ความผิดพลาดในคืนฝนพรำ

"ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุกเคหสถาน... กรุณาลืมตาขึ้นมาแล้วอธิบายให้ฟังหน่อยค่ะว่า ทำไมคุณถึงมานอนหายใจรดต้นคอฉันอยู่บนเตียงนี้ได้!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีจนน่าขนลุกดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับแรงกระแทกเบา ๆ ที่หัวไหล่ ทำให้รินรดาที่กำลังเคลิ้มฝันถึงชายหนุ่มหุ่นนายแบบสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสกับแสงไฟสลัวจากโคมหัวเตียง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าอันแสนคุ้นเคยของเจ้านายสาวจอมเนี้ยบ... วรินทร์ ประธานกรรมการบริหารผู้ไม่เคยมีช่องโหว่ในชีวิตแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าเวลานี้ เรือนผมยาวสลวยกลับยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงหลุดลุ่ยกระดุมเม็ดบนหายไปไหนไม่รู้ และที่สำคัญที่สุด... แขนเรียวของอีกฝ่ายกำลังกอดเอวเธอไว้แน่นราวกับหมอนข้างใบโปรด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่ยังประมวลผลไม่เต็มที่พยายามย้อนภาพความทรงจำเมื่อคืน... คืนที่ฝนตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง งานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์ใหญ่ที่ร้านอาหารกึ่งผับหรู และแก้วไวน์ที่เผลอดื่มเข้าไปเกินพิกัดเพราะความหมั่นไส้รอยยิ้มเยาะของเจ้าแม่น้ำแข็งคนนี้ "คุณ... คุณวรินทร์!" รินรดาอุทานเสียงหลง ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดด้วยความตกใจจนผ้าห่มร่นลงมากองที่เอว เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนและเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ไม่แพ้กัน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ทำไมฉันถึงมาอยู่บนเตียงนี้ได้!" วรินทร์ปรือตามองลูกน้องสาวคนเก่งด้วยสีหน้าเรียบสนีย์ แม้แววตาคู่คมจะไหววูบไปชั่วขณะเมื่อความอบอุ่นหายไปจากอ้อมแขน แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับเหยียดยิ้มเย็นชาตามวิสัย "คำถามนั้นฉันควรเป็นคนถามคุณมากกว่านะคะ รินรดา" วรินทร์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้า ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเจ้านายผู้ทรงอำนาจได้ภายในเสี้ยววินาที ทั้งที่กระดุมเสื้อที่หลุดลุ่ยทำลายความน่าเกรงขามนั้นไปครึ่งค่อน "จำไม่ได้เหรอคะ หรือว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์มันทำลายความทรงจำระยะสั้นของคุณไปหมดแล้ว ว่าเมื่อคืนใครกันแน่ที่เป็นคนร้องไห้งอแงบอกว่ากลัวเสียงฟ้าผ่า จนต้องอ้อนวอนขอมานอนห้องฉัน" "ห๊ะ! บ้าหรือเปล่า!" รินรดาเบิกตากว้าง ปฏิเสธเสียงแข็งทันทีแม้ในใจจะเริ่มหวั่นวิตกเพราะจำอะไรแทบไม่ได้เลย "ฉันเนี่ยนะร้องไห้งอแง? ฝันไปเถอะค่ะ! คนอย่างรินรดาไม่มีทางทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นเด็ดขาด!" "มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ" วรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวโชว์ความเย้ายวนปะทะจมูก "แล้วรอยเล็บที่ข่วนอยู่บนแขนฉันนี่ล่ะ ฝีมือใครคะ... แมวแถวนี้หรือเปล่า" รินรดาก้มมองตามสายตาของอีกฝ่าย เห็นรอยแดงจาง ๆ บนผิวเนื้อขาวผ่องของวรินทร์ หัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก สมองพยายามนึกภาพย้อนกลับไป... ภาพที่เธอกำลังเมามาย ภาพที่วรินทร์เข้ามาประคอง และภาพที่ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันจนลมหายใจรินรดรดกัน... *ให้ตายเถอะ! นี่เธอเผลอทำอะไรลงไปเนี่ย!* "ฉัน... ฉันคงเมาค่ะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งสติแล้วถอยร่นลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว "ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะท่านประธาน ถือว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ... ฉันขอตัวกลับห้องก่อน!" พูดจบรินรดาก็คว้ากระเป๋าถือของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นได้ก็ทำท่าจะพุ่งตัวไปยังประตูห้องนอน แต่เสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของวรินทร์ก็รั้งเธอไว้เสียก่อน "คิดเหรอคะว่าทำเรื่องเสียหายใส่ฉันแล้วจะหนีลอยนวลไปได้ง่าย ๆ" วรินทร์ก้าวลงจากเตียง เดินน่องเปลือยเปล่าเข้ามาประชิดตัวรินรดาด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือเรียวคว้าข้อแขนเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดาต้องหยุดกึกและหันกลับมาเผชิญหน้า "แล้วคุณจะเอาอะไรอีกคะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเธอกับวรินทร์ในตอนนี้มันใกล้จนเกินไป ใกล้จนเห็นแพขนตางอนและเงาสะท้อนในดวงตาสูงศักดิ์คู่นั้น "จะให้หักเงินเดือนหรือไล่ออก เชิญเลยค่ะ! แต่อย่ามาทำสายตาแบบนี้ใส่ฉันนะ!" "ไล่ออกเหรอคะ? หึ... ใจคอคุณจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ รินรดา" วรินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่สร้างความสั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ "เรื่องเมื่อคืนเรายังเคลียร์ไม่จบ... และบางที คุณอาจจะต้องรับผิดชอบมากกว่าที่คิด" รินรดากลั้นหายใจ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววระแวดระวัง "รับผิดชอบอะไร? ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณสักหน่อย แค่..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นขัดจังหวะการปะทะคารม ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจและเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วกระชั้นชิด "วรินทร์! คุณอยู่ข้างในหรือเปล่าคะ ฉันเองนะ... พราวฟ้า" ร่างบางระหงของหญิงสาวผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาในห้องนอนอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพเตียงนอนยับเยินและคู่กรณีทั้งสองคนที่ยืนชิดติดกันโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์จะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของพราวฟ้า อดีตคนรักเก่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาทวงคืนพื้นที่ในชีวิตของวรินทร์ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" พราวฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับจ้องมองรินรดาด้วยประกายไฟแห่งความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!