ถอยคนละก้าว

เสียงก๊อปแก๊ปของส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวดังถี่รัว สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของรินรดาจนแทบระเบิด เอกสารบนโต๊ะถูกจัดเรียงใหม่อย่างเป็นระเบียบเกินความจำเป็น เพื่อกลบเกลื่อนปลายนิ้วที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ซึ่งสว่างวาบขึ้นด้วยแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับจาก "คุณวรินทร์" เป็นสายที่สิบสองของวัน เธอไม่ได้กดบล็อก... แต่มันก็ใกล้เคียงคำว่าตัดขาดเต็มทน "คิดจะเล่นเกมอะไรของคุณอีกคะ วรินทร์" รินรดากล่าวกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเย็นชาแต่สั่นเครือเล็กน้อย ภาพคำพูดของพราวฟ้าเมื่อวานยังคงกรีดลึกอยู่ในความรู้สึก *‘ความลับที่ฉันถืออยู่ในมือนี่สิ ที่จะทำให้เขาไม่มีวันกลับมาหาคุณได้อีกตลอดกาล’* คำขู่ไร้สาระของคนเก่า ที่เธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะมีมูลความจริง แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าของคนที่เธอกำลังพยายามหลบหน้า วรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามIสไตล์ของเจ้าแม่นักธุรกิจ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับไหววูบและเต็มไปด้วยความร้อนรนอย่างที่อีกฝ่ายไม่เคยปิดมิดเมื่ออยู่ต่อหน้ารินรดา "ทำไมไม่รับสายริน" น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่กดดันจนบรรยากาศในห้องรอบตัวลดฮวบลงทันที วรินทร์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โดยไม่เว้นระยะห่างตามมารยาทที่ควรจะเป็น "คุณเป็นอะไร หลบหน้าฉันทำไม สามวันที่ผ่านมานี้มันหมายความว่ายังไง รินรดา" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ปรับสีหน้าให้เรียบสนิทอย่างไร้ความรู้สึก เธอยกแฟ้มเอกสารขึ้นกั้นกลางระหว่างกันราวกับจะสร้างกำแพง "ฉันไม่ได้หลบค่ะ แค่ไม่มีเรื่องอะไรจะต้องคุยกับคุณ" เธอตอบเสียงเรียบ หันไปสนใจกองกระดาษตรงหน้าแทนที่จะมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เริ่มฉายแววไม่พอใจ "ไม่มีเรื่องจะคุย?" วรินทร์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างเยียบเย็น มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นออกแล้วโยนลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น จนรินรดาต้องสะดุ้ง "มองหน้าฉันแล้วพูดใหม่อีกทีสิคะริน เมื่อก่อนคุณเถียงฉันไฟแลบ แต่ตอนนี้ทำมาเป็นสงบเสงี่ยม... กลัวอะไรอยู่ หรือว่า... กลัวคำพูดของพราวฟ้า?" จังหวะหัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่เธอยังคงเก็บอาการไว้ภายใต้รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "พราวฟ้า? อ๋อ... คุณหมายถึงแฟนเก่าผู้แสนดีของคุณสินะคะ" รินรดาแค่นหัวเราะ ดวงตาคู่สวยฉายแววเย้ยหยันอย่างเจ็บปวด "เธอเป็นใคร ฉันจะเป็นต้องกลัวทำไมล่ะคะ ในเมื่อตัวคุณเองต่างหาก... ที่เคลียร์ปัญหาชีวิตรักรุงรังของตัวเองไม่เรียบร้อยแล้วมารังควานฉัน!" "ริน!" วรินทร์เสียงเข้มขึ้น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธและความน้อยใจระคนกัน มือเรียวเอื้อมมากระชากข้อมือบางของรินรดาให้ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากันตรงๆ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักหน่วงพอที่จะทำให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคุมอารมณ์แทบไม่อยู่ "ฉันกับพราวฟ้ามันจบไปนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะเจอคุณด้วยซ้ำ! ทำไมคุณไม่เชื่อใจฉันบ้างเลย" "เชื่อใจ?" รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่มีวันไหลลงมาให้ใครเห็น เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดขาด ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง "คุณเคยบอกความจริงอะไรกับฉันบ้างไหมล่ะคะคุณวรินทร์! ความลับที่คุณซ่อนไว้... เรื่องที่คุณกับเธอยังมีผลประโยชน์ผูกพันกันอยู่ หรือเรื่องที่เธอกำลังจะเอาอะไรมาแบล็กเมลคุณ... คุณเคยเล่าให้ฉันฟังไหม!" วรินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่นคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ รเห็นปฏิกิริยานั้น... หัวใจของรินรดาก็ยิ่งเจ็บแปลบ การที่วรินทร์นิ่งเงียบไป นั่นแปลว่าสิ่งที่พราวฟ้าพูดมันคือเรื่องจริง ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะพังทลายลง และเธอก็ไม่อยากเป็นตัวตลกที่ยืนอยู่กลางสนามอารมณ์ระหว่างคนรักเก่าคู่นั้นอีกต่อไปแล้ว "นั่นสินะคะ..." รินรดายิ้มหยันให้ตัวเอง น้ำเสียงสั่นพร่าแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด "ฉันมันก็แค่... คนนอกที่บังเอิญก้าวเข้ามาในชีวิตคุณช่วงสั้นๆ งั้นเราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ต่างคนต่างอยู่ทางใครทางมันดีกว่า" "รินรดา! คุณพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหม!" วรินทร์พุ่งเข้ามาควบไหล่บางทั้งสองข้าง บีบแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างของอีกฝ่ายให้จมหายไปกับอก ร่างสูงสั่นเทาด้วยความตระหนก "คุณจะทิ้งฉันไปไหน ห้ามพูดคำนี้เด็ดขาดนะริน!" "ปล่อยค่ะ!" รินรดาตบมือเรียวที่เกาะไหล่เธอออกอย่างไม่ใยดี แววตาเด็ดเดี่ยวและเย็นชาถูกส่งไปให้คนที่กำลังเสียศูนย์ "ฉันตัดสินใจแล้ว... และคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันอีกต่อไป" พูดจบ รินรดาก็หันหลังคว้ากระเป๋าคาดลำตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ทันที ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินออกมา ดีกว่ารอให้ใครมาเขี่ยทิ้งทีหลัง หมับ! ทว่า ก้าวขาสุดท้ายยังไม่ทันพ้นขอบประตู แขนเรียวก็ถูกกระชากกลับอย่างแรงด้วยฝีมือของคนตัวสูงที่พุ่งตามมาติดๆ วรินทร์เหวี่ยงร่างของรินรดาจนแผ่นหลังบางกระแทเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแน่นอย่างจัง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะตามมาทาบทับ กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวในอกของกันและกัน "อย่าแม้แต่จะคิดก้าวเท้าออกจากห้องนี้ ถ้ารินยังเคลียร์กับฉันไม่รู้เรื่อง" เสียงกระซิบพร่าลอดผ่านริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาของวรินทร์ตอนนี้ไม่มีคราบของนักธุรกิจสาวมาดนิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวาดกลัวและการวิงวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีไม่อยากสบตาคู่สวยคู่นั้นที่ทรงอิทธิพลต่อหัวใจเธอเหลือเกิน "ปล่อยฉันค่ะวรินทร์ ไม่อย่างนั้นฉันจะ..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะอารมณ์อย่างกะทันหัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่วรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ก่อนที่พวกเธอจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานที่ไม่ได้ลงกลอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างของพราวฟ้าก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าสวยจัด ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา "อุ๊ย... ขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะความสัมพันธ์อันแสนเปราะบางของพวกคุณสองคน..." พราวฟ้ากวาดสายตามองท่าทางแนบชิดของทั้งคู่ด้วยแววตาสمเพช "แต่พอดีว่า... เอกสารชิ้นนี้ ฉันคิดว่าคุณวรินทร์น่าจะอยากให้ 'คุณรินรดา' ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ก่อนที่ความลับทั้งหมดจะสายเกินแก้ค่ะ" รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มของพราวฟ้า ขณะที่วรินทร์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ไปด้วยกันนะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักของเดซี่ทุกคนค่ะ!