คนปากแข็งที่เริ่มอยู่ไม่สุข

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของวรินทร์เกือบจะร้าวคามือ เมื่อปลายนิ้วเรียวออกแรงบีบเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกำลังจดจ้องไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง ที่ซึ่งรินรดา—ยัยตัวร้ายปากจัดที่ชอบทำให้หัวใจเธ้ารวนเรกำลังยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่รอยยิ้มธรรมดา... แต่มันคือรอยยิ้มแบบที่รินรดาไม่เคยส่งให้เธอนับตั้งแต่รู้จักกันมา! "คุณวรินทร์คะ ทางโครงการของเราสนใจที่จะ..." เสียงของแขกผู้ใหญ่คนหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ แต่ดิฉันกลับไม่ได้ยินมันเลยแม้แต่น้อย โลกทั้งใบของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลหดแคบลงเหลือเพียงภาพของหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเพลิง กับไอ้ผู้ชายหน้าจืดสวมสูทสั่งตัดราคาถูกที่กำลังก้มตัวลงกระซิบกระซาบข้างใบหูของรินรดา ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน! กล้าดียังไงถึงมาร่นระยะห่างกับคนของวรินทร์แบบนั้น! "ขอตัวสักครู่นะคะ" วรินทร์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาจนคนฟังถึงกับผงะ แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดทาง ทางด้านรินรดาเองก็ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่เห็นภายนอกหรอกนะคะ แม้ริมฝีปากบางเฉียบจะกำลังแย้มยิ้มรับคำชมจาก 'คุณภาคิน' ลูกชายท่านนักการเมืองชื่อดังที่พยายามเข้ามาตีสนิท แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับคำหวานเลี่ยนนั่นหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะ... รังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งมาจากอีกฟากของห้องต่างหาก เธอลอบเหลือบสายตาไปมองคุณนายมาดนิ่งผู้เย่อหยิ่งคนนั้นเป็นระยะ แล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นว่าวรินทร์กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยมาดของพญาเสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว *ฮึ... ทำเป็นมองนิ่ง ทำเป็นไม่สนใจ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนได้สินะคะคุณวรินทร์* รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะในเกม "อ้าว คุณวรินทร์ สวัสดีครับ ไม่นึกว่าจะได้เจอคุณที่งานนี้นะครับเนี่ย" ภาคินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มพยับแดดทันทีที่ร่างสูงโปรดของวรินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า รินรดาแสร้งทำเป็นจัดชุดเดรสของตัวเองให้เข้าที่ พร้อมกับช้อนตามองคนมาใหม่ด้วยแววตาท้าทาย วรินทร์ไม่แม้แต่จะชายตาแลภาคินด้วยซ้ำ ดวงตาสองชั้นคู่สวยกวาดมองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เรียวปากอิ่มที่กำลังเผยorรอยยิ้มเย้ายวนนั่น "ดูเหมือนคุณรินรดาจะสนุกสนานกับงานเลี้ยงนี้นะคะ ถึงได้ลืมไปว่าตัวเองมากับใคร" วรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเจือไปด้วยกระแสความหึงหวงที่ปิดไม่มิด รินรดาลอบยิ้มในใจ แต่ภายนอกกลับตีหน้ามึนใส่ "อ้าว ดิฉันก็มากับขาและหัวใจของตัวเองนี่คะ คุณวรินทร์พูดเหมือนดิฉันเป็นเด็กอนุบาลที่ต้องให้จูงมือเดินไม่มีผิด... จริงไหมคะคุณภาคิน" เธอยังไม่วายหันไปขอแนวร่วมจากชายหนุ่มข้างกาย ซึ่งนั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ในสายตาของวรินทร์ ภาพที่ภาคินเอื้อมมือทำท่าจะแตะข้อศอกของรินรดาเพื่อเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ทำเอาความอดทนของวรินทร์ขาดผึ่งลงทันที หมับ! มือเรียวที่ทรงพลังกว่าคว้าข้อมือของรินรดากระชากเข้าไปหาตัวอย่างแรงจนร่างบางเซเข้าปะทะแผงอกอุ่นโดยไม่ต้องตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นอายความโกรธกรุ่นลอยแตะจมูก รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาวาวโรจน์ที่ฉายแววความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างชัดเจน "ขอเสียมารยาทนะคะ พอดีดิฉันมี 'ธุระส่วนตัว' ต้องคุยกับคนของดิฉัน" วรินทร์เน้นย้ำคำว่าคนของดิฉันด้วยน้ำเสียงกึ่งคำราม ก่อนจะออกแรงดึงรินรดาให้เดินตามออกไปจากตรงนั้นทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของภาคินและแขกเหรื่อรอบข้าง "นี่! ปล่อยนะคุณวรินทร์ เจ็บนะ!" รินรดาเอ็ดเบาๆ พยายามขืนข้อมือตัวเองกลับ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของคนที่กำลังหึงจนหน้ามืดได้ วรินทร์ลากเธอตรงไปยังระเบียงทางเดินด้านนอกที่ค่อนข้างปลอดคน ก่อนจะผลقร่างบางให้แนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ แล้วใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่ให้หนีไปไหนได้ ความเงียบสงบยามค่ำคืนรายล้อม แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก วรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน รอยยิ้มเยาะเย้ยที่รินรดาเคยประดับไว้บนใบหน้าเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกแกมความว้าเหว่ในแววตา "สนุกมากไหมคะ ที่ได้ยืนอ่อยผู้ชายไปทั่วงานแบบนั้น?" วรินทร์เปิดฉากคาดคั้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้รินรดารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ "ดิฉันไม่ได้อ่อยสักหน่อย แค่คุยตามมารยาททางสังคมต่างหากล่ะคะ อีกอย่าง... ดิฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็สิทธิ์ของดิฉันนี่คะ คุณวรินทร์เป็นอะไรมากหรือเปล่า ถึงได้ทำท่าทางเหมือนหมาหวงก้างแบบนี้" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับ แม้เสียงจะเริ่มสั่นพร่าเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอลดลงจนเหลือแค่คืบ วรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงอย่างนึกหมั่นไส้ มือข้างหนึ่งละจากผนังมาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอต้องสบตาตรงๆ "หมาหวงก้างอย่างนั้นเหรอคะ..." วรินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลทว่าอันตรายจนคนฟังขนลุกซู่ "งั้นคุณก็ช่วยจำใส่สมองเอาไว้ให้ดีนะคะรินรดา... ว่าฉันไม่ใช่แค่หวงก้าง..." รินรดากลั้นหายใจ หัวใจกระตุกวูบกับประกายตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย "...แต่ฉันจะ 'หักคอ' ทุกคนที่กล้าเข้าใกล้คุณ... ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่ฉัน" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากโต้ "อ้าว... พี่วรินทร์ขา อยู่นี่เองเหรอคะ พราวตามหาซะทั่วเลย..." เสียงหวานหยดย้อยที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองร่างที่กำลังแนบชิดกันอยู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ วรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ เมื่อหันไปพบกับร่างเพรียวบางของ 'พราวฟ้า' อดีตคนรักเก่าที่กำลังเดินนองหน้าด้วยรอยยิ้มคุ้นเคยเข้ามาหา พร้อมกับเอื้อมมือเรียวมาเกาะแขนเธอไว้อย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางสายตาของรินรดาที่เปลี่ยนเป็นเย็นชาลงทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและอินไปกับความซึนของพี่วรินทร์กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!