เลขาฯ มือใหม่ไฟแรง

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินเข้ามาเหยียบที่นี่ จะทำให้ฉันใจอ่อนกับเด็กฝึกงานเส้นใหญ่คนนี้ได้ล่ะก็... คิดใหม่ได้เลยค่ะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักอิ่มของวรินทร์ไม่ได้มีความนุ่มนวลเหมือนบรรยากาศสีชมพูในห้องทำงานเมื่อคืนก่อนเลยแม้แต่น้อย มันคือคมมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทิ่มแทงลงมากลางใจของรินรดาตั้งแต่เข็มนาฬิกายังไม่ทันกระดิกผ่านเลขเก้าด้วยซ้ำ รินรดากลืนน้ำเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหม่ที่ตั้งอยู่หน้าห้องกระจกของท่านประธาน แววตาดำมืดสนิทของวรินทร์จากตอนท้ายของเมื่อวานยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ และวันนี้ มันถูกแปลงสภาพเป็นความเย็นชาขั้นสุดที่พร้อมจะบดขยี้ความมั่นใจของเธอให้แหลกคามือ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะเส้นสายค่ะ ท่านประธาน" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เลือดนักสู้ในตัวสูบฉีดจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอยืนยันเสียงหนักแน่นโดยไม่ยอมหลบสายตาคมกริบคู่นั้น "ฉันมาที่นี่ด้วยความสามารถ และสัญญาจ้างที่เป็นธรรม... หรือคุณวรินทร์กลัวว่าเลขาฯ คนนี้จะทำงานได้ดีเกินหน้าเกินตาจนหาข้ออ้างไล่ออกไม่ได้คะ?" วรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนแอร์ในห้องทำงานแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง หญิงสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย้ายวนลึกลับโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่ระยะห่างที่ไม่ถึงคืบในตอนนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ "ปากเก่งดีนี่คะ..." วรินทร์กระซิบชิดริมหูกwขวา เสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน "งั้นเรามาดูกันว่า ปากเก่งๆ ของคุณ จะยังพ่นคำพูดอวดดีแบบนี้ออกมาได้อีกนานแค่ไหน... เอกสารสรุปยอดขายไตรมาสที่แล้วสามปีซ้อน ฉันต้องการบนโต๊ะนี้ก่อนเที่ยง หวังว่าสมองระดับคุณคงไม่ต้องให้อธิบายซ้ำสองนะคะ" พูดจบ วรินทร์ก็หมุนตัวกลับด้วยท่าทางสง่างาม ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เอกสารกองโตเท่าภูเขาเลากาถูกวางกองไว้บนโต๊ะ พร้อมกับแฟ้มงานย่อยอีกนับสิบเล่มที่ถูกโยนลงมาอย่างไร้ความปรานี นี่ไม่ใช่การต้อนรับพนักงานใหม่... แต่มันคือสงครามประสาทที่ประกาศกร้าวอย่างชัดเจน รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกเล็กน้อยเพื่อให้หายใจสะดวกขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองกองเอกสารตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำตา ความหนาของมันไม่ใช่สิ่งที่คนคนเดียวจะเคลียร์เสร็จได้ภายในสามชั่วโมง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือบททดสอบที่ตั้งใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ วรินทร์ต้องการบีบให้เธอยอมแพ้และวิ่งหนีออกไปเองตั้งแต่วันแรก "ฝันไปเถอะค่ะคุณวรินทร์..." รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มหยัน มือเรียวคว้าปากกาขึ้นมาเปิดแฟ้มแรกด้วยความเร็วสูง สมองอันปราดเปรื่องทำงานแข่งกับเวลา นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์รัวเร็วราวกับจะระบายความคับแค้นใจลงไปในตัวอักษร เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่บีบคั้น ทุกครั้งที่รินรดาเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ เธอมักจะพบว่าเงาตะคุ่มหลังกระจกใสบานใหญ่กำลังจ้องมองมาทางเธอเสมอ วรินทร์นั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารในห้องทำงานส่วนตัว แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับคอยจับผิดทุกอิริยาบถของเธอราวกับเหยี่ยวที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ บรรยากาศรอบตัวมันช่างอึดอัดและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ใต้ผิวน้ำ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูห้องทำงานของท่านประธานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจ รัศมีของความมั่นใจและคุ้นเคยกับสถานที่นี้ฉายชัดเจนบนใบหน้าของเธอ รินรดาชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ และพบว่านั่นคือ 'พราวฟ้า' ศัตรูหัวใจและอดีคนรักเก่าของวรินทร์ที่มีชื่ออยู่ในทำเนียบตัวละครที่เธอเคยศึกษาข้อมูลมาไม่ผิดเพี้ยน "วรินทร์คะ ยุ่งอยู่หรือเปล่าเอ่ย... พอดีฟ้าแวะเอา1กาแฟโปรดมาให้" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างสนิทสนม พราวฟ้าเดินเลยโต๊ะทำงานของรินรดาไปโดยไม่ชายตามองพนักงานใหม่อย่างเธอเลยสักนิด ราวกับรินรดาเป็นเพียงอากาศธาตุ รินรดานั่งมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในอก มันมีความกระอักกระอ่วนบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมา วรินทร์เงยหน้าขึ้นจากกองงาน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่กลับฉายแววซับซ้อนบางอย่างชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบนิ่งสนิทตามเดิม "คุณน่าจะรู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครเข้ามาโดยไม่นัดหมายนะคะ พราวฟ้า" วรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันทีที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามา "โธ่ วรินทร์ก็... เราเคยชินกันไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่าง ฟ้าแค่อยากมาแสดงความยินดีที่โปรเจกต์ใหญ่ของเรากำลังจะเริ่มต้น... อ๊ะ หรือว่าเด็กใหม่คนนี้ กำลังทำให้คุณปวดหัวอยู่คะถึงได้ทำหน้าเครียดขนาดนั้น?" พราวฟ้าแสร้งทำเป็นเหลือบสายตามองมาที่รินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความสุภาพจอมปลอม รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบตึง รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย เธอยังไม่ทันได้เปิดปากพูดโต้ตอบอะไรเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของวรินทร์ก็ดังตัดหน้าขึ้นเสียก่อน "งานของคุณเสร็จแล้วหรือยัง ถึงได้มีเวลามานั่งมองหน้าคนอื่นแบบนี้คะ คุณรินรดา" วรินทร์ตวัดสายตากลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงของเธอนั้นเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่ารินรดากำลังตกเป็นเป้าสายตาของพราวฟ้า "ถ้ายังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของที่สั่ง ก็ก้มหน้าก้มตาทำต่อไปซะ อย่าให้ฉันต้องหักเงินเดือนคุณตั้งแต่สัปดาห์แรกเลยนะคะ" รินรดากัดฟันกรอด ความรู้สึกน้อยใจพุ่งปะทะเข้ามาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอนึกว่าวรินทร์จะช่วยพูดอะไรบ้าง แต่นี่กลับตอกหน้าเธอต่อหน้าคู่แข่งคนสำคัญเสียอย่างนั้น! แต่ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ พราวฟ้าก็ยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือไปแตะแขนของวรินทร์เบาๆ อย่างถือวิสาสะ "อย่าดุเด็กเขาเลยค่ะวรินทร์... ดูท่าทางแล้ว น่าจะสู้คนไม่เบาเลยนี่นา หรือว่าคุณกำลังสนใจเด็กปั้นคนนี้อยู่กันแน่คะ ถึงได้ดูอารมณ์เสียเป็นพิเศษเวลาที่มีคนอื่นเข้าใกล้?" วรินทร์ชักแขนออกช้าๆ สายตาคมปลาบหวัดมองพราวฟ้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกจากห้องทำงานส่วนตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของรินรดาด้วยระยะห่างที่ใกล้จนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมอันคุ้นเคยโชยเข้าจมูกอีกครั้ง รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวรุ่นพี่ที่โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตาของวรินทร์กลับเหลือบมองข้ามไหล่ของรินรดาไปทางพราวฟ้าด้วยแววตาดุร้ายราวกับเสือสาวที่กำลังหวงอาณาเขต "ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันไล่คุณออกตั้งแต่ยังไม่พ้นวันแรก..." วรินทร์กระซิบชิดริมฝีปากของรินรดาโดยทิ้งระยะห่างเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด "ก็จูบฉันตรงนี้... แล้วฉันจะไล่ผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้เลย" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ตกันเสมอนะคะ