กฎเหล็กของท่านประธาน

รอยยิ้มเคลือบยาพิษของพราวฟ้ายังคงค้างอยู่กลางอากาศ ทว่าอุณหภูมิในห้องทำงานท่านประธานกลับดิ่งวูบลงราวกับติดลบ รินรดากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาคู่คมกริบไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณดิบของนักล่าที่รับรู้ได้ถึง ‘ผู้มาเยือน’ ที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกอย่างเพื่อแย่งชิงอาณาเขต “ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?” พราวฟ้าทวนคำเดิมด้วยน้ำเสียงที่จงใจลากยาว หล่อนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ รองเท้าส้นสูงส่งเสียงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะจะโคน ทว่าสายตาคู่สวยกลับจดจ้องอยู่ที่รินรดาเพียงคนเดียว ราวกับวรินทร์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง “ถ้าตระหนักได้ว่านี่คือการขัดจังหวะ คุณก็น่าจะหมุนตัวกลับออกไปตั้งแต่หน้าประตูด้านนอกแล้วนะคะ คุณพราวฟ้า” รินรดาไหวตัวทันอย่างรวดเร็ว เธอกลับมายืนหลังตรงเชิดหน้าท้าทายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ถอดแบบมาจากความหยิ่งผยองของอีกฝ่ายไม่ผิดเพี้ยน ความเปราะบางเมื่อครู่ถูกเก็บกวาดลงลิ้นชักความทรงจำอย่างไร้ร่องรอย วรินทร์ยังคงนั่งนิ่งสนิท ดวงตาสีนิลคมกราบกรานมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธอย่างถึงที่สุด ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องอึดอัดแทบหายใจไม่ออก “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับรินรดาเป็นเป็นการส่วนตัว เชิญคุณกลับไปก่อนค่ะ” น้ำเสียงของวรินทร์ราบเรียบ เย็นชา และเฉียบขาดจนแทบจะกรีดผิวหนังให้ชาหนึบ พราวฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมคมบาดหู หล่อนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น วางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ส่งสายตาตัดพ้อแกมเยาะเย้ยมาทางวรินทร์ “เรื่องส่วนตัวเหรอคะ? หรือว่ากำลังเคลียร์เรื่อง ‘สัญญา’ บ้าๆ ที่คุณเพิ่งยัดเยียดให้เด็กคนนี้กันแน่... วรินทร์คะ อย่าลืมนะคะว่าเรารู้จักกันดีแค่ไหน ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาชุบมือเปิบเอาสิ่งที่เคยเป็นของฉันไปหรอกนะ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองผู้หญิงตรงหัวจรดเท้าด้วยความเวทนาปนรังเกียจ “ของเก่าที่ถูกเขี่ยทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ยังกล้ากลับมาคุ้ยหาเศษซากกินอีกเหรอคะ? น่าสมเพชจังนะคะ หรือว่าที่ผ่านมาไม่มีใครเอา จนต้องกลับมาซมซานหาที่ซบศาลเจ้าเก่ากันแน่” “รินรดา!” พราวฟ้ากรีดเสียงแหลม หน้าถอดสีด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเด็กสาวอวดดีตรงหน้า หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้กลางอากาศอย่างแรง ไม่ใช่ฝีมือของรินรดา แต่เป็นวรินทร์ที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยความเร็วเหนือคาด แรงบีบที่ข้อมือนั้นมากพอจะทำให้พราวฟ้าเจ็บจนต้องนิหน้า “ฉันเตือนคุณแล้วนะพราวฟ้า” วรินทร์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุดันคู่นั้นไม่มีเยื่อใยหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “อย่ามาทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ในอาณาเขตของฉัน และที่สำคัญ... อย่ามาแตะต้องคนของฉัน” คำว่า ‘คนของฉัน’ กระแทกเข้ากลางใจรินรดาเต็มแรง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์ เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธอไว้ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่ารินรดาก็รีบดึงสติตัวเองกลับมาทันที—*อย่าหลงกลเด็ดขาด ยัยประธานจอมเผด็จการคนนี้ก็แค่แสดงความเป็นเจ้าตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าเท่านั้นแหละ* พราวฟ้าสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมด้วยความโมโห น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ หล่อนชี้หน้าวรินทร์สลับกับรินรดาด้วยความสั่นเทา “ได้! วรินทร์ คุณเลือกปกป้องมันใช่ไหม? แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ว่าเกมนี้ใครจะเป็นฝ่ายพังพินาศก่อน!” พูดจบล่อนก็สะบัดตูดเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของบานประตูที่ปิดลงสะเทือนไปถึงผนังห้อง ความเงียบงันกลับมาโรยตัวอีกครั้ง