เช้าวันใหม่กับความสัมพันธ์ที่ชัดเจนขึ้น

ถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *กริ๊ง* จนของเหลวสีเข้มกระฉอกปริ่มขอบ รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยืนกอดอกพิงขอบเคาน์เตอร์ครัว มองผู้หญิงทรงอำนาจแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังยืนหน้าบึ้งตึงเป็นยักษ์กระโจนอยู่ตรงหน้า "เคลียร์จบที่คุณหมายถึง คือการเดินหนีฉันกลางดึกแล้วบล็อกเบอร์ทุกช่องทางอย่างนั้นเหรอคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะนิ่งสงบราวน้ำลึกยามปรกติ ตอนนี้กลับเจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนตัดพ้อ วรินทร์ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มไร้ที่ติ ยืนจ้องหน้าเธอเขม็ง แววตาคมกริบคู่นั้นฉายชัดถึงความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้าระเบิดใส่เด็กดื้อตรงหน้า "ฉันไม่ได้หนีค่ะ คุณวรินทร์ต่างหากที่จัดการปัญหาเรื่องพราวฟ้าไม่ขาดสายเองต่างหากล่ะคะ" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้มาเพื่อเปิดฉากทะเลาะ แต่มาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมทางความรู้สึก "คนเก่าของคุณเขายังสำคัญตัวผิด คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เดินเข้ามาลูบคมฉันในอาณาเขตของฉันได้... ถ้าคุณยังเคลียร์พื้นที่รอบตัวไม่สะอาดพอ ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเองมาเปลืองพื้นที่ในชีวิตคุณหรอกนะคะ" ประโยคพูดตรงไปตรงมาแบบไม่ไว้หน้าใครนั่นแหละ ที่ทำเอาวรินทร์ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหมั่นเขี้ยว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดเคาน์เตอร์หินอ่อน วรินทร์ใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังกรอบตัวเธอไว้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้กลุ่มผมหอมกรุ่นจนคนตัวเล็กต้องเอียงคอหลบเล็กน้อย แต่ดวงตากลับสابสู้ไม่ถอย "ฉันจัดการจบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ" วรินทร์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดริมฝีปาก "และถ้าคุณยังมีตาคู่สวยไว้มองสถานการณ์ คุณน่าจะเห็นว่าฉันไม่เคยให้ค่ากับอดีตที่มันตายไปแล้ว... คนที่ฉันยืนมองอยู่ทุกวัน และคนที่ฉัน *อยาก* ชัดเจนด้วย มีแค่คุณคนเดียว รินรดา" หัวใจดวงน้อยที่พยายามตั้งกำแพงสูงลิ่วกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง คำพูดห้วนๆ แต่จริงจังแบบฉบับของวรินทร์ มักจะมีอานุภาพทำลายล้างความตั้งใจของเธอได้ราบคาบเสมอ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น ที่สะท้อนภาพเงาของเธอเพียงคนเดียว ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจหลงเหลืออยู่เลย "ปากหวานจังนะคะ... ไปกินน้ำผึ้งรังไหนมาตั้งแต่เช้าเนี่ย" รินรดาแกล้งเบี่ยงประเด็น ซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระบายออกมาบนมุมปากด้วยการยกมือขึ้นดันลาดไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่วรินทร์กลับไม่มีทีท่าจะถอยแถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบชนกัน "ไม่ได้กินน้ำผึ้งค่ะ... แต่กำลังจะกินคนปากแข็งแถวนี้ต่างหาก" วรินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากนักธุรกิจสาวมาดนิ่ง "ไหนๆ คุณก็บอกให้ฉันเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนแล้ว งั้นเรามาตกลงกันให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่า..." ห้องครัวกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดาสัมผัสได้จากคนตรงหน้า "ตกลงอะไรอีกคะ" รินรดาเลิกคิ้วถาม แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล "ลองคบกันดูไหมคะ" วรินทร์เอ่ยออกมาตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม ไม่มีลูกเล่นแพรวพราว มีเพียงน้ำเสียงจริงจังที่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความคาดหวัง "คบกันแบบเปิดเผย เป็นแฟนกันอย่างจริงจัง... ให้โอกาสคนปากร้ายคนนี้ได้ดูแลคุณในฐานะคนรักเสียที" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความจริงใจและแรงปรารถนาที่จะครอบครอง ความกลัวในอดีตเคยกรีดร้องเตือนสติว่าอย่าเอาหัวใจไปฝากไว้กับใคร แต่ทว่าความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากสัมผัสและแววตาของวรินทร์ในตอนนี้ กลับมีพลังมากกว่าความกลัวเหล่านั้นหลายเท่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย รินรดาเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของวรินทร์ จัดมันให้เข้าที่อย่างเบามือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "ถ้าคิดจะมาเป็นแฟนฉัน... ห้ามมีข่าวกับใครอีกเด็ดขาดนะคะ ห้ามดื้อ ห้ามเงียบหาย และที่สำคัญ..." รินรดายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับแก้วสากของอีกฝ่าย "ห้ามทำตัวน่ารำคาญแบบเมื่อวานอีกเป็นอันขาด" วรินทร์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอด้วยความโล่งอก มือหนาเอื้อมขึ้นประคองแก้มนุ่มของรินรดาไว้ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ อย่างทะนุถนอม "รับรองค่ะว่าจะมีแค่คุณคนเดียวที่ทำให้ฉันปวดหัวได้ขนาดนี้" ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนกลีบปากนุ่มของรินรดาอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะทวีความลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหา รินรดาหลับตาพริ้มปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความหวานล้ำที่วรินทร์มอบให้ เป็นจูบที่ประกาศสถานะใหม่อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ เพิ่มเติมอีก ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังพองโตและเคมีอันตรายกำลังหลอมรวมทั้งสองเข้าหากัน เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นลั่นห้อง ขัดจังหวะความหวานชื่นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ วรินทร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ แก้เก้อ ก่อนจะเอ่ยแซว "สงสัยคนเคลียร์บัญชีเก่าของคุณจะยังไม่จบมั้งคะ... ไปเปิดประตูสิคะ คุณแฟน" วรินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอาใจ แต่เมื่อเดินไปส่องหน้าจออินเตอร์คอมเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามเช้า สีหน้าเรียบเฉยของนักธุรกิจสาวก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนรินรดาสังเกตเห็นได้ หน้าจอแสดงภาพของหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดแฟชั่นสนามบิน พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ส่งตรงมาถึงกล้อง และกระเป๋าเดินทางใบโตที่ตั้งอยู่ด้านหลัง "ว่าไงคะวรินทร์... เซอร์ไพรส์ไหมคะ พอดีฉันเปลี่ยนใจไม่กลับต่างประเทศแล้ว ขอมาฝากตัวอยู่ด้วยสักพักนะคะ" เสียงผ่านอินเตอร์คอมดังชัดเจน พร้อมกับรอยยิ้มระรื่นของ *พราวฟ้า* ที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและแสบสันนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินจนใจสั่นกับความชัดเจนในตอนนี้ค่ะ!