักหน่วง จนคนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบไปถึงใบหู ร่างสูงผละตัวออกห่างเล็กน้อย ปัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันให้เวลาคุณเตรียมตัวกลับไปแต่งตัวสองชั่วโมง หวังว่าจะตรงเวลานะคะ รินรดา" พูดจบ นักธุรกิจสาวก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานของตัวเอง ราวกับหมดธุระจะต่อความยาวสาวความยืดกับเธอแล้ว รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง อยากจะด่าทอออกไปสักร้อยคำแต่ก็รู้ดีว่าเถียงไปก็มีแต่จะเข้าทางคนเจ้าเล่ห์อย่างวรินทร์เปล่าๆ *ให้ตายเธร! ผู้หญิงคนนี้มันร้ายกาจเป็นบ้า!* รินรดากัดฟันกรอด สะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ เตรียมจะหมุนลูกบิดประตูเพื่อเดินออกไปจากห้องนี้ให้พ้นๆ หน้าคนหลงตัวเอง แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสโดนลูกบิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก ก๊อก ก๊อก วรินทร์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเล็กน้อย ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ "ใคร..." แอดดด... เสียงบานประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหรา ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบยาพิษชัดเจน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินรดาที่ยืนขวางอยู่ใกล้ประตู และไปบรรจบกับร่างของวรินทร์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน รินรดาชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นชัดเจนว่าแขกไม่速เชิญที่ก้าวเข้ามาในห้องเวลานี้คือใคร "อ้าว วรินทร์... ยุ่งอยู่เหรอคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม พร้อมกับก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตห้องทำงานส่วนตัว โดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย "พราวฟ้าคิดถึง ก็เลยแวะเอาGourmet มาฝาก... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย" พราวฟ้า... อดีตคนรักเก่าที่วนเวียนกลับมาทวงคืนพื้นที่หัวใจ ยืนส่งยิ้มพราวเสน่ห์อยู่ตรงหน้า ขณะที่บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตาเดียว! วรินทร์ผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที สีหน้าเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อสบตากับผู้มาใหม่ และก่อนที่รินรดาจะได้ทันขยับตัวถอยหลัง เสียงหวานของพราวฟ้าก็เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสามคนระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "พอดีพราวฟ้าได้ยินมาว่า คืนนี้วรินทร์จะไปงานเลี้ยงการกุศล... ไปกับพราวฟ้าเหมือนเดิมใช่ไหมคะที่รัก?" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!