ทว่ามันอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ วรินทร์ยังคงยืนนิ่งหันหลังให้รินรดาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวรุ่นน้องที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายอยู่ไม่ไกล “นายหญิงคงต้องขอบคุณฉันสินะคะ ที่ช่วยตบหน้าแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นให้” รินรดายกยิ้มมุมปาก เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามนิสัย วรินทร์ถอนหายใจยาวพรืด เดินสาวเท้าเข้าประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงกักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงไว้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้ซอกคอขาวจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ “ปากเก่งนักนะ” วรินทร์กระซิบชิดริมหูกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนพาลให้สติกระเจิดกระเจิง “รู้ตัวไหมว่าเธอกำลังเล่นกับไฟอยู่รินรดา” “ไฟเหรอคะ? ฉันไม่กลัวไฟหรอกค่ะ เพราะฉันนี่แหละคือคนที่จะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล” รินรดายื่นหน้าเข้าไปกระซิบตอบ ดวงตากลมโตท้าทายมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลที่เริ่มไหวระริก ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจน เคมีอันตรายพุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว วรินทร์ก้มมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงไม่หยุด แววตาฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของรินรดาแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกเย็นชาทำให้รินรดาเผลอหลับตาลงรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว “ถ้ารู้ตัวว่ากำลังเล่นกับไฟ... ทำไมไม่ถอยออกไปล่ะคะ” น้ำเสียงของวรินทร์เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและพร่ามัวลงอย่างอันตราย รินรดาเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเคลิ้มตาม เธอยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ทันที “ถอยไปเลยนะคะท่านประธาน อย่าลืมกฎของคุณเองสิคะ... ห้ามมีความสัมพันธ์เกินเลยโดยเด็ดขาดไม่ใช่เหรอ?” วรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมุมปากหยักจะยกยิ้มร้ายกาจ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของรินรดาขึ้นตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ใบหน้าโน้มเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มจนเกือบจะแนบชิด “กฎมีไว้แหกค่ะ... ยิ่งเธอท้าทายมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากทำลายกฎข้อนั้นทิ้งมากเท่านั้น” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกหวั่นไหวตีรวนขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากของวรินทร์ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน และในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากัน— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไรมารยาท “ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ เอกสารสำคัญสำหรับประชุมบอร์ดบริหารตอนบ่ายหายไปจากห้องแฟ้ม—อุ๊ย!” เสียงอุทานของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างที่หยุดชะงักกึก วรินทร์ผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบสนิทเยียบเย็นดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่ารินรดากลับหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนกและหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ วรินทร์หันไปมองเลขาด้วยสายตาน่ากลัวชนิดที่พร้อมจะไล่ออกได้ทันที ทว่าก่อนที่ท่านประธานจะทันได้เอ่ยปากไล่ตะرد เลขาหน้าห้องก็หน้าซีดเผือด ยื่นแท็บเล็ตในมือมาให้ด้วยมือที่สั่นเทา “มะ...ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสารค่ะท่านประธาน ตอนนี้... ตอนนี้ในทวิตเตอร์กำลังมีคนปล่อยคลิปเสียงสนทนาระหว่างคุณกับ... กับคุณพราวฟ้า หลุดออกไปทั่วโซเชียลแล้วค่ะ!” รินรดาชะงักกึก ความรู้สึกมึนงงจากบรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เธอกวาดตามองหน้าวรินทร์ที่ตอนนี้แววตาดำมืดสนิทราวกับพายุเข้า ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยยัยตัวร้ายกับคุณนายมาดนิ่งกันต่อในตอนหน้าค่ะ!